We zijn er bijna

Als Teun en Gerda elkaar 40 jaar geleden het jawoord geven kunnen ze niet vermoeden dat ze na Teuns pensionering elke avond met een biertje en een snack op de bank zullen eindigen.Teun denkt nog wel eens aan de zonnige vakantie in Benidorm wanneer hij Gerda, met een zak chips op schoot onderuitgezakt, naast zich ziet. Trots op haar strakke lijf heeft hij zijn lief, zonnend in een blauwe bikini, menig keer op de foto gezet. In die vakantie wordt ze zwanger van hun enige kind. Na de komst van zoon Koos gaat haar hele ziel en zaligheid in het joch zitten. Hij wordt haar oogappel en Teun kan weinig anders doen dan er in meegaan. Kosten noch moeite worden gespaard om het Koos naar de zin te maken. De verwachtingen over een glansrijke toekomst voor hun kind zijn hooggespannen. In haar dromen ziet Gerda hem in een witte doktersjas door de gangen van een ziekenhuis lopen. Een mooi pak met stropdas als bedrijfseconoom is ook goed. De waarheid pakt anders uit. Koos blijkt geen studiehoofd, maar met zijn handen kan hij des temeer. 

Hij schopt het tot een veel geprezen automonteur die zijn vak verstaat. 

Teun is er diep in zijn hart blij mee. Een automonteur past beter in hun milieu.

Maar sinds het huwelijk van Koos is er iets veranderd in zijn arbeidselan. Koos zijn vrouw Ankie vindt dat hij een treetje hoger op de maatschappelijke ladder moet zien te komen zodat ze zich meer luxe kunnen permitteren.

Gerda steunt haar schoondochter daar maar al te graag in. 

Koos, gewend naar zijn partner, maar vooral naar zijn moeder te luisteren begint te solliciteren naar een baan als autoverkoper. Sinds een maand loopt hij in het fel begeerde pak. Op de reclamestropdas is het logo van Toyota goed zichtbaar.

Sinds diezelfde maand is de Opel Corsa van Teun geen degelijk auto meer en heeft Koos al een paar keer laten doorschemeren dat zijn vader zijn vertrouwde wagentje beter kan inruilen voor een tweedehands Toyota Auris. Als we er ook nog een caravannetje achter hangen kunnen jullie lekker van je ouwe dag genieten, heeft Koos geopperd. Gerda heeft meteen enthousiast gereageerd. Ze ziet zich de zomermaanden al door Europa trekken. 

Teun verweert zich. 'Wij kunnen ons dat niet permitteren. Ons beetje spaargeld is in Koos zijn welbevinden gaan zitten. Tot zijn hypotheek aan toe. Bovendien ga ik op mijn ouwe dag niet meer leren om met een sleurhut te rijden.’

Gerda, niet van plan om hem meteen zijn zin te geven, schakelt tegenwoordig iedere woensdag in op het reisprogramma “We zijn er bijna”. Ze kijkt met belangstelling naar een groep senioren die, onder leiding van een medewerker van omroep Max, in caravans en campers door Europa reist. Met de benen op de salontafel ligt Teun verveeld  naar de reislustige bejaarden te kijken. Als bierliefhebber kan hem de excursie naar de een of andere wijngaard niet boeien.

  

Ondertussen belt Gerda met schoondochter Ankie die het programma van commentaar voorziet. Ankie zelf lijkt het niets om in groepsverband te reizen. Je kunt je eigen tempo en doel niet bepalen om over de verstikkende sociale controle maar te zwijgen. Maar als je niks gewend bent op dat gebied is deze manier van vakantie vieren voor Gerda en Teun mogelijk een optie.

Terwijl Gerda zich over het plezier van reizen met een caravan ligt te verheugen, zapt Teun naar RTL-7. De zender voor echte mannen. Hij veert een beetje op bij het zien van Michael van Gerwen die met zijn dartspijltjes hoge ogen gooit. Om een slok van zijn biertje te kunnen nemen legt Teun de afstandsbediening even naast zich.

Al babbelend met Koos zijn vrouw maakt Gerda van de gelegenheid gebruik terug te zappen naar omroep Max, waar ze nog net de laatste beelden meekrijgt van kampeerders in de stromende regen op een tot modderpoel verworden camping. Gerda beëindigt het telefoongesprek. Terwijl ze een greep in de zak met chips doet moet Teun zich verantwoorden waarom hij zo nodig moest omschakelen. Nu heeft zij een deel van de reisavonturen gemist.

Met de pest in over het afkappen van de dartswedstrijd schampert hij: ‘Zo te zien moet je wel laarzen en regenkleding meenemen want het is niet altijd en overal mooi weer. Lijkt mij niets voor jou als zonaanbidsters.’

‘Daar zeg je wat, we zouden in plaats van rondreizen meteen naar Benidorm kunnen rijden. Dan zetten we daar de caravan een paar weken op een vaste plek. Weet je nog onze vakantie? We hielden er Koos aan over.’

Overvallen door haar enthousiasme, antwoordt Teun met een narrige ondertoon: ‘Met of zonder caravan, dat gaat zeker geen tweede keer lukken.’

foto ferrara

Inspiratiebron voor dit verhaal is een schilderij van Marius van Dokkum.
In verband met mogelijke auteursrechten durf ik het niet te plaatsen
daarom een linkje naar dit fraaie tafereel
hier