Ik vertrek 2

Al snel ontdek ik dat ik Henk te veel op zijn uiterlijk heb beoordeeld. Hij mag dan niet moeders mooiste zijn, hij blijkt over leidinggevende capaciteiten en een creatieve geest te beschikken. Waar hij aan boord een afwachtende houding aannam neemt hij hier de leiding. Hij rommelt wat in de survivalkit en tovert een loep tevoorschijn. ‘Zou je een paar droge blaadjes uit een van je boeken willen offeren zodat ik met de loep als brandglas het begin van een vuurtje kan maken. Ik denk dat de zon nog voldoende kracht heeft. Er ligt hier genoeg droog hout om jaren mee vooruit te kunnen. Ik hoop niet dat we het zo lang nodig hebben, we moeten eerst maar eens zien de komende nacht door te komen. We hebben tenslotte geen idee of de nachten koud of aangenaam warm zullen zijn.’ Henk stapelt kleine takjes op elkaar. Om het vergrootglas zo stabiel mogelijk te houden steunt hij met zijn rechter elleboog op een rotsblok. Gefascineerd zie ik hoe zich na verloop van tijd een donkere plek in het papier vormt. Opeens vat het vlam. Als het vuurt goed brandt verzamelen we flink wat losse bladeren waarmee we ons voor de nacht kunnen toedekken. Henk fluit zachtjes tussen zijn tanden ‘Wie rusten wil in het groene woud.’ Ik kan er de humor niet van zien.

Om het vuurtje brandend te houden spreken we af om beurten te gaan slapen. Je weet nooit of de gloed en de rook worden opgemerkt aan boord van een vliegtuig of een schip. ‘Ik zou er maar niet op rekenen Frida, dat we de eerste beste nacht al gespot worden. Ik vraag me zelfs af of de wereld al in de gaten heeft dat ons schip van de radar is verdwenen. We voeren niet bepaald in een drukke zeestraat.’ Tot nu toe heb ik het hele gebeuren nogal kalm ondergaan, maar zijn weinig opbeurende woorden laten mijn humeur tot het vriespunt dalen. Nijdig bijt ik hem toe: ‘Bespaar me je negatieve bespiegelingen, ik wil niet nu al bij de pakken neerzitten.’ 
‘Heb je liever dat ik onze situatie mooi voor je inkleur om vervolgens tot de conclusie te komen dat het allemaal zo leuk niet is. Om teleurstelling te voorkomen kun je beter de nuchtere feiten onder ogen zien.  Met ruziemaken lossen we nu niets op. Wie weet hoeveel tijd we nog krijgen om elkaar in de haren te vliegen. Ik ben moe en wil slapen. Ik stel voor dat jij de eerste wacht neemt. Het enige wat je moet doen is het vuurtje smeulend houden. Denk je dat je dat lukt?’ De lichte spot in zijn stem neem ik voor lief. Hij heeft gelijk, ruziemaken is zinloos. Na een paar minuten stijgt er een licht snurken uit de hoop bladeren. Ik por wat met een stok in het vuurtje en zie me weer op schoolkamp, jammer dat de marshmallow ontbreekt. Bij die gedachte loopt het water me in de mond. Het wordt tijd voor de truc die me mijn hele leven bij belangrijke beslissingen heeft geholpen. Ik spreek mezelf hardop toe. ‘Helder blijven Frida, niet wegdromen, zie de feiten onder ogen.’ Ik kijk van het zacht gloeiende schijnsel naar de berg bladeren waaronder mijn gezelschap in diepe rust is. Als hij me morgenochtend vertelt dat hij in zijn jeugd hopman bij de padvinderij is geweest, zal mij dat niet verbazen. Jammer dat het te donker is om mijn pen een echte stem te geven en de eerste bevindingen op papier te zetten.

Reuze aardig dat jullie om een vervolg vragen. In eerste instantie was ik niet van plan nog een keer zo'n verbond aan te gaan. Maar tijdens het uitwerken van dit hoofdstuk kwam er vanzelf meer bovendrijven, zodat ik de smaak toch weer te pakken kreeg. We zullen zien hoe het Frida en Henk vergaat.