Moderne huisarts

Op mijn elektrische fiets ben ik op weg naar de bibliotheek.

Onderweg passeer ik een basisschool waar het een komen en gaan is van ouders en verzorgers om het kroost veilig thuis of in de naschoolse opvang af te leveren. Op de stoep aan de overkant loopt een ouder echtpaar. Ik zie de man plotseling schokkende bewegingen maken. Hij dreigt te kapseizen, maar zijn vrouw houdt hem met alle macht in de benen en duwt hem op een muurtje waarachter een diep terrasje ligt.

‘Zitten, zitten’, hoor ik haar commanderen. Ik knijp in mijn remmen en roep ‘Gaat het?’ Achter mij hoor ik dezelfde kreet. Een jonge vrouw in rood T-shirt en een lichte broek is sneller van haar vouwfiets dan ik en schiet te hulp. 
Ik doe, wat trager, hetzelfde en besluit op het terrasje achter de man te gaan staan om te voorkomen dat hij in zijn ongecontroleerde bewegingen achterover valt.

De vrouw laat ons weten dat deze aanval vanzelf overgaat. Eigenlijk maakt ze zich meer zorgen dat ze haar kleinzoon nu niet op tijd uit school kan halen.

‘Daar past de juf wel op.' zegt de snelle toegeschoten hulpverleenster. 
Ze houdt de scheefgezakte bril van de man in haar handen. Zelf houd ik, met twee handen op zijn licht schokkende rug, de man op het muurtje tegen, terwijl zijn vrouw hem aan de voorkant ondersteunt.

‘Weet u zeker dat het overgaat? Ik ben huisarts en heb medicijnen in mijn tas.’ zegt de vrouw in het rood.

‘Dat hoeft echt niet, het gaat vanzelf over. Ik ga hier al jaren mee om.’

En inderdaad de aanval luwt, langzaam komt de man bij zijn positieven en komt voorzichtig overeind. Alhoewel hij nog wat wankel op zijn benen staat neemt zijn vrouw hem onder de arm en loopt onder dankbetuigingen richting de basisschool, waar haar kleinzoon op haar wacht. 
Bezorgd kijken we het stel na.

‘We moeten het maar zo laten, blijkbaar zijn ze dit gewend en  weten ze wat ze doen.' zegt de dokter.

Aangezien we in dezelfde richting moeten, fietsen we een tijdje samen op.

We nemen het incident nog even door. In eerste instantie dacht ik dat de man vanwege de ziekte van Parkinson aan het struikelen kwam. De dokter dacht aan een acute duizeling. Maar algauw bleek dat het om een epileptische aanval ging.

Wijzend op haar zwarte dokterstas op de bagagedrager vraag ik of ze visite rijdt op een vouwfiets.

Dat is inderdaad het geval. In de binnenstad is parkeren een ramp, op de fiets is ze sneller op de plaats van bestemming. Bij de huisartsenpraktijk aan de rand van het centrum zwaait ze af. ‘Nog bedankt voor uw hulp.’ zegt ze.

Ik vervolg mijn weg en denk terug aan mijn jeugd. In mijn hoofd stapt de oude statige huisarts in driedelig pak, gouden horlogeketting op zijn buik, uit zijn donkerrode auto. Hij boezemt aan alle kanten ontzag in.

Terwijl ik mijn fiets bij de bibliotheek parkeer kom ik tot de conclusie dat ik de vrouw in moderne outfit op haar snelle vouwfiets een leukere verschijning vind.