Chris Faber 22

Veenwijk vaarwel

Frits zit de ruzie met zijn vrouw over zijn vermeende jaloezie niet lekker. Het steekt hem inderdaad dat zijn zwager zijn gewonnen geld in Portugal in een bedrijf steekt, hij had zich een project dichterbij huis kunnen kiezen. Maar Frits realiseert zich dat hij zich daarmee niet heeft te bemoeien. Om het naar Brechtje toe goed te maken, neemt hij het complete verzekeringsdossier van Chris door. Om te voorkomen dat hij in Portugal het komende jaar tegen ongemakken zal aanlopen adviseert Frits om aanpassingen te doen. Uitvoerig bekijkt hij de mogelijkheden over het invoeren van een auto en hij komt tot de conclusie, dat als Chris de nodige papieren door zijn garagebedrijf laat regelen, het aantrekkelijker is om in de Berlingo terug te reizen.
Als Frits eind van de middag thuiskomt, neemt hij Brechtje meteen alle wapens uit handen door te vertellen waar hij zich mee heeft beziggehouden en dat hij vanavond een afspraak met Chris zal maken om een en ander te regelen. ‘Ik blijf bij mijn mening dat ik het een wonderlijke onderneming vind, maar dat wil niet zeggen dat ik hem niet goed zal adviseren. Kunnen jij en ik hiermee de discussie afsluiten?’ Het ligt niet in Brechtjes aard lang te mokken. Ze zoent haar man op zijn kruin. 
'Als jij je niet negatief laat leiden door je mening, vind ik het prima.’
Na Frits zijn telefoontje streept Chris dat onderwerp af op zijn werklijst.

Ondertussen gaan de werkzaamheden op de quinta in Portugal gewoon door.
Terwijl de temperatuur begint op te lopen werken Jacintha en haar mannen elke dag in de wijngaard. Ranken worden opgebonden en onkruid wordt verwijderd. Tijdens de lunch in de schaduw van het witgepleisterde huisje, waar gereedschap wordt opgeslagen en waar je kunt schuilen tegen regen en al te felle zon, begint Jacintha over Chris te praten. ‘Denken jullie dat een man als Chris kan werken in deze hitte.
Ze zijn in Nederland dit soort temperaturen en werken in de felle zon niet gewend.
Laat staan dat ze weten wat een siësta is en dat je daarom ’s avonds langer doorwerkt. Ik maak me er zorgen over. Hoe zal Chris het ervaren als straks de aannemer aan de slag gaat en andere werktijden hanteert dan Chris gewend is.’
‘Ik zie het probleem niet’, zegt Carlos. ‘Als je in een ander land wilt wonen, zal je je moeten aanpassen aan de gewoontes van dat land. Ik heb dat destijds in Berlijn ook ondervonden, ik kon daar niet een paar uur pauzeren zoals ik dat van huis uit gewend was. Nou is het daar minder warm, dus de noodzaak was er ook niet.
Wat werktijden betreft komt hij er snel genoeg achter dat je hier maar beter in de schaduw kunt gaan liggen als de zon op zijn hoogst staat.’
‘Ik denk dat ik vanavond Maaike vraag of ze Chris wil waarschuwen voor omstandigheden als deze en dat hij daar in zijn garderobe rekening mee moet houden. Dan vraag ik meteen hoe ver Leo is met het zoeken naar een aannemer. ‘Hoop je stiekem dat hij zich zal bedenken?’ vraagt Vasco.
Na een lichte aarzeling zegt Jacintha. ‘Nee, dat niet, ik heb me inmiddels verzoend met een paar extra handen. Zodra het kan wijden we hem in op het wijngoed.
Ik vermoed dat de herbouw van de vervallen schuur veel langer gaat duren en mocht dat het geval zijn, dan geeft ik opdracht daarmee te wachten tot na de oogsttijd.
Dan kan Chris meteen leren hoe dat in zijn werk gaat.’ Ze hoopt dat hij niet vergeet aan zijn Portugees te werken. Dat hij haar taal niet spreekt voelt ze als een belemmering. Eigenlijk zou ze hem liefst in een mail zelf willen adviseren, nu is ze afhankelijk van Maaike. Vasco is verbaasd over de ommezwaai die zijn bazin heeft gemaakt, maar is zo wijs er niets over te zeggen. Hij weet niets van de doorwaakte nachten en de gesprekken die ze daarna had met Padre Bardorino die haar uiteindelijk liet inzien, dat met een zakelijke overeenkomst en meer hulp, de toekomst gewaarborgd is van het bedrijf dat haar zo lief is. Nu ze die stap heeft genomen wil ze Chris alle kans van slagen geven.

Op zijn beurt maakt Chris haast met het afwerken van zijn programma. De bankzaken zijn voor de komende tijd op orde. Als hij zich definitief in Portugal gaat vestigen moet dat in verband met belastingen opnieuw worden bekeken. Rekeningen van de bouwwerkzaamheden gaan via de bank afgehandeld worden. Voor privéuitgaven zal hij een rekening in Portugal openen. Zijn testament is herzien, de papieren van de auto en de verzekeringen zijn geregeld. Met Irene en haar ouders heeft hij afspraken gemaakt over huur en vaste lasten. Voorlopig blijft alles op zijn naam staan. Chris zal Irene maandelijks gedetailleerd laten weten wat zij hem verschuldigd is. Janneke heeft er nog eens op aangedrongen haar kind vooral niet te ontzien. Irene begint op de meubels van haar oom, tot ze voldoende heeft gespaard om eigen spullen aan te schaffen. Ze neemt de logeerkamer in gebruik en neemt haar eigen bed met toebehoren mee.

