Puntkomma

Vanaf het toetsenbord van de laptop vang ik een gesprek op.

‘Ik ben mijn positie in de lees en schrijfwereld spuugzat, altijd de laatste zijn breekt me zo langzamerhand op. Ik zou de lettertroepen wel eens willen aanvoeren.
Het spreekwoord: ‘Vele eersten zullen de laatsten zijn’, gaat voor mij niet op. Ik ben nog nooit de eerste geweest. Of het nou korte of lange zinnen zijn. Slecht of goed geschreven. Mij gebruiken ze standaard als sluitstuk.’

‘Wat zeur je nou.’ Hoor ik de komma zeggen. ‘Je bent het belangrijkste leesteken dat er is. Zonder jou geen eind aan een lopende zin. Goed beschouwd sta je mijlen ver boven mij. In elk geval heb je de hoogste plek bij de puntkomma. Om je plek bij de dubbele punt moet je met een collega strijd leveren. Het is nooit duidelijk wie er heeft gewonnen. Wees blij dat je het uitroepteken kracht bijzet en dat je het vraagteken helderheid verschaft. Als ze mij als aanhangsel daarvoor gebruiken wordt het een vaagteken.
Zonder puntenlijstje geen huiswerkopdracht in de schrijfcursus. Zonder puntentelling overleeft geen enkele quiz. Ik hoor Philip Freriks niet zeggen dat de slimste mens de meeste komma’s heeft gehaald.
Zelfs bij het songfestival heb je een prominente plaats. Douze points, hoe mooi klinkt dat niet? Taartpunten, kruispunten, puntdichten, puntjes op de i.
Je kunt het zo gek niet bedenken of jij wordt gebruikt. Zelfs als beletselteken laat jij aan duidelijkheid niets te wensen over. Mocht je worden vergeten dan is er altijd een lezer of redacteur die het opmerkt. Bij mij is er vaak twijfel waar ik gezet moet worden. Als ik verkeerd terecht kom ben ik voer voor de kommaneuker, of dat zo eervol is.
Nee, jij hebt niets te klagen.’

'Ja, stop maar. Je hebt je punt wel gemaakt.’

‘Dat bedoel ik nou, je hoort niet eens wat je zegt. Jij weet zelfs mij als komma nog een punt aan te smeren.’