Kattenpraat 5

Aan het lijntje

Opgeborgen in mijn mand reis ik regelmatig mee naar de moeder van Ferrara. Ik noem haar “oude dame”. Het donkere haar met hier en daar spierwitte stroken draait ze in een grote knot. De voorkeur voor niet al te kleurige kleding doet de rest. Het geeft haar een statige uitstraling.

Daar ik last heb van oorsuizen zodra in een auto zit, is reizen niet mijn favoriete bezigheid. Aan de vaste handelingen die mijn mens verricht merk ik dat er een uitstapje in het verschiet ligt. Zodra de zwarte beautycase voor haar toiletspullen in mijn vizier komt neem ik de benen. 
Meestal moet Ferrara op haar buik onder het bed kruipen om mij uit de verste hoek te plukken. Door mijn vier poten op de hoeken van de mand te zetten leveren we voor vertrek flink strijd. Ik vrees de dag dat ze in de gaten krijgt dat ze mij als eerste in de reismand moet zetten voor ze haar eigen spullen tevoorschijn trekt. Dan zit ik opgesloten voor ik er erg in heb.

Eenmaal achter de voordeur van “oude dame” is het reisleed snel geleden. Alles wat een kat nodig heeft staat daar voor me klaar. Zo kan ik na de lange reis meteen op een schone bak, staat er een bakje vers hart en wacht me na de maaltijd een stevige aaipartij.

Best mens die “oude dame”. Ik mag hier zelfs naar buiten. Dat heeft wel wat pootjes in de aarde gehad, maar sinds het incident met het tuigje heb ik bewezen dat ik in deze straat de weg naar huis weet te vinden.

Dit is wat er gebeurde.

Ferrara gaat met vakantie en ik ga voor het eerst logeren bij “oude dame”. Diep in haar hart vindt ze het niks dat ik niet buiten kom. Zelf had ze vroeger twee katten die alle vrijheid van het buitenleven genoten. Maar Ferrara is streng. Ze drukt haar moeder op het hart mij vooral niet aan het buitenleven te laten wennen, want dat geeft problemen als we terug zijn in de bovenwoning. Daarbij ben ik nog niet geopereerd om te voorkomen dat ik kinderen krijg.  Aangezien “oude dame”  begane grond woont met een achtertuintje besluit ze een (te simpel) tuigje voor me te kopen. 

Goed bedoeld, maar te belachelijk om over te miauwen. Een kat in een tuigje dat is verbonden met de waslijn. Een actieradius van zes meter. Drie heen en drie terug, want meer lengte heeft de waslijn niet. Een beetje kat pikt dat niet. Ik wurm net zo lang met kop en poten tot ik bevrijd ben van het harnasje en neem meteen de wijk naar het plantsoen aan de overkant van de straat. 

Flink grasveld, veel struikgewas waaronder je heerlijk kunt zitten krabben, een vijver met een treurwilg ernaast en verder een aantal bomen om je nagels aan te scherpen. Kortom een paradijs voor de binnenkat.

Het duurt niet lang voor “oude dame” me mist en op haar stoep staat te rammelen met de doos brokjes. Dat heeft het voordeel dat ik kan zien bij welke voordeur ik straks moet gaan zitten miauwen als ik hier ben uitgekeken. In de straat zijn alle voordeuren gelijk, maar dat probleem lost zij, zonder het te weten, mooi voor me op. Ze rammelt maar een eind weg met die brokken, voorlopig trap ik er niet in. Onzichtbaar struinend tussen de struiken, straf ik haar voor het harnasje. Zuchtend sluit zij de voordeur. 

Onder de rozen ga ik er eens flink voor zitten. Dat is wat anders dan ronddraaien op een bak vol korrels. Wat een genot.

Terwijl ik mijn afval keurig begraaf, sta ik plotseling oog in oog met Pleun, de langharige teckel van de buren. Hij bedenkt zich niet en begint keihard te keffen. Het wolbaaltje op pootjes denkt zeker dat hij de baas is op dit groene landgoed. Ik laat het niet op me zitten, zet een hoge rug op en mijn staart doet niet onder voor de krullen op de rug van Pleun. Hij blijft keffen en ik blaas me uit de naad. Helaas is de hond niet onder de indruk van mijn tegengas. Hij trekt zijn boventanden bloot en zet een paar passen in mijn richting. Verdere toenadering wacht ik niet af en klim in de dichtstbijzijnde boom. Gelukkig roept de buurman zijn hond tot de orde en waarschuwt hij “oude dame” dat ik mijn toevlucht heb gezocht tot een boom.

Zodra de buurman en zijn hond achter hun voordeur zijn verdwenen laat ik me uit de boom vallen en zet het op een rennen naar de deur die voor mij openstaat. Binnen neem ik opgelucht een hap brokken op de goede afloop.

            

foto internet