Ik vertrek 20 slot

Er is meer dan een jaar verstreken sinds moeder Voortman in de ontvangstruimte op Schiphol de show stal. Zodra Henk in de deuropening verscheen sprong ze juichend in zijn armen. ‘Je leeft, jongen je leeft.’ Sindsdien is er veel gebeurd. Henk verkocht zijn huis en keerde niet terug naar Texel. Beiden werken we parttime bij de Universiteit in Wageningen en zijn op dezelfde dagen vrij. We wonen in een verbouwde boerderij aan de rand van de Veluwe, ieder met ons eigen woongedeelte, maar met een flinke woonkeuken waar we samen veel tijd doorbrengen. Op het terras dat aan een kleine tuin grenst hebben we een barbecue laten bouwen. Het duurde een tijdje voor we zin hadden verse moten vis en ananasschijven op het rooster te leggen. Vader Voortman heeft zich verzoend met het feit dat zijn enige zoon niet voor nageslacht zal zorgen. Dat Henk en ik samen een huis delen vindt hij moderne fratsen, maar hij begrijpt maar al te goed dat hij zich ook daarbij moet neerleggen, wil hij de vrede bewaren met moeder Voortman die alles van de verloren gewaande zoon tolereert. Mijn naaste familie is altijd al tolerant geweest ten opzichte van buitenbeentjes en kijkt er niet van op dat we samen onder één dak wonen.

De eerste weken na onze thuiskomst zijn we door de media overspoeld.
Elke krant, tv- en radioprogramma wil ons verhaal horen. Aan de meesten geven we gehoor, altijd nemen we het kratje met onze dierbare spullen mee. De eerste keer dat ik het inktpotje, de pen, een van de dagboeken en de voorwerpen die we zelf hebben gemaakt goed zichtbaar op tafel leg, zie ik Henk verbaasd zijn wenkbrauwen optrekken. Bang dat hij het onzin vindt heb ik hem niet ingelicht over mijn plan om tijdens de interviews alle attributen zoveel mogelijk uit te stallen. De truc werkt, waar ik zo vurig op hoop gebeurt er meldt zich een uitgever, al gauw is de deal gesloten en worden we met schrijven van een boek geholpen. De eerste druk van “Aangespoeld” is binnen vier weken uitverkocht. Henk en ik reizen in onze vrije tijd stad en land af voor signeersessies en lezingen in bibliotheken en bij leesclubs. De inhoud van het kratje zorgt voor vragen en maakt de bijenkomsten tot een boeiend geheel. Vooral het houtsnijwerk en de sieraden krijgen veel aandacht. Sinds kort laat Henk het horloge van Davy zien dat zijn pols siert en zijn de schoenen aan het krat toegevoegd.

Na zo’n dag met een lezing of een signeersessie zitten we, nog altijd verbaasd, ’s avonds  in de woonkeuken of op het terras na te praten. Onvoorstelbaar wat die tijd op het onbewoonde eiland ons heeft gebracht. Binnenkort beleeft het boek zijn derde druk. Aan een Duitse en Engelse vertaling wordt gewerkt. Dokter Clarck en commandant Forster krijgen gesigneerde exemplaren toegestuurd. Het contract voor een verfilming is getekend. Om de zaken in goede banen te leiden hebben we, op advies van de uitgever, een manager in de arm genomen.  Pogingen van de filmproducent om ons de hoofdrollen te laten vervullen zijn tot spijt van de manager bij het eerste gesprek al gestrand. Hoe flink we ook waren tijdens ons gedwongen verblijf op dat eiland, zelfs voor een fors geldbedrag gaan we niet op herhaling. Wel geven we bij de audities advies over de uitstraling van de acteurs: Te glad en te mooi gaat voor ons gevoel niet werken. Bij de première zorgen we op de rode loper voor flinke opschudding door in afritsbroeken en sportieve blouses te verschijnen. Henk heeft de survival kit aan zijn schouder hangen. Ik draag een halsketting van schelpen en mijn voeten steken in de schoenen van Davy. De volgende dag kopt de showpagina van De Telegraaf: ‘Paar apart blijft ondanks roem stevig met beide benen op de grond.’ Overleven relativeert.

----

@ Lieve lezers, aan alles komt een eind en dus ook aan het avontuur van Frida en Henk. Nogmaals veel dank voor jullie aandacht en enthousiaste reacties, ik ben er erg blij mee. Ook aan dit verhaal heb ik met plezier gewerkt. Ik heb ooit eens gezegd: 'Een vervolgverhaal achtervolgt de schrijver elke dag.'  Voorlopig is het wel genoeg geweest.

