Hydra

Een lichte streep aan de horizon volgt het water van de zee. Slag na slag rolt zij naar de branding. Af en aan, af en aan, schuim op haar kaken, schuim in haar haar.
Ze vermeerdert zich in woeste koppen. Op en neer, op en neer.
Als een veelkoppig monster reikt ze dreigend naar de zwarte lucht die zich uitstrekt boven het water. Aanvallen, verslaan. Hoger en hoger rijst zij.
Haar grijnzende koppen onttrekken de horizon aan het gezicht.
Van de vier elementen wil zij de sterkste zijn. Zij ontsnapt aan de lucht, zij dooft het vuur en overspoelt de aarde. Schuimbekkend werpen haar koppen een muur van water op. Niets staat haar in de weg.
Totdat het harde steen van de beschermingslinie in zee haar krachten breken.
Een voor een rollen haar koppen. Het woeste geweld neemt af. Zij trekt zich terug.
Golf na golf spoelt ze aan op een strand waar een door spelende kinderen achtergelaten zandkasteel haar toelaat in de grachten.
Daar komt zij lauwwarm tot rust.

Rachael Talibart was als kind gefascineerd door woeste golven zij zag er vaak monsters in. https://rachaeltalibart.com/
We kregen vier foto's van haar hand en moesten voor onszelf een keus maken.
Opdracht: laat een verhaal ontstaan waarin een mythisch zeewezen opstaat.
De schrijfcoach had wat adviezen toegevoegd die ik tot de zin van de grijnzende koppen heb teruggebracht.