Het was een heftige week. Maandag een afspraak bij de mondhygiëniste en de tandarts. Wij gingen daar altijd samen naartoe, maar ik had de afspraak van mijn echtgenoot afgezegd. Kon de praktijk daar een andere cliënt inplannen. Ik dacht dat ik me mentaal goed had voorbereid, maar de dames waren zo warm en belangstellend dat ik in beide stoelen lag te huilen.
De tandarts bood zelfs aan de vulling die vervangen moest worden te verplaatsen naar een later tijdstip, maar dat vond ik niet nodig. De tijd die het vroeg gaf mij de gelegenheid mezelf weer bij elkaar te rapen.
Woensdag haalden dochter en ik Mart zijn as op bij het crematorium. Ik had dat voor me uitgeschoven, maar was er nu wel aan toe. Dat een uur voor we zouden vertrekken er een rouwcirculaire kwam die me uit het lood sloeg had ik niet ingecalculeerd. Een goede kennis die rond het overlijden van mijn man een aardige mail en kaart stuurde had nu zelf deze aardbol verlaten. Voor mij kwam dat als een donderslag bij heldere hemel. Zij schrokken15 weken geleden en nu was het andersom. Zo bizar.
En dan probeer je 's avonds een begripvolle kaart aan zijn weduwe te schrijven waar jij je op dit moment zo aan verwant voelt. Ik kan jullie verzekeren dat het hard werken is om de juiste woorden te vinden en jezelf met jouw verdrietige gevoel even weg te cijferen.
Vandaag had ik een afspraak bij de caravandealer, ik heb een en ander aan belangrijke zaken alvast gebracht. Volgende week haalt hij de caravan uit de stalling en neemt hem van me over. Een hele zorg minder, maar ook een pijnlijke aangelegenheid.
Ook dan gaat dochterlief mee om me bij te staan bij het leeghalen. Er zit toch 22 jaar aan dierbare herinneringen in dat huis op wielen. Ze hielp me deze week ook met de belastingaangifte. Ik had dat ooit wel eens samen met meneer F. gedaan, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er niet echt in geïnteresseerd was. Maar nu weet ik het en kan het volgend jaar gewoon zelf doen. Echt moeilijk is het niet.
Om de zinnen te verzetten ben ik vanmiddag eindelijk weer eens in mijn hobbykamertje gaan zitten, maar het wil nog niet erg lukken. Morgen een rustige dag zonder afspraken, dus wie weet ...
Een bewogen week !
BeantwoordenVerwijderenJemig, 15 weken. ..Dat is veel maar ook weer niet
BeantwoordenVerwijderenHet maakt het allemaal niet makkelijker natuurlijk. Dat moet langzaamaan slijten en een plaats krijgen.
BeantwoordenVerwijderenWat een pittige week joh. Steeds weer die momenten die je zonder hem beleefd. Hopelijk kun je je nu even herpakken
BeantwoordenVerwijderenTwee sterke Hulkenarmen om je heen. 💞
BeantwoordenVerwijderenSommige dingen hebben gewoon geen timing hè... of misschien ook wel maar willen wij dat niet zo ervaren.
BeantwoordenVerwijderenIk stuur je maar een dikke knuffel bij deze, hopelijk helpt de wetenschap dat velen aan je denken je een beetje!
Jazeker helpt dat. Voelt goed!
VerwijderenAllemaal dingen met een schurend randje, zeg maar rand. Je slaat jee er evengoed toch allemaal maar weer doorheen, Gelukkig met waar nodig wat extra ondersteuning en dat is altijd prettig, zelfs bij zaken die je ook alleen zou kunnen. Fijn dat er, waar nodig , dan ook begrip is want tja.... 15 weken , het is nog maar zó kort om het gewone leven weer aan te moeten kunnen! 'XXX
BeantwoordenVerwijderenDat was wel heel veel wat je deze week verwerken moest, vind je zo enorm dapper hoe je er mee omgaat Ferrara. Het is allemaal nog zo kort geleden. Van mij krijg je ook een dikke knuffel 🔸🔷🔸
BeantwoordenVerwijderenDe tranen zitten vaak toch al hoog bij een behandeling aan het gebit.
BeantwoordenVerwijderenDapper dat je er toch heen ging en ook de urn hebt opgehaald.
Het leven kan je zomaar ontglippen.
Je voelt je wel dankbaarder dat je dochter er voor je is, dat scheelt een hele last.
Het verdriet verwerken zal de tijd nodig hebben, vooral niet te snel gaan. Hans
@ ik had enorm veel last van spam, nu ben ik het kwijt wel vervelend dat je nu een verificatie moet doen.
Lieve Ferrara, meis 15 weken, dat is nog zo kort geleden, nog geen vier maand. Logisch toch dat je af en toe overmand wordt van verdriet en gemis. De caravan weg doen lijkt me één van de moeilijkste dingen, temeer omdat jullie daar al weer plannen voor hadden gemaakt voor komend zomer, en al die 22 jaar samen kamperen gaan dan in een paar seconden aan je voorbij. in mijn gedachten geef ik je nu een dikke knuffel. Liefs van mij, Geesje
BeantwoordenVerwijderenZware tijden zij het voor jou. Ik begrijp steeds meer hoe het leven van de ene op de andere dag volkomen kan veranderen. Ik lees hier hoe jij je weg daarin probeert te vinden en dat vind ik knap. De manier waarop je er mee omgaat en er open over schrijft. Dat doet me. Goed ook al klinkt dat misschien raar..
BeantwoordenVerwijderenWat een moeilijke momenten weer voor je. De caravan wegdoen is zeker niet niks. Ik hoop dat het goed gaat. Veel liefs.
BeantwoordenVerwijderenDe titel van deze post zegt alles: Dan is alles anders.... Zelfs afspraken bij de tandarts. Ik gun je oneindig veel tijd en ruimte Ferrara.
BeantwoordenVerwijderenZeker een bewogen week en soms overvalt het je nog eens extra. Er is veel te regelen, veel te besluiten en veel waar je ineens alleen naar toe gaat of wat je alleen beleeft. Ik wens je ondanks alles toch fijne paasdagen toe. Met hartelijke groet van mij.
BeantwoordenVerwijderenGewoon Anneke Ja jeetje je komt allemaal van die dingen tegen die je anders samen deed en dan voelt het gemis dubbel aan. Fijn dat ze er in ieder geval begrip voor hadden. Ik kreeg ook bericht dat ik de as van mijn zus op kan halen. Pff ik zie daar zo tegenop, weet ook niet goed wat ik er mee moet doen. Misschien toch vragen of er iemand meegaat en dan met de andere bespreken wat we er mee gaan doen.
BeantwoordenVerwijderen