Piece of Cake

In de hoop wat bruikbare ingrediënten op te lepelen voor een column heb ik naar een aflevering van “Heel Holland Bakt" gekeken. Het programma waar omroep Max maximaal succes mee heeft. Zelf heb ik niets met hogere bakkunst. Tot groot vermaak van mijn kleindochter willen bij mij zelfs de simpele cupcakes van Dr. Oetker in hun fraaie voorgevouwen bakjes niet opstijven. De kraaltjes voor de garnering drijven als gekleurde balletjes in de vanillesoep. Een beter excuus om me aan bakkunsten te onttrekken is er niet. Kijken naar die hobbybakkers is op zich al een zenuwslopende bezigheid. Maar voor de schrijverij gaat geen zee te hoog. Ik geef mij over aan de fanatieke koks die in een tochtige tent aan een klein aanrecht ingewikkelde baksels in elkaar proberen te knutselen. Ingezakte chocoladezoenen, romantische truffeltaart die niet wil rijzen of gesuikerde schijven die aan gruzelementen vallen, bezorgen mij in mijn makkelijke stoel het klamme zweet. Voeg daarbij Kampioen Moppentapper André van Duin, die alles aan flauwe kul uit de kast mag halen, en de nachtmerrie is compleet. Terwijl jij met je kleverige vingers garnering op je taart probeert te spuiten, komt die grapjas vanachter zijn draagbare spatscherm je extra op de proef stellen.
Meester Taartenbakker Robèrt vindt het nodig om er fijntjes op te wijzen dat je netjes moet werken. Hij moest de puinhoop op mijn aanrecht eens zien als ik lasagne sta te koken. De worsteling met kleffe bladeren die nooit als één stuk uit de pan komen en altijd in het midden tot een klont plakken. Zelfs bij voldoende aflegruimte pulkt deze Patissier de bladen niet netjes uit elkaar. Aan het eind van het (be)slagveld volgt het vorkje prikken en de beoordeling. Met een kolossaal mes wordt feilloos een punt uit een Hans en Grietje huisje gesneden. Er valt niets om, er blijft niets kleven. Alsof het om een eenvoudig rekensommetje gaat horen we Robèrt zeggen. ‘Het is plussen en minnen met deze taart.’ Mijn kleinkorrelig bakbrein ziet alleen maar plussen. Collega jurylid Janny, die per aflevering strakker in haar jurkje lijkt te zitten, beoordeelt de structuur van het baksel. Het is al of niet te vast of te zwaar om lekker te zijn. Ik rijm het niet met een ander oordeel dat ze geeft nadat ze aandachtig een hapje weg smikkelt. ‘Gewoon een heel lekkere zware taart.’ Vol bewondering kijk ik naar een sprookjesachtig opgebouwd kunstwerk. Afgewerkt met glad marsepein met een roze roos als decoratie. In een flits zie ik mijn kleindochter haar tanden in een puntgave cupcake zetten. Terwijl Janny haar wijsvinger bevallig onder haar neus houdt, blaast ze mijn visioen aan gort. ‘Er zit geen spanning in de taart.’ Nou ja, zit er na uren optimale inspanning geen spanning in je taart … je zou haar á la Laurel en Hardy de taart in haar gezicht smijten. Maar nee dat doet de kandidaat niet, die ondergaat met een teleurgestelde glimlach de afgang. Terwijl de koekenbakker naast haar met een stralend smoel de triomf viert. Meesterbakker van de week, met als beloning een lullig speldje op je kleverige schort.
Wat een beproeving, mijn maag draait ervan om. 

Schrijfcursus opdracht: Schrijf een column over een zelf te bepalen onderwerp.
Bovenstaand verhaal is wat ik ervan bakte. Advies om de cupcake en kleindochter nog een keer op te voeren voor verbinding in de tekst heb ik opgevolgd. 't Was even puzzelen op welke plek de bewuste zin moest komen. De schrijfcoach heeft genoten van mijn vinnige pen.