Ik vertrek 15

Om de zee rondom het eiland goed in de gaten te houden lopen we, sinds het vliegtuig overkwam, meerdere rondes per dag. Er heerst een soort spanning in ons alsof er elk moment iets kan gebeuren. Maar na elke dag die zonder ophef verstrijkt raken we minder opgewonden en na zes dagen vallen we terug in oude patronen.

Om de verveling de baas te blijven begint Henk eenvoudige houten ornamentjes te snijden. Ik verzamel schelpen waar ik met het zakmes van Henk kleine gaatjes in boor. Met gekleurd, uitgeplozen touw rijg ik kettingen en armbanden. Spottend zeggen we tegen elkaar dat het prachtig materiaal is voor de rommelmarkt. ‘Of we geven het cadeau bij de aanschaf van het boek.’ zeg ik. ‘Ik zie ons wel achter een signeertafel zitten bij een boekhandel met ernaast een plateautje met gesneden beeldjes en kettingen.’ Ik verzwijg dat de bodem van het inktpotje in zicht komt. Om inkt te sparen schrijf ik niet meer dagelijks. Als we niet snel worden gered moet ik het eind van het boek uit mijn geheugen opdiepen.
Henk grijnst. ‘We zouden de productie kunnen opvoeren, maar voorlopig zitten we hier zonder klandizie op een rotsblok.’ Achteloos gooit hij een scheef uitgevallen cactus in het krat en pakt een nieuwe tak om te bewerken. 

Terwijl Henk aandachtig zit te snijden, gluur ik stiekem naar hem. Zijn dorre haar piekt alle kanten op. Wonderbaarlijk hoe hij met zijn grote handen, die de afgelopen maanden steeds ruwer zijn geworden, een klein kunstwerkje tevoorschijn tovert. Ik weet niet wat ik moet denken. Meent hij wat hij zegt of neemt hij me in de maling. Ik pak het voorwerpje op. ‘Thuis heb ik zo’n dingetje staan, aangeschaft tijdens de vakantiereis in de VS, dezelfde reis waarin ik walvissen spotte. Ik kocht ook een fijn gesneden indianenhoofdje dat ze kitscherig op een kurk hadden geplakt, die heb ik er afgesneden. Ik ben benieuwd of die souvenirtjes bewaard zijn gebleven.’
‘Frida, ik ben noodgedwongen beginnend houtsnijder, eerst die cactus onder de knie krijgen, het fijne werk komt later. Eerlijk gezegd hoop ik er de tijd niet voor te krijgen. Ik kom liever met een handvol houten cactussen thuis die ik in kleine kring kan uitdelen. Misschien houd ik er zelf een als aandenken en als die van jou naar de kringloop is gegaan krijg je van mij een nieuwe.’
Henk legt zijn mes weg. ‘Kom, het is tijd voor een ontnuchterende wandeling. De keiharde werkelijkheid dat er geen schip te bekennen is houdt ons meer met beide voeten in het zand dan dromen over boeken en signeersessies. Daar krijgen we, vrees ik, nog lang genoeg gelegenheid voor.’

In traag tempo lopen we langs de vloedlijn. Er is geen vliegtuig of schip te bekennen. Aan de rand van de bush vul ik het netje met vruchten voor het eten. Het eenzijdige menu van zeevruchten en tropisch fruit komt ons onderhand de neus uit, maar iets anders is niet voorradig. Aan gevogelte van het eiland hebben we ons na een geroosterde halsbandparkiet niet meer gewaagd: te weinig en taai vlees op de botjes. Zoals gewoonlijk eindigt de rondgang bij het graf van Davy. Terwijl Henk nog een trainingsrondje in de bush doet zet ik koers naar ons bivak. In kleine letters schrijf ik een ultra kort verslag van de dag.

Daarna kruip ik op een rotsblok en tuur ingespannen over de spiegelgladde zee naar de horizon. De zon zorgt voor een lastige lichtweerkaatsing. Ik ben er niet blij mee, het zal me niet nog eens gebeuren dat ik een belangrijke waarneming mis. Langzaam beweeg ik mijn hoofd van links naar rechts en terug. Verbeeld ik het me of zag ik echt een korte lichtflits. Ik blijf turen naar het punt waar ik het licht dacht te zien en wacht tot het zich herhaalt. Even later zie ik het weer, twee keer achter elkaar. Uitgerekend nu is Henk bezig met zijn conditietraining. Ik durf mijn uitkijkpost niet te verlaten hoewel ik vermoed dat op deze afstand en met de schittering van het water mijn spiegeltje niet veel uithaalt probeer ik toch signalen af te geven. Nu zie ik drie korte lichtflitsen en weet ik het zeker: er wordt geseind. Wanhopig blijf ik het primitieve spiegeltje gebruiken, of het een antwoord is weet ik niet, maar de lichtflitsen blijven komen. Ik waag de gok om het kookblik en een houten lepel te halen. Staand op het rotsblok ram ik als een bezetene op mijn tamtam om Henk te waarschuwen. Af en toe stop ik even om het spiegeltje te hanteren.
Ik ben als de dood dat het seinen vanuit zee stopt als ik de lichtflitsen niet beantwoord. Achter me hoor ik Henk hijgend uit het bos komen. Ik hoef niets te zeggen hij heeft het al begrepen. Juichend omhelst hij me. ‘Ze hebben ons gezien, we zijn gered. Blijf seinen dan verzamel ik onze spullen in het krat. Het duurt wel even voor de redders voet aan wal zetten, maar vannacht slapen wij in een gewoon bed.’ De stip aan de horizon verandert langzaam in de contouren van een schip.