Ruilhandeltje

De bel gaat, ik laat mijn knutselwerkje even rusten en daal de trap af.
In het portiek staan twee jongetjes van een jaar of acht. 
De kleinste herken ik als het fanatieke voetballertje dat dagelijks op het pleintje voor ons huis zijn balletje trapt. Zijn vriendje komt me vaag bekend voor, maar woont niet onze straat. Vriendje doet het woord. 'Mevrouw wij doen het ruilspel, we hebben een lamp die u kunt ruilen voor iets dat u kwijt wilt.'
Het voetballertje showt een eivormig gedrocht waarvan hij de schakelaar op de bodem bedient. 'Het werkt ook nog.' zegt hij vastberaden en houdt het ei onder mijn neus, waar een vaag flakkerend schijnsel uit oplicht. Ik weet zo snel geen voorwerp uit mijn huisraad ter ruiling aan te bieden, maar met die smoes nemen de heren geen genoegen. De ruil kan van alles opleveren. Het vriendje vertelt dat ze met een pen zijn begonnen, die hebben ze geruild voor mandarijnen en die hebben ze weer geruild voor het ei. Of ik geen boek heb, want dat mag ook. 'Liefst eentje voor grote mensen',  zegt het voetballertje. Altijd al gedacht dat het een slim ventje is want op de volgende adressen van het blok waar wij wonen, wonen al lang geen kinderen meer.
Ik bedenk dat  'De Wandelaar' van Adriaan van Dis in een uitgave van de bieb, in het kader dat heel Nederland leest, als dwarsligger op het origineel in de kast ligt. Ik sprint de kamer in en kom met het boekwerkje terug.
De handelaren vinden het een prima ruil en wenden de boeg naar het tuinhek van de buurvrouw. Met het flakkerende geval in mijn handen kijk ik ze enigszins verbouwereerd na. Weliswaar ligt er een dun boek minder in de volle kast, maar zit ik wel met een ei.

foto ferrara