Kom van dat dak af

Het eerste wat ik doe vanmorgen is kijken of Treeske en Tooske nog op de garageboxen zitten. Jawel hoor het grut scharrelt uitgebreid rond. 
Van Treeske’s blessure is niets meer te merken. Ik krijg sterk de indruk dat de meisjes het op dat grote dak prima naar de zin hebben. Ze kunnen heel wat meer meters maken dan op de vierkante meter op de schoorsteen. 
Blijkbaar ligt er ook voldoende eten want ik zie ze driftig pikken. Af en toe stoppen ze bij een plasje om water te nippen. Die twee redden zich best.

Helaas denken de ouders daar heel anders over. Wat een dom stel is dat. 
Ze sporen hun kroost voortdurend aan om richting dakrand te gaan en het lijkt wel of ze hun dochters aanzetten tot springen. Uiteindelijk strijken Twan en Tosca samen neer op de schoorsteen en vanaf die hoogte krijsen ze bevelen naar hun kroost dat op het uiterste puntje van het dak is gaan zitten. Ik zie dat Tosca wappert met haar vleugels. ‘Kijk, zo moet je dat doen.’ 
De arme kuikens kijken met open snaveltjes omhoog en weten niet wat te doen. Hun vleugeltjes zijn nog maar zielige vlerkjes, daar kom je niet ver mee en zeker niet hoog. Ook Twan bemoeit zich schetterend met de vlieglessen. Ik weet niet waarmee hij heeft gedreigd, maar Tooske waagt het erop. 
Ze spreidt haar vlerkjes en verdwijnt met grote snelheid achter de schuttingdeur van de overbuurvrouw. Ik weet dat ze op die plek tussen de hortensia’s valt, tenminste als ze niet op de stenen kabouter te pletter slaat. Treeske denkt wat mijn zuster kan, kan ik ook en zeilt af, maar belandt aan de verkeerde kant van de deur. Ze ligt dus weer, onbeschut, op het pleintje.

Twan en Tosca barsten nu helemaal los in oorverdovend lawaai en weten niet wie ze het eerst te hulp moeten komen. Sukkels zijn het, had die meiden toch lekker laten zitten, had ze gevoerd tot ze groot genoeg waren, maar nee ze moesten zonodig weer terug op het nest. Gelukkig ben ik niet de enige die heeft gezien wat er gebeurde.

Door een voorbijganger wordt Treeske opgepakt en op het dak van de garage gezet. Ik zie dat de blessure een opdonder heeft gehad, want ze loopt weer mank. Wat de man niet weet is dat Tooske in de border achter de deur ligt en ik besluit hem niet wijzer te maken. De buurvrouw is op lange ronde met haar hond, dus hij kan er nu toch niet bij. Zo ontkomt Tooske, op korte termijn, aan gevaarlijke vlieginstructies.

Aangezien Meneer F. en ik verplichtingen elders hebben kan ik de komende uren niet zien hoe het Treeske in haar uppie vergaat.

Als we eind van de middag thuiskomen is het opvallend rustig in de straat. Geen krijsende meeuwen meer te bekennen. De schoorsteen is leeg evenals het dak van de garages.

Navraag bij de buurvrouw leert me dat zij Tooske voor de keukendeur vindt als ze terugkomt van de wandeling met haar hond. Zonder pardon zet ze het meeuwenkuiken buiten de deur op het pleintje.

In de loop van de middag merkt ze dat het stil is geworden en dat de meeuwen, inclusief de kleintjes zijn verdwenen. Ze heeft geen idee wat er is gebeurd. Buurvrouw belooft dat als zij er nog iets over hoort mij op de hoogte zal brengen.

Zelf hoop ik dat Treeske nog een keer is gesprongen en naast haar zusje is beland, waarop iemand heeft gedacht dat het wel klaar was met die kleintjes en ze naar de vogelopvang heeft gebracht. Hopelijk zitten ze met Truuske in hetzelfde kooitje.

Het scharrige nest ligt er nog. Best kans dat Twan en Tosca hun plek weer innemen om aan een tweede leg te beginnen. Ze zijn er dom genoeg voor.