Opsmuk

Van alle losse spulletjes op het houten kastje in de slaapkamer van mijn moeder is alleen het setje sieraden bewaard gebleven. De geslepen hanger van carneool en de bijpassende oorknoppen liggen al jaren in mijn sieraadkistje.
Gekleed in haar eigengemaakte jurk van grijsblauwe glanzende stof en met het donkere haar in een enorme knot op haar achterhoofd komen de bruin gekleurde  sieraden mooi tot hun recht. In mijn ogen ziet ze eruit als een rijke mevrouw. Op dat moment in haar leven is het echter haar enige set sieraden dat ze bezit. Ze draagt het alleen op zondag en bij een enkel feest dat ons gezin te beurt valt. Op het kastje ligt ook een goudkleurige poederdoos met een zacht sponsje waar ik mijn frisse wangen wel eens mee mag insmeren. Ze gaan er prompt dof van zien. Naast de poederdoos is er de knalrode lippenstift die ik met graagte hanteer, hoewel dat goedje op mijn lippen niet lang blijft zitten. Met de paarse bus waarin Vinolia talkpoeder zit weet mijn kinderhand wel raad. Ik strooi er zo rijkelijk mee rond dat het zeil op de slaapkamervloer er wit van ziet. Mijn moeder maakt geen bezwaar tegen mijn drang tot versieren, maar op de sieraden ligt een verbod. Natuurlijk probeer ik op een dag stiekem de oorknoppen uit. Met de schroefdraad aan de achterkant draai ik de bruine bolletjes zo stevig vast dat mijn oorlelletjes er paars van kleuren. Pijnlijk zijn ze ook. Ik probeer de opsmuk los te draaien, maar in paniek draai ik de schroefjes nog strakker aan. Huilend van pijn roep ik mijn moeder te hulp. Zoals wel vaker gebeurd als ik iets doms uithaal, schiet ze eerst in de lach voor ze me van de pijnduiveltjes verlost. Met een nat washandje koelt ze mijn pijnlijke oren en leert me het gezegde. ‘Wie mooi wil gaan, moet pijn uitstaan.’ Af en toe gebruik ik de oorknoppen nog. Het laat zich raden waar ik aan denk als ik de schroefdraad voorzichtig aandraai.

foto ferrara

De schrijfveer voor vandaag schuift een herinneringslade open.
Wie meer wil weten over dagelijkse schrijfveren klik op het schrijfveertje rechts op de pagina.

Tegenstelling

Fijn-Grof

Sieraden op het Terra-Festival

Alkmaar

foto ferrara

Tijd vliegt

En weer is er een week voorbij.

De afgelopen dagen heeft het huiswerk voor de schrijfcursus mij behoorlijk in de greep.

Schrijf een stuk over boosheid is de opdracht. Ik heb het voor de derde keer herschreven en ik denk zelf nog steeds dat het meer om ergernis dan om boosheid gaat.

Als ik blijf sleutelen loop ik de kans woensdag (deadline) helemaal niets in te leveren.

Misschien stuur ik het vanavond wel in, dan kan ik er niets meer aan veranderen.

Ondertussen zitten Miet en Griet nog steeds met die vreemde vogel in hun maag.

Zij worden ongeduldig en willen een oplossing voor hun vraagstuk.
Alsof dat in één pennenstreek is op te lossen.

Deed ik nog iets anders? Jazeker. Vrijdagavond zaten we bij Herman van Veen. Wat heeft die man nog altijd een prachtige stem. Herman en zijn vaste gitariste Edith Leerkes worden bijgestaan door zes talentvolle jonge mensen. In een uitverkocht theater zorgden ze voor een boeiende avond. Niet alleen om te horen ook de kleding was een lust voor het oog. Iedereen in het zwart met een klein rood accent. Bij de mannen waren dat de binnenkant van de kraag, rode knoopjes of manchetten. Bij de dames ging het om de sieraden.

De maestro zelf knalde eruit in een rood overhemd. Raffinement ten top, maar dan in positieve zin. Het enthousiasme en vakmanschap rolde van de bühne.

Na afloop was er een signeersessie. Op zijn gemak deed Herman wat er van hem werd verwacht en maakte desgewenst een praatje. 70 jaar en vol levenslust. Een groot deel van het publiek had ongeveer dezelfde leeftijd. Waarschijnlijk, net als ik, fans van het eerste uur. Topavond!!

foto meneer F.

Vlekkenkoningin

Echtgenoot en ik worden op een receptie verwacht. Na lang wikken en wegen besluit ik me in het roomkleurige jasje te hullen dat een jaar na aankoop nog steeds ongedragen in de kast hangt. Het vraagt namelijk om vlekken en wat dat betreft ken ik mezelf maar al te goed.
Om de koopjesjager in mij ruim baan te geven heb ik die zelfkennis destijds, bij het zien van het aanlokkelijke prijskaartje, de mond gesnoerd.

