Ik vertrek 19

De dagen aan boord verlopen in alle rust. We krijgen de kans om langzaam aan te sterken. Commandant Forster en dokter Clarck leggen het vervolg van onze thuisreis uit. Zodra dokter Clarck daarvoor toestemming geeft worden we overgedragen aan de Honorair Consul in Auckland. Hij zal samen met de ambassade in Wellington de thuisreis regelen. We laten Forster weten dat onze redding voorlopig geheim moet blijven want we hebben nog geen idee hoe de thuiskomst eruit moet zien. Henk en ik nemen diverse scenario’s door, van uitbundig aankomen met toeters en bellen tot stiekem in Brussel of Frankfurt landen en vandaar naar Nederland reizen. Maar we eindigen telkens weer bij de achterdeur van Schiphol waar de ouders van Henk en mijn moeder ons opwachten. Forster vindt het een goed besluit en belooft een en ander met de autoriteiten te overleggen.

Met een balpen van de marine houd ik mijn dagboek bij. Het restje inkt en mijn vulpen zitten veilig opgeborgen in de survival kit. Ik wil ze als souvenir bewaren en heb er in mijn achterhoofd nog andere plannen mee. Ik maak ook een lijstje van Davy’s spullen. Hopelijk mag Henk het horloge houden, maar zonder toestemming van Davy’s nabestaanden wil hij dat niet doen. Stiekem hoop ik op zijn schoenen als aandenken.

Op de zesde dag loopt ons schip binnen in de marinehaven van Devonport. Nadat we Forster en zijn bemanning hebben bedankt voor hun goede zorgen, worden we door dokter Clarck naar het marine hospitaal begeleid dat we mogen verlaten na een uitgebreid bloedonderzoek en een bloedtransfusie. Dokter Clarck geeft ons zijn visitekaartje, hij wil graag nog eens horen hoe het ons vergaat. Hij draagt ons hoogst persoonlijk over aan de Honorair Consul en daarmee gaat de volgende fase van de thuisreis in. 

We worden ondergebracht in een suite van een luxe hotel. Er staat een kledingrek en een tas met ondergoed klaar waar we voor de rest van ons verblijf een keuze uit mogen maken. De Honorair Consul geeft ons de gelegenheid van kleding te wisselen. Als we de overalls hebben verruild staan we elkaar onwennig aan te kijken, we zijn totaal vergeten hoe we eruitzien in gewone, niet verschoten kleding. ‘Nog wat vet op de botten, een gang naar de kapper en je bent weer een aantrekkelijke meid’. zegt Henk.
Ik schiet in de lach. ‘Of jou dat wat kan schelen.’
‘Foute gedachte, Frida. Ik val niet op vrouwen, maar ben niet blind voor ze.’

De consul voegt zich weer bij ons. De voorlopige identiteitspapieren en de vliegtickets zijn in de maak. Het ministerie van Buitenlandse Zaken zal in verband met het tijdsverschil de dag voor ons vertrek uit Nieuw-Zeeland het thuisfront informeren en voor hun vervoer naar de luchthaven zorgen.
Aan onze wens geruisloos te worden verenigd met de familie wordt gehoor gegeven. We zullen direct na de landing als eersten het vliegtuig verlaten en aangezien we amper bagage hebben zonder plichtplegingen van douane met speciaal vervoer weggebracht worden naar een aparte ontvangstruimte. 

Maar voor het zover is wacht ons het onderhoud met de rederij van het vergane schip. Wat er precies is gebeurd weten ook wij niet. We vertellen wat ons na de ondergang van het schip is overkomen en hoe we het afgelopen jaar hebben overleefd. Als Henk verslag doet van het aanspoelen en begraven van Davy leg ik zijn bezittingen op tafel. Ik bewaar het horloge voor het laatst en vertel hoeveel gemak we daarvan kregen toen we niet meer waren aangewezen op een zelfgemaakte zonnewijzer. Ik neem de brutaliteit om te vragen of ze de nabestaanden van Davy willen vragen of we het horloge en zijn schoenen als aandenken mogen houden. Henk werpt me een dankbare blik toe, hij zou het zelf niet gevraagd hebben. De aanwezige secretaresse noteert het huisadres van Henk’s ouders en belooft de spullen op te sturen als Davy’s enige zus, die in Canada woont, daar toestemming voor geeft. Zodra wij onderweg zijn naar Nederland wordt zij op de hoogte gebracht. 

Twee dagen later vliegen we businessclass naar Amsterdam. Onze weinige bagage en het kratje met inhoud past precies in een weekendtas die meegaat als handbagage. Het kratje dat zo belangrijk is geworden, kan op het eind van de reis niet zoekraken als we er zelf over waken. Weggezakt in een comfortabele vliegtuigstoel kijk ik naar de man die naast me ligt te dommelen. Ik zou een jaar geleden niet gedacht hebben dat ik met de minst charmante collega zo vertrouwd zou raken. Gisteravond kwamen we in een diepzinnig gesprek tot de conclusie dat we vrienden voor het leven zijn geworden en elkaar niet meer loslaten. Henk ziet ons in een groot huis wonen met één voordeur met daarachter een eigen en gezamenlijke leefruimte. Ik vind het een aantrekkelijke gedachte.

Beste trouwe lezers, volgende week volgt de slotaflevering.