En dan is alles anders

Het is de 7e maand na het overlijden van mijn echtgenoot.
Zakelijk gezien heb ik vandaag bij de notaris de laatste handeling verricht. Voor ons samen hadden we alles goed geregeld, maar nu ik alleen ben heb ik toch een levenstestament opgemaakt zodat de kinderen mijn wensen goed kunnen uitvoeren, mocht dat ooit nodig zijn. Het geeft mij een gerust gevoel. Het account bij Monuta Nazorg kan ik nu afsluiten. Het is een prima steun in de rug geweest waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. Wat nog fout kan gaan is dat de belastingdienst niet akkoord gaat met de aparte aangifte die ik moest doen, maar daar kom ik dan t.z.t. wel achter. Over de hele linie gezien gaat het me emotioneel gezien de meeste dagen wel goed. Maar bij minder fijne omstandigheden merk ik dat het incasseringsvermogen nog op een lager pitje draait. Zo heb ik ondervonden dat verdrietige zaken niet meer samen kunnen bespreken er nog meer inhakken dan dat je bij thuiskomst gezellige ervaringen niet kunt delen. Ik heb me er niet tegen verzet. Verdriet moet ook zijn uitweg vinden en de ervaring leert dat het enorm oplucht. Gelukkig heeft het leuke uitje in Leiden met Riet (hier) me enorm goed gedaan.  

Toen ik vandaag na het bezoek aan de notaris thuiskwam lag er een pakje van Mieke (hier) op de mat. De zakdoeken die ik nog wel nodig heb zitten nu in een mooi hoesje in mij  tas. Haar gewaardeerde presentje kwam op een goed moment.

En zo ondervind ik nog met de regelmaat van de klok hartelijkheid en meeleven uit verschillende hoeken. Bezoekjes, mailtjes, telefoontjes, appjes, post, de vraag of ik kom eten, lunchen met een vriendin. En iedereen heeft een luisterend oor. Over gebrek aan belangstelling hoor je mij niet klagen.

Confrontaties zullen er blijven. Waar ik bijvoorbeeld niet aan kan wennen, alleen mijn naam op een kaart zetten. Ik was altijd gewend die post ook door meneer F. te laten tekenen. Het is zó kaal zonder zijn naam en dan moet Kerst nog komen. Met dit mooie weer nog maar even niet aan denken.