Vogels spotten

De caravan staat gestald op de camping in Argenton sur Creuse. Een plaats in Frankrijk in het departement Indre. De Creuse is een rivier die vlak langs de camping stroomt. Bij hoog water zou je hier waarschijnlijk natte voeten krijgen, maar dat is nu niet het geval. In de reisgidsen en de folders valt te lezen dat het in deze regio stikt van de meren waar je bijzondere vogels kunt spotten.
Le Brenne heet een 'beschermd natuurgebied' te zijn, maar de fietser is er vogelvrij verklaard. De burger in het land van de Tour de France zit zelf liever achter het stuur van zijn auto dan op de vélo. Vrijliggende fietspaden zijn dan ook niet aangelegd. Normaal autoverkeer is toegestaan. Naast elkaar fietsen is levensgevaarlijk. Om goed zichtbaar te zijn hijst echtgenoot zich in het knaloranje hesje waarvan er maar eentje in de auto ligt. Ik fiets voorop. Echtgenoot sluit de rij van twee. De meeste automobilisten nemen een redelijk ruime bocht als ze inhalen. Een enkeling claxonneert.
Veel grond in dit gebied blijkt privé-eigendom. Middels strenge opschriften maakt de Fransoos die hier woont te kennen dat pottenkijkers niet gewenst zijn. Geen nood, voor de toerist blijft genoeg over om van te genieten.
De vogels zingen hun chansons ook buiten het hek naast het domaine privé. Jammer dat de specht die zich pijn in zijn schedeltje ramt onzichtbaar blijft.
Op een open vlakte vraagt zacht gezoem aandacht. In een veld vol knalgele boterbloemen foerageren duizenden bijen. Verderop staan koeien in een prachtige bruine kleur die je in Nederland niet ziet. De dromerige blik komt wel overeen met de soortgenoot in het thuisland.

De observatiepost die we als einddoel hebben ligt goed verscholen. In het bijna ondoordringbare struikgewas slingert een smal modderig looppad.
De bedoeling is duidelijk. Te voet verder. Om de vogels niet af te schrikken legt echtgenoot zijn veiligheidsvestje in de fietstas. Ondanks het diepe profiel van de schoenzolen volgen we met kleine pasjes het glibberige pad.
Zonder een modderpak op te halen bereiken we een kale houten hut. Buiten is op een bord te zien wat het uitgestrekte water aan vreemde vogels heeft te bieden. Binnen zit een beroepsvogelaar in camouflagepak.
Demonstratief zwijgend tuurt hij door een enorme lens het meer af. 
Onze kleine kijkertjes lijken opeens belachelijke speeltjes. Na tien minuten houdt de vogelaar het voor gezien. Hij hangt de lens op zijn buik en vertrekt zonder te groeten. Ik denk dat we hem gestoord hebben in zijn observaties en voel me bijna schuldig. Maar na nog eens tien minuten turen begrijp ik zijn vertrek.

Hoe we ook kijken door onze speelgoedkijkertjes, we komen niet verder dan twee waterhoentjes met een jong, een enkele fuut en wat kleine meeuwtjes. Allemaal grut dat bij ons thuis aan het eind van de straat in de gracht dobbert. Een illusie armer fietsen we terug naar de camping.
Le Brenne een ervaring om nooit te vergeten.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Schrijfcursus: De vraag was welke schrijver bewonder je? Probeer in zijn of haar stijl een stuk te schrijven. Voor mij is het Martin Bril de man kan van bijna niets een lezenswaardig artikel schrijven. Ik haalde een oud verhaal uit 2013 van stal en na het nodige schaafwerk is bovenstaand het resultaat.
Commentaar kort samengevat: Hoe imiteer je die stijl van Bril? Door journalistiek de situatie te beschrijven. Dat vinkje kun je zetten. De kern der dingen, raak je ook. De situatie schetst het tekort, het zoeken naar de uitkijktoren, de stugge vent, tot overmaat van ramp missen de vogels ook nog, die opbouw is ook een Bril-vinkje.