Beste Wind

Wanneer ik op mijn E-bike in standje turbo met gemak jouw windkracht zes wegpeddel denk ik nog wel eens aan de tijd dat je me regelmatig het leven zuur maakte door uit de verkeerde hoek te waaien. Hoe je in mijn jeugd, toen ik op een oude roestige fiets naar de middelbare school moest, altijd voor tegenwind zorgde. In mijn herinnering hing ik dagelijks, jouw kracht trotserend, gebogen over mijn stuur. Als het regende klapperde de in legergroen uitgevoerde poncho woest omhoog en waaide jij het water er onder. In de uren dat ik met natte knieën in de klas zat vond jij vaak een reden om van richting te veranderen met gevolg dat ik eind van de dag weer in jouw bek met tegenwind keek. In die jaren, beste wind, heb ik je vaak vervloekt. Naarmate ik ouder werd ging het tussen jou en mij wat beter. Toen ik eindelijk een brommertje kreeg had ik niet veel last meer van je en nog weer later toen ik naast mijn luxe fiets met drie versnellingen de beschikking kreeg over een auto en dus kon kiezen met welk vervoermiddel ik naar mijn werk wilde gaan, hebben we enigszins vrede gesloten, hoewel ik nog altijd vind dat jij je met een aantal vakanties te veel hebt bemoeid. Je had me best had kunnen waarschuwen toen je mij met je verkoelende bries uit zee te lang in de Spaanse zon hield. Het duurde dagen voor mijn rood getinte huid plaats maakte voor mediterraan bruin en die ene wintersportvakantie waarin je met je lauwwarme Föhn de sneeuw liet smelten ben ik ook niet vergeten. In plaats van soepeltjes de helling af te glijden bleven de lange latten aan de papsneeuw plakken. De natte skipakken waren in het kleine appartement nauwelijks droog te krijgen. In de zomer die volgde leerde ik je Franse variant kennen. In Avignon vond jij het nodig om als Mistral op te treden, behalve dat de terrastafels omvielen en de servetjes ons om de oren waaiden zorgde je ’s nachts voor oorverdovend lawaai met je ritselende ruis door de hoge populieren die rond de camping stonden. Windmoe vluchtten we naar windstille oorden. Dat je jaren later met een niet voorspelde stormachtige wind op een camping in Friesland de luifel en de stokken van de caravan aan gort waaide heb ik je nooit vergeven. Sindsdien wantrouwen we elke stevige zucht van jouw kant en controleren we de stormbanden nog eens extra voor we ter kooi gaan. 

Gelukkig laat je vaak mildere kanten van jezelf zien en waai je regelmatig uit een vriendelijke hoek of ga je er zelfs lui bij liggen. Persoonlijk vind ik dat laatste je prettigste karaktertrek en dat brengt me op de metafoor waarin je in het dagelijks leven een rol speelt. Regelmatig wissel je van windrichting. Dan weer geef je me de wind van voren, dan weer krijg ik je in de rug en duw je me een beetje op. De periodes dat je me uit de wind hield, liggen als zorgeloos verwaaide kranten in mijn geheugen opgeslagen. Helaas steek je de laatste tijd de kop weer op met zo’n onrustige dwarrelwind waarvan jij niet weet uit welke richting je wilt waaien. Soms wanneer je kracht mij teveel dreigt te worden kijk ik naar het tegeltje wat ik ooit cadeau kreeg toen je mij omver dreigde te blazen. Ik steek mijn tong naar je uit en lees. ‘Wie sturen kan zeilt bij elke wind.’ 

Schrijfcursus opdracht: schrijf een brief aan een natuurfenomeen.