Gulliver (slot)

Voor Tjibbe Boersma en zijn bemanning komt er geen nieuwe opdracht.
Twee dagen voor ze naar huis vertrekken worden ze op de Finse ambassade ontvangen. Inger en Gustav Lindholm zijn verenigd met hun kleinzoon.
Voor ze afreizen naar Finland  willen ze de redders van Axel persoonlijk bedanken en de hele geschiedenis van de mannen zelf horen. Inger raakt geëmotioneerd wanneer het vijftal de werkkamer van ambassadeur Virtanen binnenkomt. Huilend omhelst ze de mannen. 'We zijn onze zoon en schoondochter verloren, maar u heeft onze kleinzoon gered. We kunnen u nooit genoeg bedanken.' Axel is bijna onherkenbaar door de nieuwe kleren die hij draagt. Hij breekt de spanning door met gejuich Fillippe te charteren voor een rondje draven. Deze aarzelt even. 'Ga je gang maar het is zijn laatste ritje op je schouders, morgen is hij thuis in Finland.' zegt Virtanen.

Tjibbe heeft in Dubai de tijd benut om Gulliver's avontuur op papier te zetten. Hij heeft een aantal kopieën gemaakt. Een voor de drenkeling zelf en een voor zijn grootouders. De rest is voor zijn collega's. Gustav en Inger Lindholm zijn blij met het verslag. 'We zullen Axel regelmatig over u vertellen zodat hij weet wat hem in zijn prille jeugd is overkomen. Zijn exemplaar zullen we laten vertalen en bewaren tot hij het zelf kan lezen. Vooralsnog wordt er door de autoriteiten vanuit gegaan dat het schip met Axels ouders is vergaan en ergens op de bodem van de oceaan ligt. Wij zullen de voogdij over Axel krijgen en hem verder opvoeden. U bent allemaal altijd welkom in Helsinki. Mijn man en ik hebben één verzoek. Tot nu toe is de pers buiten beeld gebleven, wij willen dat voor Axel zijn rust voorlopig graag zo houden.'

Namens zijn collega's neemt Tjibbe het woord. 'We willen er tegenover onze familie thuis niet over zwijgen, maar de redding van uw kleinzoon zullen wij zeker niet aan de grote klok hangen. U zou ons een groot plezier doen om zuinig te zijn op de glazen fles, dat is zo'n belangrijk attribuut voor hem geweest. Als u af en toe laat weten hoe het met Axel gaat zijn we dik tevreden. Wij zullen nog heel wat zeeën bevaren en eerlijk gezegd hoop ik dat we nooit meer zo'n vondst zullen doen. Door de verhalen die u vertelt zullen we in zijn herinnering blijven, maar ooit raken we op de achtergrond en dat is goed.' Voor de laatste keer gaat Axel bij de mannen van hand tot hand.
Op de arm van zijn oma zwaait hij zijn redders uit.

De jaren verstrijken. Inmiddels genieten de manschappen van een welverdiend  pensioen. Het laatste bericht dat ze  ontvangen is dat Axel zijn opleiding aan de zeevaartschool cum laude heeft afgesloten. Zijn opa maakt het niet meer mee. Tot verdriet van zijn oma kiest Axel voor de grote vaart.

Vijf jaar later loopt Gaston, die in zijn geboorteplaats is neergestreken, zijn vaste avondrondje in de jachthaven van Concarneau. Er ligt een zeewaardig zeiljacht dat hij niet eerder heeft gezien. Het schip voert de Finse vlag. Op de voorkant leest Gaston de naam Gulliver-1. Zijn adem stokt, dat kan geen toeval zijn. Als hij naast het stuurwiel in een glimmende houder een fles met daarin een stuk opgerold papier ziet weet hij het zeker: dit schip is van Axel Lindholm. Achter hem vraagt een stem in het Engels.  'Bevalt het jacht u?' Geschrokken draait Gaston zich om, hij moet zijn hoofd achterover buigen om de blonde boomlange man van een jaar of dertig aan te kijken. Vaag herkent hij trekken van Gustav Lindholm. De zeeman zelf geeft geen blijk van herkenning. Gaston wijst op de voorkant van het zeiljacht.
'Gulliver, wonderlijke naam voor een schip.' Dat is een lang verhaal. In het kort komt het hierop neer dat ik op driejarige leeftijd met mijn ouders schipbreuk heb geleden. Van hen is nooit meer iets vernomen. Zelf ben ik door vijf zeelieden gered. Ze noemden me Gulliver. Vandaar die naam. Maar als u het niet erg vindt zou ik graag aan boord gaan. Ik moet mijn vertrek voorbereiden. Morgen volgt een nieuwe etappe in de wereldreis die ik maak.'
Gaston weet zijn emotie te verbergen, om te voorkomen dat Axel Lindholm uit zijn concentratie raakt maakt hij hem niet wijzer. Hij tikt aan zijn blauwe schipperspet en zegt: 'Ik wens u een behouden vaart.'

Nog diezelfde avond weten zijn voormalige collega's dat hun beschermeling aan een wereldreis bezig is.