Chris Faber 29

Oogsttijd

Vanaf het moment dat ze de kerk verlaten besluit Jacintha dat ze ’s avonds samen zullen eten. Achter de quinta bij Chris op het terras of voor op de veranda vertellen ze elkaar over hun leven tot dan toe. Ze genieten van de momenten dat ze in elkaars gezelschap zijn zonder werknemers om zich heen, want overdag blijven ze op gepaste afstand.
Voordat de drukste tijd op de quinta aanbreekt wil Jacintha dat Chris is ingewijd in de zakelijke kant van het bedrijf. Op kleine schaal doet ze zelf de boekhouding nog met de hand. Eens in de maand brengt ze haar papieren naar de boekhouder die ervoor zorgt dat alles volgens de regels verloopt. Hoewel Chris met verbazing naar haar administratie kijkt is hij niet van plan om haar manier van bedrijfsvoering onmiddellijk te moderniseren. Dat ze een laptop heeft aangeschaft is al een mooie eerste stap, maar dat thema laat hij voorlopig rusten. De winter is lang genoeg om daar samen met de boekhouder eens voor te gaan zitten. Voorlopig bestudeert hij de schriften die zij bijhoudt. Zo vlak voor de oogsttijd is het voor hem van belang dat hij weet heeft van de werknemers die op tijdelijke basis de handen uit de mouwen komen steken. Hij komt tot de ontdekking dat een groot deel van de dorpsgenoten, van jong tot oud, ieder jaar trouw de druiven komt plukken. Elke tijdelijke werknemer krijgt aan het eind van de werkdag uitbetaald. Wie besluit een dagje niet te komen krijgt geen geld. Hij ervaart een ware cultuurschok als hij de bedragen in het schriftje ziet. Tijdens de oogst wordt in de zinderende hitte keihard gewerkt voor een bedrag waarvoor een Nederlander niet van de plek komt, behalve als het een toeristische attractie is. Sterker nog als je als toerist een dagje mee wilt doen met de oogst moet je geld meebrengen. Op Quinta Rodrigues is dergelijk toerisme niet aan de orde. Op het bescheiden wijngoed zet alleen de lokale bevolking een voet tussen de wijnranken. Terwijl hij zich samen met Jacintha over namen en bedragen buigt realiseert Chris zich dat hij een lange weg te gaan heeft. Een wijngaard leiden is niet alleen kennis van druiven hebben, kennis van land en gewoontes is minstens zo belangrijk. Hij zal zijn Nederlandse inslag en ideeën moeten loslaten. Wel is hij van plan om tijdens het oogsten met alle werkzaamheden mee te doen. In eerste instantie maakt Jacintha daartegen bezwaar. Op de Portugese hiërarchische ladder hoort Chris niet met een snoeischaar in de wijngaard te staan. Chris echter blijft bij zijn standpunt dat hij alle kneepjes van het vak van begin tot eind wil leren. 

Tegen de tijd dat de druiven geoogst moeten worden helpt hij rieten manden, plastic kratten en kleine emmertjes naar de wijngaard te brengen. Traditiegetrouw vullen de paden tussen de wijnranken zich met dorpsgenoten. Aan hun armen de plastic emmertjes om de afgeknipte trossen te verzamelen. Onderling worden de laatste nieuwtjes en roddels uitgewisseld. Soms klinkt een traditioneel lied. Zodra de kleine emmertjes gevuld zijn gaat de inhoud over in een grote mand of een krat. Met de pick-up rijdt Vasco de oogst naar de pers op de quinta waar Carlos de scepter zwaait.  Chris begint de inburgeringscursus als druivenplukker. Isabel Cardoso neemt hem een beetje onder haar hoede. Onder de snikhete zon maakt hij lange werkdagen, ’s avonds komt er niet veel terecht van bijpraten met Jacintha. Doodmoe rolt hij vroeg in zijn bed. Voor Jacintha zijn het lange avonden, na twee doorwaakte nachten moet ze zichzelf toegeven dat ze verliefd is en ze besluit er niet langer tegen te vechten. Nu nog een goed moment vinden dat Chris duidelijk te maken. Aan het eind van weer een lange werkdag laat ze hem weten dat hij bij de pluk genoeg zijn best heeft gedaan en dat hij zijn ongeoefende handen wat rust moet gunnen. ‘Chris je hebt voldoende bewezen wat je bedoeling is, iedereen waardeert je ijver, maar je stopt met plukken. Ik heb Vasco gezegd dat hij je morgen mee moet nemen op de ritjes om de druiven naar de perskamer te krijgen. Zo kun je een beetje bijkomen van de werkzaamheden die je niet gewend bent.’

