Ik vertrek 20 slot

Er is meer dan een jaar verstreken sinds moeder Voortman in de ontvangstruimte op Schiphol de show stal. Zodra Henk in de deuropening verscheen sprong ze juichend in zijn armen. ‘Je leeft, jongen je leeft.’ Sindsdien is er veel gebeurd. Henk verkocht zijn huis en keerde niet terug naar Texel. Beiden werken we parttime bij de Universiteit in Wageningen en zijn op dezelfde dagen vrij. We wonen in een verbouwde boerderij aan de rand van de Veluwe, ieder met ons eigen woongedeelte, maar met een flinke woonkeuken waar we samen veel tijd doorbrengen. Op het terras dat aan een kleine tuin grenst hebben we een barbecue laten bouwen. Het duurde een tijdje voor we zin hadden verse moten vis en ananasschijven op het rooster te leggen. Vader Voortman heeft zich verzoend met het feit dat zijn enige zoon niet voor nageslacht zal zorgen. Dat Henk en ik samen een huis delen vindt hij moderne fratsen, maar hij begrijpt maar al te goed dat hij zich ook daarbij moet neerleggen, wil hij de vrede bewaren met moeder Voortman die alles van de verloren gewaande zoon tolereert. Mijn naaste familie is altijd al tolerant geweest ten opzichte van buitenbeentjes en kijkt er niet van op dat we samen onder één dak wonen.

De eerste weken na onze thuiskomst zijn we door de media overspoeld.
Elke krant, tv- en radioprogramma wil ons verhaal horen. Aan de meesten geven we gehoor, altijd nemen we het kratje met onze dierbare spullen mee. De eerste keer dat ik het inktpotje, de pen, een van de dagboeken en de voorwerpen die we zelf hebben gemaakt goed zichtbaar op tafel leg, zie ik Henk verbaasd zijn wenkbrauwen optrekken. Bang dat hij het onzin vindt heb ik hem niet ingelicht over mijn plan om tijdens de interviews alle attributen zoveel mogelijk uit te stallen. De truc werkt, waar ik zo vurig op hoop gebeurt er meldt zich een uitgever, al gauw is de deal gesloten en worden we met schrijven van een boek geholpen. De eerste druk van “Aangespoeld” is binnen vier weken uitverkocht. Henk en ik reizen in onze vrije tijd stad en land af voor signeersessies en lezingen in bibliotheken en bij leesclubs. De inhoud van het kratje zorgt voor vragen en maakt de bijenkomsten tot een boeiend geheel. Vooral het houtsnijwerk en de sieraden krijgen veel aandacht. Sinds kort laat Henk het horloge van Davy zien dat zijn pols siert en zijn de schoenen aan het krat toegevoegd.

Na zo’n dag met een lezing of een signeersessie zitten we, nog altijd verbaasd, ’s avonds  in de woonkeuken of op het terras na te praten. Onvoorstelbaar wat die tijd op het onbewoonde eiland ons heeft gebracht. Binnenkort beleeft het boek zijn derde druk. Aan een Duitse en Engelse vertaling wordt gewerkt. Dokter Clarck en commandant Forster krijgen gesigneerde exemplaren toegestuurd. Het contract voor een verfilming is getekend. Om de zaken in goede banen te leiden hebben we, op advies van de uitgever, een manager in de arm genomen.  Pogingen van de filmproducent om ons de hoofdrollen te laten vervullen zijn tot spijt van de manager bij het eerste gesprek al gestrand. Hoe flink we ook waren tijdens ons gedwongen verblijf op dat eiland, zelfs voor een fors geldbedrag gaan we niet op herhaling. Wel geven we bij de audities advies over de uitstraling van de acteurs: Te glad en te mooi gaat voor ons gevoel niet werken. Bij de première zorgen we op de rode loper voor flinke opschudding door in afritsbroeken en sportieve blouses te verschijnen. Henk heeft de survival kit aan zijn schouder hangen. Ik draag een halsketting van schelpen en mijn voeten steken in de schoenen van Davy. De volgende dag kopt de showpagina van De Telegraaf: ‘Paar apart blijft ondanks roem stevig met beide benen op de grond.’ Overleven relativeert.

----

@ Lieve lezers, aan alles komt een eind en dus ook aan het avontuur van Frida en Henk. Nogmaals veel dank voor jullie aandacht en enthousiaste reacties, ik ben er erg blij mee. Ook aan dit verhaal heb ik met plezier gewerkt. Ik heb ooit eens gezegd: 'Een vervolgverhaal achtervolgt de schrijver elke dag.'  Voorlopig is het wel genoeg geweest.