Chris Faber 23

Weddenschap

Eenmaal terug op Portugese bodem komen de werkzaamheden voor Chris goed op stoom. Leo heeft in Vila Real een aannemer gevonden die op korte termijn met de verbouwing van zijn huisje kan beginnen. Alle afspraken zijn vastgelegd en ondertekend. De huisvesting van Chris wordt als eerste gerealiseerd. Jacintha is duidelijk: tijdens de oogst wil ze geen hinder ondervinden van de bouw aan de schuren.
Op haar aanraden heeft Chris dunne katoenen overalls gekocht. In het ene borstzakje zitten een pen en notitieboekje achter de rits verstopt en in het andere een Portugees taalgidsje. Vanaf zijn onderkomen bij Leo en Maaike rijdt hij dagelijks naar Tua om hand-en-spandiensten te verrichten op het wijngoed. Tevens onderhoudt hij samen met Carlos contact met de Portugese bouwvakkers. Aangezien ze wel gewend zijn aan een obstakel als een plavuizen vloer weten ze zijn zorg daarover snel weg te nemen. Ook tijdens het werk tussen de wijnstokken neem Carlos hem onder zijn hoede. Hij onderwijst over de bijzondere samenstelling van de grond in de Dourovallei. Door de aanwezigheid van rotspuin en leisteen is er weinig aarde, wat voor de wijnstok betekent dat hij hard moet werken om te groeien. Dat proces levert betere druiven op. Chris noteert veel in zijn boekje. Tijdens de lunchpauzes oefent hij, tot vermaak van Jacintha, de Portugese uitspraken. De moeilijke woorden waar hij zijn tong over breekt neemt zij apart met hem door. ’s Avonds doet Maaike er nog een schepje bovenop. 

Hoewel het nog geen oogsttijd is laat Jacintha aan Chris zien hoe je een wijntros afknipt. Hun hoofden, bedekt met strohoed tegen de felle zon, buigen zich over een wijnstok. Aandachtig volgt Chris haar aanwijzingen en de handelingen van haar slanke vingers. Leunend op zijn schoffel bekijkt Carlos op een afstandje het idyllische tafereel. De weerstand die hij voelde is, door de ijver die Chris aan de dag legt, langzamerhand verdwenen. Hij stoot zijn collega even aan. Hij knikt naar de twee figuren die tussen de groene bladeren doorschemeren.
‘Vasco, ik denk dat die twee het samen leuk gaan krijgen.’
‘Ach man, schei toch uit, weet je niets beters te verzinnen. Jacintha zal Jaime nooit ontrouw worden.’
‘Nee, niet op heel korte termijn, maar mijn gevoel zegt me dat we na de oogst van volgend jaar een bruiloft op de quinta vieren. Zullen we wedden?’
‘Ik geloof er niks van. Chris is zo onervaren als de pastoor. Die weet niet hoe hij een vrouw voor zich moet winnen. Of wil jij hem dat bijbrengen met je Berlijnse ervaring?’
‘Nee, jij komt ver, jij bent de regio niet eens uit geweest. Jij hebt nooit aan de vrijheid geroken.’
‘Waarom zou ik, ik heb het hier naar mijn zin. Ik heb een prima vrouw en twee fantastische kinderen. Ik heb daar geen Berlijnse ervaring voor nodig, als puntje bij paaltje komt is de liefde overal gelijk. Maar goed, je wilt wedden, wat zet je in?’
‘Ik betaal de stomerij als jij je zondagse pak volgend jaar voor de bruiloft moet laten stomen.’
‘Nou dan word ik aan de weddenschap niet beter en jij niet slechter, want die bruiloft komt er niet. Een ding Carlos, zwijg er over. Voedt de roddel in het dorp niet. Voor je het weet staat de padre, ondanks zijn meegaandheid, hier toch op het erf om zich ermee te bemoeien. Je maakt haar er kopschuw mee en dat komt op den duur het wijngoed niet ten goede. Dat zou zonde zijn nu de boel nieuw leven wordt ingeblazen. Ik zou maar weer eens aan de slag gaan in plaats van die twee te begluren.’
Carlos zet zijn schoffel weer in de juiste stand.
Verderop in de wijngaard hebben Jacintha en Chris geen weet van een afgesloten weddenschap.