De spiegel laat zien dat het kledingstuk in combinatie met blauw en de juiste sieraden een aardige blikvanger is. De rode wijnvlek middenvoor is dat aan het eind van de feestelijkheden nog meer. Met behulp van een scheut witte wijn doe ik ter plekke een poging de outfit te redden. De vlek vervaagt enigszins maar blijft wel degelijk zichtbaar. Thuis trek ik de flacon shout open en hanteer tot slot de vlekkendoekjes van Aldi. Noem mij gerust kampioen vlekverwijderaar. Tevreden over een geslaagd feest en een gered jasje schuif ik onder het dekbed. De volgende dag prijkt er, bij ongenadig daglicht, een kring in de stof die verraadt dat hier een oneffenheid met poetsgeweld is weggewerkt.
Er rest niets anders dan een gang naar de stomerij.

Parijs' Blauw

Van alle spulletjes op het kastje in haar slaapkamer staat het diepblauwe parfumflesje van mijn moeder mij het scherpst voor de geest. Op het flesje met een zoetig geurende inhoud stond een verbod. Aankomen was ten strengste verboden, stel je voor ik zou het in een onhandige beweging leeg kunnen gieten en zo de kostbare inhoud verspillen.

Ik mocht er alleen aan ruiken als moeder op zondag, gekleed in haar mooie jurk van gladde blauw-grijze stof, een paar drupjes achter haar oren deed. Met het donkere haar in een enorme knot op haar achterhoofd kwamen haar bruin gekleurde sieraden mooi tot zijn recht. Ze had maar één set dat ze alleen op zondag droeg en bij een enkel feest dat ons gezin te beurt viel.

Op het kastje lag ook een goudkleurige poederdoos met een zacht sponsje waar ik mijn frisse wangen wel eens mee mocht insmeren en die er dan prompt dof van gingen zien. Naast de poederdoos was er de knalrode lippenstift die ik met graagte hanteerde, hoewel dat goedje op mijn kinderlippen niet lang bleef zitten. Met de paarse bus waarin vinolia talkpoeder zat wist ik wel raad. Ik strooide er rijkelijk mee in het rond zodat het zeil op de slaapkamervloer er wit van zag. Mijn moeder had geen bezwaar tegen mijn drang tot versieren, ze liet me zoveel mogelijk mijn gang gaan. Zelf deed ze haar best er altijd verzorgd uit te zien. Zo mocht ik de oorknoppen van carneool en bijpassende hanger ook eens gebruiken. Dat ik de knoppen, door middel van een schroefdraad, in mijn oren draaide tot ze paars zagen en huilend van de pijn moeder’s hulp in riep, werkte haar op de lachspieren.

Minder gecharmeerd was ze van het feit dat ik op een dag geheel opgedoft, tegen de regels in, op haar enige paar zwarte pumps door de huiskamer wankelde. Ik reikte met mijn kleine voeten halverwege de schoenen en liep ze doormidden. Ze vergaf me de zonde want het bleek dat de schoenen tot op de draad waren versleten en dat ze er zelf ongelukkig mee had kunnen vallen.

Maar bij al haar tolerantie bleef het diepblauwe flesje taboe. Toen het leeg was kwam er geen nieuw parfum wel heeft ze het flesje nog jaren bewaard, gek genoeg heb ik nooit gevraagd waarom dat was.

Nu zestig jaar later, weet ik dat de parfum een luxe was die ze zich uit eigen zak niet kon permitteren en dus moet het een cadeautje zijn geweest dat ze in lege toestand nog lang heeft gekoesterd.

“Soir de Paris”, tot op de dag van vandaag heeft de bloemige geur iets geheimzinnigs gehouden.

Ik vermoed dat de kleur van het parfumflesje veroorzaakt heeft dat blauw één van mijn lievelingskleuren is geworden.

Schrijfcursus: opdracht schrijf een verhaal dat betrekking heeft op je lievelingskleur.

Sieraden

Sieraden, ik ben er dol op. Ze hoeven niet duur te zijn of veel bling bling te hebben.

Ze moeten wel iets toevoegen aan uiterlijk of kleding. Op elkaar afgestemd is het mooist.

Je zult mij niet vaak zonder oorknoppen zien, liefst daarbij een passende speld op de revers van mijn jasje of blouse. Zo heb ik in de loop der jaren een en ander bij elkaar verzameld, geërfd en zelf gemaakt van mooie knopen. Sommige daarvan zijn op rommelmarkten gevonden.

Ooit kocht ik een ladenkistje en daarin zijn al mijn sieraden soort bij soort of in combinaties te vinden. Hieronder een klein deel van de opsmuk.