Als hij na de laatste rit aanschuift in de woonkeuken bekijkt Jacintha zijn stijve vingers. Ze pakt een pot vaseline en masseert zachtjes zijn pijnlijke handen. Het gemak waarmee ze voor het eerst fysiek contact maakt, verbaast hem. Terwijl ze zijn vingers één voor één onder handen neemt, praat ze op hem in. ‘Van Isabel Cardoso heb ik gehoord dat het tussen de wijnranken gonst van de geruchten. Ik wil daar zo snel mogelijk een eind aan maken. Morgen ga je met mij mee naar de wijngaard om de lunch te brengen. De plukkers zijn gewend dat ik dat als bazin doe, zo laten we zien dat je een belangrijke rol op de boerderij gaat krijgen. Gehaast praat ze verder: ‘Als je het goed vindt wil ik op de slotavond, als we het oogstfeest vieren, vertellen dat je voor mij persoonlijk ook belangrijk bent geworden. Ik wil er niet langer geheimzinnig overdoen. Ik wil in alle openheid met jou bij het graf van Jaime kunnen staan, of als dat zo uitkomt, samen met jou in de kerk zitten. Kortom die slotavond is een mooie gelegenheid om iedereen te laten weten dat jij en ik hier een nieuw leven gaan opbouwen.’
Chris trekt zijn handen terug. Hij streelt voorzichtig haar wang. ‘Weet je dat zeker?  Ben jij dezelfde Jacintha die me vroeg geduld te hebben? Wil jij echt een soort verloving aankondigen?’

‘Ja en dat niet alleen. Wat zou je ervan zeggen als de nieuwe schuur er eenmaal staat om de quinta te moderniseren voor we daar definitief samen gaan wonen. Tijdens die bouw gebruiken we Casa Cacho de Uvas als woonruimte.’
Chris weet niet wat hij hoort. Ze lijkt alle schroom te hebben afgegooid.
'Wat is er met jou gebeurd?'
‘Begrijp je het niet?’ Ze staat op en omhelst hem innig. ‘Ik weet eindelijk weer wat verliefd zijn is. Ik ben te lang alleen geweest en wil je voor de rest van mijn leven in mijn buurt. Het liefst zou ik morgen al padre Bardorino om zijn zegen vragen, maar dat moet nog even wachten, want daar moet jouw familie ook bij zijn.’
Dit keer is het Chris die zijn tranen amper kan bedwingen. ‘Je geeft mij zonder dat ik je officieel heb gevraagd je jawoord. Je maakt mijn geluk compleet.’
Middenin de woonkeuken staan ze geruime tijd in elkaars armen. 

De volgende morgen bij het ontbijt aan de eettafel van Chris, zegt Jacintha. ‘Tonio zal nooit bedacht hebben dat zijn bedden door ons aan elkaar geschoven zouden worden.’
‘En jij denkt dat tot het oogstfeest geheim te kunnen houden? Je straalt van top tot teen.’
Nadat ze ’s middags de lunch naar de wijngaard hebben gebracht blijven ze het gesprek van de dag. Als Vasco zijn vracht druiven bij Carlos aflevert zegt hij.
‘Vriend je krijgt gelijk, voor de volgende oogst is er hier een bruiloft. Jij gaat die weddenschap winnen.’