Chris Faber 25

Tonio

Tonio en Chris kunnen het steeds beter met elkaar vinden. Gezamenlijk maken ze de kastenwanden om daarna aan een buffetkast te beginnen. Tonio heeft op internet gekeken wat er zoal op de markt is, samen met Chris komt hij tot een ontwerp.
Chris heeft voor een lichte houtsoort gekozen. Terwijl ze passen en meten, schaven en timmeren komt Tonio met het voorstel het keukentje in dezelfde stijl te maken.
Chris wil niets liever. Hij waardeert de smaak en het vakmanschap van de jonge Portugees. Van tijd tot tijd komt Jacintha de vorderingen bekijken. Zij raakt steeds enthousiaster over de metamorfose die de voormalige woonruimte van haar schoonmoeder ondergaat. Over de keuken heeft ze niets dan lof. Vooral het feit dat straks de losse gasfles niet achter een gordijntje verdwijnt, maar door een degelijke deur aan het oog wordt onttrokken stemt haar tevreden. Tonio mag dat in haar keuken ook maken als hij bij Chris is uitgebouwd. Met zijn drieën lopen ze alle ruimtes nog eens langs. In de slaapkamer vraagt Tonio zonder schroom naar Chris zijn plannen met een bed. Hij heeft op internet iets gezien wat hij graag zou willen maken. Hij wil er met alle plezier zijn vrije tijd insteken. Chris, met het advies van Maaike in zijn achterhoofd, weet even niet wat hij op de vraag moet antwoorden, maar het is Jacintha die, na Tonio’s vertaling, reageert. ‘Daar ben ik ook wel benieuwd naar.
Je houdt steeds voor ogen dat dit mogelijk een tijdelijk onderkomen is. Zet je er één groot bed in of twee eenpersoons die je, voor wie dat wil, aan elkaar kunt schuiven?’
Chris is verrast door haar opmerking, tot nu toe heeft ze weinig blijk gegeven van meedenken en de weigering samen een keuken uit te zoeken is nog geen week oud.
‘Dat is precies wat ik heb gezien, ik laat het jullie even zien.’ Terwijl Tonio zijn laptop haalt, durft Chris de gok te wagen haar mee te vragen naar Barcelos. In zijn beste Portugees vraagt hij of Jacintha tijd kan vrij maken om samen met hem en Maaike gordijnen en ander inventaris uit te zoeken. Voor ze kan antwoorden is Tonio terug met een opengeklapte laptop. Op het scherm staan bedden gemaakt van hetzelfde hout als de buffetkast en de keuken.
Jacintha, gewend aan de ijzeren krullen van de Portugese bedden, wil de beelden op haar gemak bekijken en stelt voor de sessie naar haar keukentafel te verplaatsen. Chris raakt steeds verbaasder over de ommezwaai in haar gedrag, het lijkt of ze eindelijk haar reserves laat varen. Het zou hem welkom zijn als ze wat losser met elkaar kunnen omgaan. 

Tonio zit tussen Chris en Jacintha in en maakt er een hele show van. Zij kijkt met bewondering naar wat de jonge man op zijn laptop tevoorschijn tovert. Hij laat eerst een tweepersoonsbed zien en daarna twee bedden in dezelfde stijl. Ze wijst op de dikke poten. ‘Hoe denk je die twee bedden tegen elkaar te schuiven, dat past helemaal niet.’
Tonio lacht haar bezwaar weg. ‘Die poten maak ik netjes op maat.’
Ze draait zich naar Chris en vraagt. ‘Wat vind jij? Jij moet er in slapen.’
Chris steekt twee vingers op, het is hem te ingewikkeld haar duidelijk te maken dat het hem persoonlijk niet uitmaakt. Voor eventuele verhuur lijkt twee bedden praktischer. Als de keuken klaar is kan Tonio aan de volgende opdracht beginnen.
Terwijl Jacintha de heren van de traditionele sinaasappelsap voorziet wijst ze op Tonio’s laptop en vraagt ze Chris. ‘Kun jij dat ook op die machinerie van je?’
Chris knikt.
‘Zo kunnen we dus ook alvast naar gordijnstoffen kijken?’
‘Ja, dat kan. Zeg maar wanneer je dat wilt doen.’
‘Morgen eind van de middag als Vasco en Carlos naar huis zijn, misschien wil Tonio langer blijven om te vertalen als het voor jou te moeilijk wordt. Ik maak wat te eten.’
En dan begrijpt Chris de verandering in haar houding. Tonio is de sleutel.
Ze communiceert makkelijker met hem via de onbevangen timmerman dan met de vertrouwde Carlos. De volgende dag heeft Chris geregeld dat Tonio tot de laatste dag bij het bouwproject betrokken blijft en dat de renovatie van het dak boven de persruimte snel van start gaat. Tegenover Tonio laat hij doorschemeren dat het voor Carlos te veel kostbare tijd neemt die hij beter aan het wijngoed kan besteden.
Daarbij blijkt dat voor hem de vertaling van alle bouwtechniek toch lastig is.
De dankbare blik die Jacintha hem stuurt bij de uitleg die hij geeft, bezorgt hem een warm gevoel. Chris heeft haar goed begrepen.

