Pluvius

In de intercity naar Den Helder leunt een afgedankte paraplu van duistere afkomst tegen de halfvolle prullenbak. Het scherm is verschoten, maar aan de baleinen is nog geen sleetse plek te bekennen. Een passagier ziet hem staan en vindt na enige inspectie het geval goed genoeg om onder de arm te slaan. Hij kan niet veel anders want het draagriempje ontbreekt.

Zijn vrouw sputtert tegen. ‘Ted wat moeten we met nog meer paraplu’s? Onder de kapstok wemelt het van die dingen. Je kunt maar onder een tegelijk lopen en daarbij is dit een oud kreng, het ziet er niet uit.’

‘Emma, zoals gewoonlijk heb je gelijk, maar ik neem hem toch mee, al leg ik hem voor nood op de achterbank van de auto’

Eenmaal thuis achter de voordeur perst de man met enige moeite zijn vondst in een stevige tas die dienst doet als opvang voor paraplu’s. Zijn vrouw heeft gelijk, in die tas is het een drukte van belang. De ontvangst door de opeen gepropte soortgenoten heeft veel weg van een ijskoude stortbui.

‘He, sukkel kijk uit waar je je punt zet, je prikt mijn baleinen aan gort. 
Waar haal jij het lef vandaan hier onaangekondigd binnen te vallen?’ klinkt het van onderuit de tas.

‘Nou zeg, kan het ietsje minder Pietje Action. Niet zo gek dat je snel beschadigt. Ze verkopen bij Action nou eenmaal paraplu’s, die amper tegen een windstootje kunnen, laat staan een bak water.

En manieren ho maar, zo ontvang je toch geen nieuwkomer? Je kunt wel merken dat ik van goeden huize kom, ik weet hoe het hoort. Laat ik me voorstellen. Mevrouw Knirps is de naam, ik ben uit een gerenommeerd Zwitsers geslacht van paraplu’s. Klein, maar met een scherm dat er qua design zijn mag. Bruin met paarse bloemetjes. Met mij boven je hoofd ga je voor een chique uitstraling.’

 ‘Juist vanwege jouw ontwerp lig je voortdurend op de bodem en vang je geen buien meer af. Emma wil met zo’n tutgeval niet gezien worden. Het is dat je zo goed voor het permanentje van haar schoonmoeder hebt gezorgd, maar het liefst had ze je naar de kringloop gebracht.’

‘Zeg zwerver’, mengt een blauw gestreept scherm van aanzienlijke omvang, zich in de woordenwisseling. ‘Ik ben het voor een keer met Piet Action eens. Waar denk jij dat je mee bezig bent? Komt ongevraagd plek innemen, zo ruim is het hier niet.’

‘Ik ben Pluvius, kan ik het helpen dat jullie eigenaar me in de trein vond, waar ik voor oud vuil ben achtergelaten. Ik sta hier niet uit vrije wil. Jullie kunnen mij negeren en blijven mopperen, maar zolang het droog blijft zitten we met elkaar opgehokt.’

Een knaloranje gevaarte schiet in de lach. ‘Wat je zegt oud vuil, dat is goed te zien aan je vale scherm. Er zit geen kleur meer op. Als je denkt bij de volgend bui tot dienst te kunnen zijn, heb je het mis. Kieskeurige Emma gaat jou niet uit de tas tillen, ze houdt te veel van uiterlijk vertoon.’

‘Daar weet jij alles van’, komt Piet weer in actie. ‘Jij bent nooit meer buiten geweest sinds ze jou, na de reünie in haar geboortedorp, heeft binnengedragen. Sommige relatiegeschenken zijn het aanzien niet waard. Jij kunt hooguit dienst doen bij de kampioenschappen voetbal of op Koningsdag. We hebben je niet voor niets De Feestneus gedoopt.

Nee, dan maakt Mister Starwars met zijn kouwe kak meer kans. Je moet maar durven een nieuwkomer meteen voor zwerver uit te maken.

Hij denkt, op grond van zijn afkomst, intelligenter te zijn dan wij met z’n allen. Presentje voor Ted na een werkbezoek aan de sterrenwacht in Dwingeloo. Starwars denkt dat je onder zijn bescherming in hoger sferen loopt terwijl het hemelwater neervalt. Nou hij doet niets anders dan wij, de boel droog houden, niet meer en niet minder.’

‘Bij een ordinaire regenbui lukt dat inderdaad, maar met een beetje wind gaan jullie stuk voor stuk op tilt en waaien binnenste buiten. Dat kun je van mij niet zeggen.

Welkom meneer Pluvius, ik ben Frans Stormvast. Met mijn speciale model ben ik zeer geschikt bij stormachtig weer. Voor windkracht vier of meer draai ik mijn scherm niet om. Helaas kom ik weinig van de plek, dat is jammer want Ik heb al heel wat inferieure collega’s zien komen en nooit meer teruggezien. Verwaaid in een beetje wind.’

‘Laat ze allemaal maar kletsen, Pluvius. Tot je spreekt Joke Hema, klein van stuk maar oh zo stevig, kan tegen een stootje en past in elke rugzak. Als Ted en Emma weer eens op de benenwagen gaan mag ik altijd mee. Met jouw uiterlijk loop je kans op een plekje in de auto, altijd handig om ook daar bescherming in voorraad te hebben. In dit land is er altijd kans op neerslag.’

Dat ze dicht bij de waarheid zit ervaart Pluvius nog dezelfde avond. Emma en Ted maken zich op voor een wandeling naar het theater. Buiten sneeuwt het grote dikke vlokken. Ted trekt Pluvius tevoorschijn.

Emma protesteert. Ze wil onder bescherming van Mister Starwars de straat op, maar Ted bromt dat hem die te zwaar in de hand ligt. Grijnzend kijkt Pluvius naar zijn collega. Een omvangrijk scherm heeft ook zijn nadelen.

‘Doe je best, laat zien wat je waard bent’, roept Joke Hema.

Halverwege hun tocht lopen Emma en Ted dicht tegen elkaar romantisch onder Pluvius’ maagdelijke witte afdakje. Dat heeft hij toch maar mooi voor elkaar gebokst.