Voetstapjes in de sneeuw

Kerstmis komt met rasse schreden nader. Terwijl ik een klein kerstboompje optuig gaan mijn gedachten terug naar mijn vroege jeugd. Ik kan me niet herinneren dat in de jaren vijftig van de vorige eeuw veel spektakel van het kerstfeest wordt gemaakt. Kerst is een christelijk feest waarbij de geboorte van Jezus, redder van de wereld, wordt gevierd. Op zondagsschool is er warme chocolademelk, een sinaasappel en niet te vergeten het boek van W.G. van der Hulst “Voetstapjes in de sneeuw”.
Voor in de kerk staat een enorme kerstboom. Het is een indrukwekkend gebeuren als je als kind mee mag naar de kerstnachtdienst waar ”echte“ kerstliederen worden gezongen. De nacht is stil en heilig, herdertjes liggen in het veld, engelen zingen een loflied en de organist gaat tot slot vol op het orgel met "Ere zij God". Je kinderbrein kan het amper vatten, maar het blijkt een onuitwisbare ervaring.

Thuis wordt Kerstmis sober gevierd met een boom met echte kaarsjes in metalen knijpertjes. Dunne gedraaide kaarsjes met weinig branduren en lekken als de beste. In verband met brandgevaar staat een emmer met water binnen handbereik. Aan cadeautjes en overdadig eten doen we niet.
Het eten is wel ietsje luxer dan normaal maar van ingewikkelde recepten en overdreven tafelversiering is geen sprake.
Gestoofde peertjes is een vast onderdeel op het menu. Als toetje komt uit de stenen puddingvorm Griesmeelpudding met bessensap.

In mijn herinnering ligt er in die tijd rond de kerstdagen ook altijd sneeuw. Sneeuw is feest. Grote vlokken die niet meteen smelten. De hele straat ziet wit, alle geluid wordt gedempt. Tijd voor een sneeuwpop, glijbaan en elkaar bekogelen met sneeuwballen. Wij kinderen mogen ‘s avonds nog even buiten spelen en doen dat naar hartenlust. Wie op het onzalige idee is gekomen weet ik niet meer maar we besluiten met een stel buurtkinderen een stapel sneeuw te bouwen tegen de voordeur van de overburen. Als de berg hoog genoeg is belt een van ons aan en rent naar de schuilplaats (de zijkant van de huizenrij aan de overkant) waar de rest van de deugnieten zich al heeft verschanst.
De voordeur draait naar binnen open en het laat zich raden wat er met de berg sneeuw gebeurt. Stikkend van de lach zien we hoe het drama zich voltrekt. Maar de lol verdwijnt als sneeuw voor de zon.
De buurman doet niet eens een poging om te ontwaren wie deze grap met hem heeft uitgehaald en waar die vandalen uithangen. In het schijnsel van de lantaarnpaal voor zijn huis veegt hij zwijgend de berg sneeuw zijn voortuintje in. Wij zijn nog zo naïef dat we niet bedacht hebben dat "voetstapjes in de sneeuw” verraden waar wij ons verstopt hebben.

foto internet