Chris Faber 02

Overdaad schaadt

Chris zijn doorgaans opgeruimde humeur krijgt een behoorlijke opdoffer.
De verontwaardigde reacties van de oud collega’s op zijn ontslag zijn weliswaar een opsteker, maar de situatie wordt er niet anders van.
Waar hij in zijn werkzame leven zijn vrije tijd moeiteloos ten behoeve van anderen invulde, moet hij nu met het dagelijkse overschot aan tijd op zoek naar zinvolle invulling voor zichzelf. In zijn eentje werkt hij in traag tempo door de week aan het achterstallig onderhoud van zijn huis en tuin. Zoals gewoonlijk staat hij in het weekend langs de lijn of in de kantine van de voetbalclub. En als het zo uitkomt, vervoert hij in zijn Berlingo een handvol jeugdvoetballertjes voor een vriendschappelijke wedstrijd naar een naburig dorp. Maar het plezier van vroeger is verdwenen.

Zus Brechtje, waar hij tussen de bedrijven door op de koffie gaat, ziet het met zorg aan. Het valt haar op dat hij voor de tweede keer aanschuift in zijn blauwe overall dat stijf staat van de verfspatten. Het past niet bij de man die zijn kleding met zorg uitkiest. Daarbij mist ze de twinkelende blik in de ogen van haar broer. 
Deze manier van leven kan niet lang duren. Er moet een nieuwe uitdaging komen.
De WW-uitkering is niet voor jaren en alleen met vrijwilligerswerk komt er geen brood op de plank. Terwijl ze hem de koffie aangeeft besluit ze de koe bij de hoorns te vatten en valt met de deur in huis.

‘Maak je wel plannen voor de toekomst? Wat ga je doen als alles in en om je huis er spic en span uitziet? 

‘Dan kom ik eindelijk die scheef hangende dakgoot van jullie repareren. Dat ding is me al maanden een doorn in het oog. Jouw Frits is een goeie verzekeringsagent, maar met zijn twee linker handen is hij beter in het opnemen van schades dan ze te herstellen.’ 

‘En als dat klaar is? Laat je je omscholen? Ga je werk zoeken?’

‘Brecht, ik heb daar nog niet serieus over nagedacht, ik vind het zo al moeilijk genoeg. Geef me even de tijd. Ik begrijp dat ik niet jaren op een WW-uitkering hoef te rekenen. En alleen op de spaarcenten ga ik mijn pensioen ook niet halen. Maar op je vijfenvijftigste ander werk vinden is tegenwoordig geen makkie.’

‘Misschien moet je eens een reis maken.’ oppert Brechtje. Een busreis of een cruise. Niet op zo’n chic luxe schip, maar een Rijnreis met wat oudere deelnemers. Wie weet ontmoet je meer alleenstaanden waar je ’s avonds een kaartje mee kunt leggen en een biertje drinken. Ander gezelschap dan je voetbalvrienden zal je goed doen.’

De boodschap van Brecht over reizen komt over. Die avond bestudeert hij op internet diverse websites. De foto’s van een cruiseschip met passagiers aan een drankje onder de parasol op het bovendek zien er gezellig uit. De groen beboste heuvels en torentjes van kastelen op de achtergrond spreken meer tot de verbeelding dan de busreis met uitzicht op de rugleuning van de passagier voor je.
De muis blijft steken bij een website over Portugal. De rest van de avond surft Chris door het kleine langgerekte landje vol oude kerken en kloosters. Op de zonovergoten hellingen liggen de wijngaarden er fris en fruitig bij. Tot zijn verbazing zijn er veel Nederlanders neergestreken. Een enkeling verdient de kost als wijnboer, maar de meesten zitten in de vakantiesector. 

‘Misschien heeft Brecht gelijk en moet ik een lange vakantie nemen. Tot mezelf komen, zonder verplichtingen aan wie dan ook. Morgen maar eens informeren of de uitkeringsinstantie daar ook oren naar heeft.’

Verdiept in zijn digitale reis vergeet hij naar de trekking van de Staatsloterij te kijken. Niet dat het erg is want hij heeft sinds hij zijn eerste loonzakje kreeg meer in de loterijkas gestort dan er uitkwam. Van dat geld had hij met gemak een hele lange reis door Portugal kunnen maken.
Voor hij naar bed gaat scrolt hij snel door de uitslagenlijst. Chris slaapt onrustig.
Hij droomt dat in hij een kleine camper via Frankrijk naar Portugal reist.