Kattenpraat 2

Mankement

Na een kort verblijf in het asiel, waar de beheerster mij op sluwe wijze aan de vrouw brengt, heb ik een riante woning tot mijn beschikking gekregen.

De deuren van de woonkamer, een kleine slaapkamer, keuken en badkamer komen uit op een halletje en daarvandaan gaan twee trappen naar de voordeur, halverwege is het toilet. Mijn toilet staat in het halletje, dus hoef ik niet met een volle blaas de trap af. Dat is maar goed ook want ik heb een mankementje aan mijn rug.

De slimme asielbeheerster heeft dat buiten het zicht weten te houden door me tijdens het gesprek op schoot te nemen en ze heeft me eigenhandig in de reismand geduwd.

Ferrara, mijn mens, ziet de afwijking al snel, ze heeft een vak waarbij je goed moet observeren. Ik hoor haar mompelen; ‘Heb ik weer, laat me een kat in de zak aansmeren.’

Om haar te paaien, neem ik me voor me netjes te gedragen en maak zo snel mogelijk demonstratief gebruik van mijn toilet. Het stemt haar tevreden maar het neemt niet weg dat ze met me naar de dierenarts gaat. In de wachtkamer slaat me de schrik om het hart.

Vaag herken ik de geur van het chemische goedje waarmee ze het vertrek schoonhouden. ‘Was ik hier niet eerder?’

Een nieuwsgierige hond snuffelt aan mijn mand. Mijn handicap belet me een hoge rug op te zetten, dus neem ik mijn toevlucht tot vijandig blazen. 
De viervoeter raakt er niet van onder de indruk.

                                                                                     
Als de dokter mij met voorzichtige handen uit de reismand tilt weet ik het zeker. Ik heb die man vaker gezien. 'He', hoor ik hem zeggen. ‘Dat katje ken ik. Ze is het zwervertje dat hier een dikke week geleden werd binnengebracht nadat ze was aangereden door een fietser.

Ze heeft er een bekkenfractuur aan overgehouden. Aangezien ze geen bandje droeg met een adreskokertje heb ik haar op transport gezet naar het asiel. Hebben ze daar niet verteld wat er met haar aan de hand is?’

‘Nu begrijp ik, waarom ze apart is gehouden. Ze is niet te klein, ze heeft een mankement.’ Ferrara doet verslag van het tranentrekkende gesprek en de handelingen die de beheerster verrichtte. De dokter vindt het geen stijlvolle actie. ‘Breng je haar terug?’ ‘Natuurlijk niet’, zegt mijn mens. ‘Ik vind haar veel te leuk en zo erg is die handicap toch niet?’

Volgens de dokter zal de scheefstand nog wel bijtrekken, maar mijn mens moet erop toezien dat ik geen kinderen krijg. Hij adviseert een sterilisatie, zodra ik er de leeftijd voor heb.

Ferrara denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen omdat het niet de bedoeling is dat ik ooit het pand verlaat.

‘Ik zou daar niet van overtuigd zijn. Een krolse poes zal alles in het werk stellen om de roep van de natuur te volgen. Maar dit katje is nog jong dus je hebt nog wel even de tijd.’

Ik slaak een zucht van verlichting. Voorlopig kom ik hier niet terug.

Opmerking van Ferrara:

Het asiel in Zuidwolde bestaat nog steeds. Mochten de huidige medewerkers zich aangesproken voelen weet dan dat deze geschiedenis, die op waarheid berust,  bijna 40 jaar geleden speelde.

Voor de dierenliefhebber is het vandaag aan te raden even hier te kijken.

Klik op de leuke hond rechts onderaan de pagina voor een rondje huisdieren.