Ik vertrek 3

Iemand roept: ‘Frida wakker worden.’ Met een ruk schiet ik overeind. ‘Het vuur, brandt het nog?’
‘Nee, maar het is niet erg, er is genoeg materiaal om dat weer nieuw leven in te blazen. Ik had die wacht niet van je mogen vragen, jij was net zo goed moe, het spijt me. Ik heb een ontbijtje voor je.’ Op het emaille bordje dat Henk me aanreikt ligt een stapeltje gesneden vruchtvlees van een kokosnoot, er naast staat een emaille kroesje met een melkachtige vloeistof. ‘Drink eerst die melk op dan tap ik je meteen bij, het wordt tijd om het vochtgehalte op peil te brengen. We zijn behoorlijk aan het uitdrogen.’ Ik sla de inhoud van het kroesje in twee teugen achterover, nu pas heb ik in de gaten hoe dorstig ik ben. Vanuit een gaatje in een kokosnoot, die verder nog helemaal in takt is, schenkt Henk het kroesje opnieuw vol. Gulzig drink ik het bekertje tot op de bodem leeg. Dan begin ik aan het vruchtvlees en houd Henk ook het bordje voor, maar hij blijkt zijn portie al op te hebben. Ik heb zo diep geslapen dat ik niet heb gemerkt dat Henk, nadat hij eerst flink wat klappermelk heeft gedronken, een kokosnoot op een rotsblok heeft staan kraken. Hij laat me de drie dunne plekken in de noot zien. ‘Als je in de dunste plek een scherp voorwerp boort loop de melk vanzelf naar buiten. Daarna kun je de noot met een hamer op een rotsblok kraken.’
‘En jij hebt dat gereedschap bij je?’
‘Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik niet heb bezuinigd op de aanschaf van een survivalkit. Ik zal het je vandaag bij de volgende maaltijd demonstreren, want voorlopig staan we op een kokosdieet. Neem nog een beker melk, dan drink ik de rest op. Daarna moeten we aan de slag met praktische zaken. Te beginnen met de notitie van dag en datum.’

Omdat de zon al vroeg begint te branden zoeken we de schaduw van de bosjes op. Voorzichtig vul ik de pen met inkt en schroef het flesje weer zorgvuldig dicht. Om inkt te sparen besluit ik mijn notities kort te houden. Op de eerste bladzij noteer ik. Dinsdag 16 maart 2010 schipbreuk, één nacht rondgedobberd, op woensdag samen met Henk Voortman aangespoeld op onbewoond eiland. Donderdag 18 maart start dagboek 1.
‘Goed,  dat is duidelijk voor de rest van ons verblijf. Wat je ook schrijft, noteer in elk geval dagelijks de datum. Concentreren we ons nu op de tijd. Onze horloges en telefoons zijn niets meer waard nadat ze zolang in het zeewater hebben gelegen. Het hoeft niet op de minuut nauwkeurig, maar het zou handig zijn als we bij benadering weten hoe laat het is. Ik stel voor dat we een zonnewijzer maken.’
‘Een zonnewijzer, hoe denk je dat te doen?’
‘Jij denkt waarschijnlijk aan een ingewikkelde stalen constructie in het midden van een groot grasveld, maar dat hoeft helemaal niet. Het kan heel simpel met een stokje en een handvol stenen.’
Zijn wijsneuzige toontje irriteert me, ik weet heel goed dat het niet fair is maar zeg toch met spottende ondertoon; ‘Ik lijk wel te zijn aangespoeld met een padvinder.’
‘Klopt Frida, alleen heet dat tegenwoordig scouting, de hopman met stok en deukhoed bestaat al jaren niet meer.’
Ik bloos en voel me opnieuw op mijn nummer gezet. Henk schiet in de lach. ‘Mijn gevoel voor humor is niet helemaal het jouwe geloof ik. Nou ja we hebben de tijd en er is weinig keus. Het zal tussen jou en mij heus wel goed komen.’