Die avond komen ze gezamenlijk tot keuzes. Het valt Jacintha op hoe smaakvol Chris kleuren en patronen weet te combineren. Hij valt op blauwtinten, als hij haar op een typisch blauw servies wijst kan zij dat met haar Portugese hart wel waarderen.
Ze vraagt hem. ‘Heb je het thuis in Nederland ook zo ingericht?’
‘Wel zo ongeveer, alleen is het servies niet gekleurd, maar mijn thuis is inmiddels hier. Ik zal blij zijn als het straks klaar is en ik mijn intrek kan nemen.’
‘Waarom zou je wachten op de markt van Barcelos. Je kunt je aankopen elk moment in Vila Real doen, Maaike en mij zou dat veel tijd besparen.’
Tien dagen later heeft Isabel Cardoso de gordijnen gemaakt. Als de schilder is vertrokken maakt ze samen met Maria Nunes het nieuwe onderkomen van Chris tot in alle hoeken schoon. De plavuizenvloer glimt hem tegemoet. De eettafel inclusief vier stoelen staan op de plek. Alleen op de blauwe bank en twee makkelijke grijze stoelen die harmonieus kleuren bij de gordijnen zit een paar weken levertijd. Het belemmert Chris niet te verhuizen. Tonio heeft in de avonduren het eerste bed gemaakt. 

De laatste avond eet Chris bij Leo en Maaike, waar hij zijn dankbaarheid voor al hun hulp in een korte toespraak verpakt. Ze proosten met port op de vriendschap die is ontstaan. Maaike zegt. ‘We hebben nog nooit zo’n avontuurlijke gast gehad, maar je hebt ons ook een groot plezier gedaan met het waarmaken van je droom.
Jacintha kan met een gerust hart haar quinta voortzetten, zij is niet de enige die daar blij mee is.’
De volgende dag arriveert Chris bij Quinta Rodrigues in zijn Berlingo, die voornamelijk volgestouwd zit met kleding en schoenen.
Jacintha heeft hem zien komen en staat op haar veranda op hem te wachten. In haar handen houdt ze een mooi verpakt doosje.
‘Welkom in je nieuwe casa, ik hoop dat je hier kunt aarden.’
Ontroerd staat Chris even later met een klopper in zijn handen, een druiventros die op een wijnblad ligt. ‘Wat mooi, mag ik je zoenen?’ Hij drukt een voorzichtige kus op de wang die ze naar hem toedraait. ‘Je hebt me de naam voor mijn huis bezorgd.’
Hij maakt de nieuwe blauwe voordeur open. ‘Welkom in Casa Cacho de Uvas.’ (Huis de Druiventros)
Achter de deur krijgt Jacintha het te kwaad met haar ingehouden emoties. Ze laat haar tranen de vrije loop. Chris aarzelt geen moment, hij slaat een arm om haar heen. ‘Tranen van verdriet of blijdschap?’
‘Blijdschap, ik ben zo blij dat je mij en mijn bedrijf steunt. Ik weet niet of ik het nog lang had volgehouden.’
‘Geen zorgen meer, het komt heus goed.’ De vage geur van zoete druiven die uit haar kapsel zijn neus bereikt, brengt hem in verwarring. Hij laat haar los.
‘Ik ga mijn overall aandoen en rijd met je mee naar de wijngaard.’
‘Wil je niet eerst je auto uitladen?’
‘Daar heb ik vanavond tijd genoeg voor. Kom we gaan aan het werk.’
Als hij naast Jacintha in de Suzuki kruipt, heeft hij zichzelf ogenschijnlijk weer onder controle, zij wacht met weg te rijden. Ze kijkt hem aan. ‘Kunnen we dat incident van zonet vergeten?’
Chris schudt zijn hoofd. ‘Nee, vergeten niet, maar ik zal er met niemand over praten.’
Al schoffelend onder de hete zon spreekt hij zichzelf in gedachten toe.
‘Kop erbij houden Faber, ze is lief, maar je kwam naar Portugal om in een wijngaard te investeren.’