Alle berichten over klimaatverandering, bezuinigen en de dreigende armoede, brengen me terug naar mijn jeugd waarin we weinig tot geen luxe kenden.
Ik stam uit de tijd van de kolenkachel en dikke gordijnen voor het dunne glas.
In de koude wintermaanden stap ik ’s avonds in mijn bed dat door middel van een warme kruik al een beetje is opgewarmd. Om mijn schouders warm te houden gebruik ik een flanellen dekentje. Lichtblauw met witte stippen.
Om te voorkomen dat de randen gaan rafelen zijn de zijkanten met blauw garen omgehaakt. ’s Morgens als de ijsbloemen dik op de ramen staan en mijn warme adem een wolkje vormt, biedt het dekentje tot voor de wasbak in de badkamer mij nog enige warmte. Het elektrisch straalkacheltje aan het plafond doet er lang over de badkamer een beetje op temperatuur te brengen.
Snel was ik me en sla het dekentje weer om als ik terugloop naar mijn bed waarvan ik het beddengoed keurig heb opengeslagen om te luchten.
Als ik me heb aangekleed vouw ik mijn pyjama samen met het dekentje onder het hoofdkussen zodat ik zeker weet dat ik dit warmhoudertje vanavond niet hoef te zoeken. Daarna trek ik het onderlaken glad en vouw het bovenlaken samen met de dikke wollen deken terug. De afgekoelde kruik neem ik mee naar beneden waar mijn moeder, naast een opgeporde kolenkachel die de kamer aangenaam verwarmt, wacht met het ontbijt.
In verband met modereren kan het zijn dat het even duurt voor je reactie zichtbaar is.
zaterdag, augustus 20, 2022
Warme deken
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ik ben een echt wintermens uit 1953. Buiten een kolenkachel en een fornuis in de keuken, beiden op kolen. hadden we ook geen verwarming. Een kruik of extra deken waren aan mij niet besteed. Ik ben van mezelf een echt kacheltje.
BeantwoordenVerwijderenWat een leuk beschreven jeugdherinnering. Voor velen van ons ( deels) herkenbaar. Dat kacheltje had vast zo'n glimmend koordje om aan te trekken. Niet te hard, want dan kon het van de muur vallen.
BeantwoordenVerwijderenEven terug in de tijd met jouw woorden en de beelden van herinnering die zich vormden in nijn hoofd. Waar blijft de tijd?
BeantwoordenVerwijderenEen en al herkenning, zelfs dat omgehaakte randje
BeantwoordenVerwijderenHeel herkenbaar.
BeantwoordenVerwijderenMijn vroegste herinneringen laren nog iéts verder terug in de tijd dan de jouwe waardoor er nog gewoon aan de keukenkraan gewassen moest worden, uiteraard met koud water want warm wás er niet, ook geen straalkacheltje. Maar wél de potkachel die met wat geluk weer op te porren was en uiteraard de bloemen op de ramen. Als het écht heel koud was herinner ik me wel eens een op de kachel heet gemaakte steen in bed want een kruik was er niet in huis. Maar omdat ik met een oudere zus samen in één bed sliep gaf dat ook wel warmte.
BeantwoordenVerwijderenTien jaar verschil doet veel wat betreft ontwikkelingen. Bij jou vergeleken had ik het al een stuk beter. En die kruik, een ovale van tin met een schroefdop bovenop, heb ik nog. Wel met een flink gat in de bodem.
VerwijderenDan zou ik die kruik maar niet meer gebruiken. ;-) Maar je hebt natuurlijk gelijk, ik kreeg tweede helft jaren 40 nog mee, jij begon hal in de jaren vijftig dingen te beseffen en toen was er zóveel verbeterd.
VerwijderenIk herinner me het ook allemaal. Kolen in de kelder, naar 4 hoog sjouwen, een deel in een kast op het balkon en dan een kolenkit vullen en naast de kachel. ijsbloemen en de kruik. Een zilveren bus, met een sok erom heen.
BeantwoordenVerwijderenMijn moeder ging naar bed met 'de kop van de kachel'.
BeantwoordenVerwijderenDat was die afneembare deksel van de kolen/houtkachel.
Herkenbaarheid ten top. Bij wat jij een gehaakt randje noemt schiet bij mij het woord festonsteek te binnen. Maar dat is niet gehaakt.
BeantwoordenVerwijderenoh brrrr, dat koude opstaan weet ik ook nog goed!
BeantwoordenVerwijderen