Stoofpeertjes

Bij het woord stoofpeertjes valt een herinneringsluikje open.
Op een zondagochtend in de jaren zestig van de vorige eeuw krijgt mijn moeder het onzalige idee nog één keer ter kerke te gaan met het voornemen, als het haar weer niet bevalt, het voor eens en voor altijd is afgelopen.
Ze vindt het een mooie gelegenheid mij wat kookkunsten bij te brengen en sommeert me tijdens haar afwezigheid de stoofpeertjes, die op een petroleumstelletje staan, in de gaten te houden. Af en toe onder het deksel kijken en zorgen dat ze niet droog koken. Hoe simpel wil je het hebben.
Voor de zekerheid posteer ik mezelf met een boek op schoot in de keuken. Gek genoeg wil de titel me niet meer te binnen schieten, maar het moet boeiende lectuur geweest zijn. Als moeder na haar kerkbezoek thuiskomt vindt ze mij verdiept in het boek terwijl een lichte brandlucht de keuken vult. Het is een van de weinige keren dat ze niet in de lach schiet na een stommiteit van mijn kant. Haar doorgaans goede humeur is door de predikant verpest, die ziet haar nooit meer terug en dan heeft ze ook nog een kind dat te stom is om op stoofpeertjes te letten. Dominee en ik hebben haar zondag vakkundig naar de filistijnen geholpen. De peertjes zijn niet meer te redden en op de bodem van de pan zijn de donkere sporen, ondanks een badje met soda, nog lang zichtbaar. Die dag eten we slappe weckboontjes uit de keldervoorraad.
Dat stoofpeertjes, sinds ik een eigen huishouding voer, kant-en-klaar uit een glazen potje komen kan ik moeilijk op het bordje van de dominee schuiven.