Samenwonen

klik voor vergroten op de foto

Ze hebben er veel over gepraat: of ze zullen gaan samenwonen. Anneke is daar sneller aan toe dan Pim. Vooral het gevoel zijn vrijheid te verliezen doet hem twijfelen. Op de ruime zolderverdieping bij zijn ouders heeft hij het prima naar zijn zin. Het enige wat hem wel eens stoort is de rammelende wasmachine en het sonore geluid van de wasdroger die in een afgeschermde hoek staan. Aangezien hij er ook gemak van heeft klaagt hij er nooit over. Anneke staat al jaren ingeschreven bij de woningbouwvereniging ‘Goed onder dak’. Hij begrijpt wel dat zij graag zelfstandig wil wonen. Zij moet het kleine ouderlijk huis met meer gezinsleden delen en ze draagt bij aan de vaste lasten. De enige plek waar Anneke alleen kan zijn is haar slaapkamer. Dat is ook het prettige van zijn zolderverdieping, ze kunnen daar samen ongestoord uren doorbrengen. Hij is als de dood dat zij vanaf dag één de huishen zal uithangen en dat hij zich daarin heeft te schikken. Helpen met afwassen, stofzuigen, hij ziet de gruwel voor zich. Thuis, waar zijn moeder maar al te graag over zijn welzijn waakt, hoeft hij nooit iets te doen. Anneke spreekt hem er vaak op aan en soms leidt dat tot onenigheid. Onlangs nog heeft ze hem voor de zoveelste keer duidelijk te verstaan gegeven dat ze verwacht dat hij de handen uit de mouwen steekt als ze onder één dak wonen. Pim weet dergelijke buien met een flinke omhelzing te smoren. Zij troost zichzelf met de gedachte dat haar geliefde wel zal bijdraaien als hij eenmaal onder de vleugels van zijn moeder vandaan is.

Twee maanden geleden is gebeurd wat hij al een tijdje vreesde. Anneke krijgt de toezegging voor een klein huurhuis. Dolgelukkig is ze op haar fiets komen aan racen, met twee treden tegelijk stoof ze de trap op om hem deelgenoot te maken van het grote nieuws. Zijn moeder reageert zuinig op Anneke’s geluk en zijn aanstaande vertrek. Zij zou het niet erg hebben gevonden als hij een einde aan de relatie had gemaakt, maar daarvoor houdt hij toch te veel van zijn vriendin.

Vorige week zijn ze in hun nieuwe onderkomen getrokken waar alles nog lang niet op zijn vaste plek staat. Vooralsnog heeft Pim zijn lundiakast niet afgebroken en dus zijn de boeken tot een nader te bepalen tijdstip in het aanrechtkastje beland. Anneke is er niet blij mee, want zij had gedacht daar de schoonmaakspullen neer te zetten. Dat moet maar even wachten. Waar hij zo bang voor was voltrekt zich voor zijn ogen. Anneke ontpopt zich tot een vaardige huisvrouw. Haar kloppen, vegen en zuigen irriteert hem mateloos en heeft op zijn gedrag een averechtse uitwerking. Anneke heeft hem al drie keer gevraagd wanneer hij nou eindelijk het wieltje onder de stoel bevestigt dat tijdens de verhuizing is losgeraakt. Maar Pim vindt het geschenk van haar ouders minder belangrijk dan de klok die sinds de verhuizing van de zolder nog meer van slag is geraakt dan zijn eigenaar. Terwijl hij zijn pantoffels verwisselt voor een paar schoenen valt zijn oog op ‘De donkere kamer van Damocles’. De klokkenmaker totaal vergetend, zit hij in de scheefgezakte stoel al snel verdiept in de klassieker van W.F. Hermans.

Dat Anneke steeds driftiger met de stofzuiger beweegt ontgaat hem totaal. Pas als ze de zuigmond op volle sterkte onder zijn pantoffel houdt komt hij met beide voeten terug in de werkelijkheid. Aan haar kwaad fonkelende ogen ziet hij dat de rapen gaar zijn. Snel zoekt hij zijn tweede schoen en met de klok onder de arm vlucht hij door het tuintje de straat op. Om de discussie over het afbreken van zijn boekenkast en het repareren van de stoel te ontlopen besluit hij langer weg te blijven. Zijn moeder zal hem vast warm onthalen. 

Bijgaande afbeelding kregen we aangereikt op schrijfcursus.
Er mankeert van alles aan de inrichting. De klok is van slag, boeken staan in een aanrechtkastje, er ontbreekt een wieltje onder de stoel.
Opdracht: maak er een aannemelijk verhaal van.