Zwaardvis

Bij de viskraam op de kleine wekelijkse markt sta ik te wachten op mijn stukjes verse  kibbeling die hun omwentelingen in het hete vet maken. Er komt een jonge man naast me staan. Hij ziet er uit alsof hij zo van de kapper komt.  Zijn donkere haar is nauwkeurig geknipt en zijn baard is strak getrimd. Het rode jack kleurt goed bij het geheel. Hij werpt een blik in de vitrine van de viskraam en hij zegt zacht voor zich uit ‘Zwaardvis’. Dan op volle sterkte tegen de visboer: ‘Je hebt ZWAARDVIS, oh man wat lekker.’ 
Ik kan het niet laten te zeggen dat ik het helemaal met hem eens ben.

‘Ja, toch mevrouw het is echt lekkere vis.’ In de rijk gevulde vitrine is er voor hem geen andere keus meer. Hij en zijn metgezel, die achter hem is blijven staan, eten vanavond zwaardvis. Na enig wikken en wegen komt de visboer tot twee moten voor € 13,20. Die vis wordt duur betaald, denk ik. 
De jonge man verblikt of verbloost niet en legt € 13.50 op de toonbank. 
Het wisselgeld hoeft niet terug. Met een blije grijns op zijn gezicht groet hij de visboer en de wachtende klant. Ik wens hem alvast smakelijk eten.

Terwijl de visboer mijn portie kibbeling afweegt denk ik terug aan de vakantie in Griekenland in 1982. Samen met een vriendin maak ik een trektocht langs verschillende eilanden waarbij we ook Kreta aan doen. We strijken een paar dagen neer in het plaatsje Agia Galini aan de zuidkant van het eiland. 

Er is weinig vertier maar dat vinden we na de wekenlange trektocht geen ramp. We willen nog een paar dagen van zon en zee genieten voor we huiswaarts keren. 's Avonds is het daar, met zicht op zee, in een van de tavernes goed toeven.

Op een middag komt in de kleine haven een lokaal vissersbootje aan. 
Naast de normale vangst heeft het een flinke zwaardvis aan boord. Blijkbaar is het een bijzondere bijvangst want het halve dorp loopt uit om de vis te bekijken. De tweekoppige bemanning wordt door een restauranthouder getrakteerd op een flinke pan pilav. Die avond staat in alle restaurants aan de haven verse zwaardvis op het menu. Ik eet het voor het eerst in mijn leven en het is zeker niet de laatste keer. Maar zo lekker als die avond heb ik het niet meer gegeten.

Vanavond heb ik het fotoalbum van die vakantie uit de kast gehaald. 
De foto’s uit 1982 beginnen te vervagen, maar ik vind de zwaardvis, ontdaan van zijn zwaard, dwars op de laadbak van een pick-up evenals een foto van het plaatsje. Om bewijs te leveren maak ik er digitale foto’s van. 
Op Wikipedia lees ik dat Agia Galini flink is opgestuwd in de vaart der volkeren en dat het zich geheel heeft gericht op toerisme. 
Tot mijn verrassing is er in al die jaren aan het witte huis met blauwe luiken op de rots niets veranderd.

Waar een portie kibbeling al niet toe kan leiden.

 

foto's ferrara