Top 2000

Nummer 742 Rolling Stones
She's like a rainbow
www.youtube.com/watch?v=zpnAHMPtu4g

Kleding

Het is 1956 als mijn moeder voor mij een zwart jurkje maakt met een colletje, lange mouwen met manchetjes en een uitstaand rokje.

Ik ben zeven jaar en vind de kleur van de jurk een regelrechte ramp. Weet ik veel dat het een gekregen stofje is en dat er geen geld is om een kant-en-klaar jurkje te kopen. Ik huil bittere tranen. Niet om de nieuwe jurk, maar om de kleur. Ik ben niet van plan om een zwarte jurk te dragen.

De oplossing komt in gekleurde linten. Van onder tot boven wordt het jurkje vol gekleurde bandjes genaaid en zo krijg het een fleurig folkloristisch uiterlijk. Ik ben er helemaal tevreden mee.

Als de Rolling Stones toen al bestaan hadden was “she’s like a rainbow”  zeker van toepassing geweest.

Ze bestaan nog steeds die gekleurde bandjes. Meestal zie ik ze op de rol in het buitenland en steevast komt het jeugddrama dan weer op in mijn herinnering.

Of het van dat jurkje is gekomen weet ik niet, maar kleding is nog steeds belangrijk voor me.

Alleen wil ik er niet te veel voor betalen. Ik ben ervan overtuigd dat veel dure kleding voor te veel geld in de rekken hangt. Hoe kan het anders dat er continu uitverkoop is of dat er zoveel procent korting wordt gegeven.

Ik ben een echte koopjesjager en met de juiste combinatie en sieraden kun je heel aardig voor de dag komen. En geloof het of niet ik draag graag zwart. Het is een prima kleur om mee te combineren.

Afscheid

Waar zijn die twaalf jaren gebleven?

Van baby, naar peuter, naar kleuter, naar meisje, naar vroege puber.

Telkens weer een afscheid van een waardevolle periode waar ik op mocht meedraaien.

Het duurt niet lang meer dan heeft ze mij als oppas niet meer nodig. Ik functioneer nu al in de kantlijn, je moet wel thuis zijn voor het geval dat…

We hebben samen afscheid genomen van spullen uit de speelgoedkast die te kinderachtig zijn geworden. Plakplaatjes kunnen wel weg. Kralen rijgen doet ze niet meer. Ze shopt nu zelf met vriendinnen voor sieraden.

Ik neem steeds een beetje meer afscheid van het kind dat langzaam uitgroeit tot jonge meid met een eigen wil en smaak.

Ze vertrekt op haar fiets om met vriendinnen te chillen.

“Dag Oma, tot straks.”

Een grote ring

Op verzoek van echtgenoot en mijn schoonzussen heb ik de sieraden van schoonmoeder laten taxeren.
Wij hebben er geen hoge verwachtingen van, haar sieraadkeus was absoluut de onze niet.
Zaterdag zijn we voor het eerst, sinds het overlijden van schoonmoeder, weer bij elkaar en ik heb alle sieraden op tafel uitgestald. Het taxatierapport laat een niet gering bedrag zien.
Niet mooi, wil niet zeggen, niets waard.
Echtgenoot, in de rol van executeur, geeft ons de opdracht allemaal iets uit te zoeken voor 1/3e van het bedrag.
Zuchtend brengen we de opdracht tot een goed einde. Ik hou er onder andere een hanger met bijpassende ring aan over. Een stel wat schoonmoeder dagelijks droeg en waarvan de ring de laatste weken veel te groot werd. Mijn maat is het evenmin en mijn smaak al helemaal niet.
Ik vraag nog aan haar dochters willen jullie het echt niet hebben, misschien iets voor een kleindochter? Zelfs de term, emotionele waarde, levert niets op.
De sieraden liggen nu in mijn sieraadkistje en voorlopig bewaar ik ze daar. Mocht er een kleindochter van gedachten veranderen dan mag ze de spullen hebben.
De ring zal te groot zijn, maar daar kan de juwelier wel iets aan doen.

Versieren

Mijn sieraadkist heeft vele laadjes.
Voor kettingen, ringen, armbanden, oorknoppen, horloges en spelden die ik in de loop der jaren heb gekocht. Sommige sieraden heb ik geërfd en hebben emotionele waarde.
Helaas kan ik de ringen en armbanden niet meer dragen en horloges voelen ook niet prettig.
Om bij de tijd te blijven stop ik horloges in mijn zakken.
Oorknoppen, een hanger om mijn hals en een speld op de revers van mijn jasje, alles met elkaar in overeenstemming, kan ik goed dragen.
Elke ochtend oogschaduw op de oogleden, oorknoppen in mijn oren en zonder gestifte lippen ga ik de deur niet uit. Ik hou ervan mezelf op “bescheiden” wijze te versieren.