Nu Chris de beschikking over zijn auto houdt is de verleiding groot om alvast wat dozen te vullen, maar gebrek aan opslagruimte weerhoudt hem ervan. Hij kan beter een weekje terugkomen als zijn huis in Portugal klaar is. Dan kan hij overzien wat er nodig is. Hij besluit alleen zijn zomerkleding mee te nemen. Maaike was er in haar mail duidelijk over. ‘Jacintha vraagt me je te waarschuwen voor de temperaturen hier. Neem luchtige kleding mee.’ Het doet hem goed dat Jacintha zo attent is daaraan te denken. Jammer dat ze nog niet met elkaar kunnen communiceren. Het wordt tijd terug te gaan en de lessen bij Maaike weer op te pakken. Wat nog rest is contact zoeken met Lydia Postma. Over Jan en Vera van Dam twijfelt hij. Chris weet bijna zeker dat hem dat een uitnodiging oplevert en dat daarmee voor hem kostbare tijd verloren gaat. Het kost hem minstens een dag die hij liever gebruikt om door Frankrijk te rijden. Omdat hij alleen rijdt zal de rit naar Portugal toch gauw een dag of drie in beslag nemen en Chris is niet van plan om er langer over te doen dan nodig is.
Hij opent zijn laptop om wat routes te bekijken. Zijn keus valt op snel doorrijden wat betekent dat hij een slordige duit kwijt is aan tolgeld, toch kiest hij ervoor, ook omdat die wegen voorzien zijn van goede stopplaatsen en hotels voor één overnachting. Terwijl hij bezig is de TomTom in te stellen gaat zijn telefoon.
‘Met Faber.’
‘Dag Chris, je spreekt met Lydia Postma.’
‘Dat is toevallig, ik had jou vanavond willen bellen. Ik had je beloofd contact te zoeken als ik in Nederland zou zijn. Heb je nieuws?’
‘Joost is vandaag opgenomen in een revalidatiecentrum in Zwolle. Om weer goed te kunnen lopen zal hij zal daar zeker zes weken behandeld worden. Het herstel van de schedelbasisfractuur vraagt ook veel tijd, zijn geheugen moet flink getraind worden. Kortom mijn broer is nog wel een tijdje onder pannen.’
‘Jammer, ik hoop dat het op den duur goed zal komen.’
‘De kans bestaat dat Joost in de toekomst concentratieproblemen blijft houden, maar daarover is niets met zekerheid te zeggen. Ik ben blij dat hij in Zwolle is, mijn ouders en ik kunnen hem daar makkelijk bezoeken.’
Chris ziet in een flits zijn vertrek naar Portugal lichte vertraging oplopen.
‘Zal ik binnenkort bij hem langs gaan?’
‘Ik dacht wel dat je dat zou voorstellen, maar het heeft geen zin. Joost kan zich van het ongeluk en de dagen daarvoor niets herinneren. Ik ben bang dat hij ervan in de war raakt. Hij weet niet wie je bent. Misschien is een ontmoeting in de toekomst wel mogelijk, maar voor nu lijkt mij het geen goed idee.’
‘En je ouders?’
‘Die hebben geen enkele behoefte aan contact met jou. Mijn ouders zijn streng godsdienstig en zien in het ongeluk van Joost de hand van God.  Ze zijn dankbaar dat je me hebt geholpen, zij vinden dat je genoeg hebt gedaan. Onze wegen zouden hier kunnen scheiden. Vind je het goed dat ik je nog eens bel als er nieuwe ontwikkelingen zijn?'  
‘Natuurlijk is dat goed, maar ik zal dan wel in Portugal zijn. Ik ga daar namelijk wonen en werken op een wijngaard, ik ben tijdelijk in Nederland om wat zaken te regelen.’
De mededeling zorgt voor een lang gesprek met Lydia. Als ze van het winnende lot hoort zegt ze. ‘Het is maar goed dat mijn vader niet weet dat je me hebt geholpen met geld dat in zijn ogen van de Duivel komt, hij zou zonder meer eisen dat ik het terugbetaal.’
‘Ik zou het weigeren.’

Nu het contact met Lydia onverwacht vlot is verlopen staat Chris niets meer in de weg af te reizen naar Portugal. De mail voor Jan en Vera maakt hij daar wel.
Hij geeft Irene de kans een afscheidsavond te organiseren. In de grote woonkeuken van Gert en Janneke zorgt ze voor een uitgebreide pastamaaltijd. In overleg met haar haalt Chris bij de slijter een passende wijn en voor bij de afsluitende kaasplank koopt hij een fles mooie port. De huissleutels die hij voor haar heeft laten maken zijn verpakt in een goudkleurig doosje. Tijdens het dessert maakt Chris van de overhandiging een plechtig moment. Hij speecht over een klein meisje dat groot wordt en de stap naar volwassenheid maakt. Ze proosten symbolisch met een glaasje port. Frits schuift zijn glaasje al snel bij. ‘Chris schenk nog eens in, dat is lekker spul.’ Gevoelige Brechtje schiet vol, maar ziet het tevreden aan.

De volgende morgen trekt Chris de huisdeur achter zich dicht. Hij begint opgewekt aan de lange reis. In de hoofdstraat van Veenwijk zet Hans Klunder de ochtendkranten buiten. Chris drukt op de claxon. De dorpsgenoot die hem het geluk bezorgde zwaait hem uit.