Miet en Griet 8

Miet waagt een nieuwe poging

Miet verveelt zich behoorlijk. Rond het kasje van Sjef Kokkel is het, tot nu toe, rustig gebleven. De strandjutter is met vakantie en het toeristenseizoen verloopt voorspelbaar, zoals elk jaar. Gisteravond heeft ze, verscholen achter de deleteknop op het toetsenbord, samen met Jan de Kwaker de website van de Zwarte Cross bekeken. Dat het zo’n groot evenement was heeft ze niet geweten, er is buiten het crossen echt van alles te doen. Als je alle gekkigheid, zoals een workshop tenenlezen of de preek van ds. Gremdaat wilt meemaken, kom je aan de cross niet eens toe.

Jan de Kwaker sloot zijn computer af met de woorden ‘Mafkezen, die Achterhoekers’.

Voor Miet het sein om nou eindelijk eens kennis te maken met dat deel van Nederland.

‘Wat vind je Griet, blijven we hier op het strand de toeristen jeuk bezorgen of ondernemen we zelf nog een tripje?  We hebben op Terschelling gezien dat Twan nog wel even bezig is met revalideren, dus uitstapjes met hem kunnen we voorlopig vergeten. Daarbij kan hij maar beter op Terschelling blijven, want het wordt er hier in de regio voor meeuwen niet leuker op.

Je weet dat Twan graag een patatje scoorde. Zo te zien heeft hij, onbewust, model gestaan voor de borden in de stad. Het was erg aardig van Arie Kopmeeuw om ons een retourtje Terschelling aan te bieden, maar meer moet je van hem niet verwachten. Zo’n jonge meeuw heeft geen boodschap aan een stel zandvlooien op leeftijd.  Als we al iets willen zullen we het zelf moeten bedenken en vervoer regelen.’

‘Als we iets willen? Jij zul je bedoelen. Ik hoef niet zo nodig, laat mij maar in Egmond er is hier in de zomerweken genoeg te doen. Braderie, alle winkels open, volle terrassen, flanerend publiek in de Voorstraat, demonstratie van de reddingsbrigade en niet te vergeten de strandzesdaagse. En dat zaakje van Sjef Kokkel in het duin levert misschien wel extra bezoekers op.’

 ‘Tjonge zeg, niet één nieuw evenement heb je genoemd. Elk jaar hetzelfde riedeltje.

Het laatste wat je noemt, daar zou ik me maar niet teveel op verheugen, bezoekers vanwege die handel zal Egmond geen goed doen en de nodige spanning opleveren. Daar kun jij nogal tegen.

Wat ben je toch een naïef wezen. Ik ga dat niet afwachten. Ik wil wat anders zien en beleven. Jij vond die kaasmarkt toch ook leuk? Of is één uitstapje voor jou al genoeg?

Als we nou eens als verstekeling in een caravan meereizen en zien waar zo’n huis op wielen strandt, dat is toch spannend. Kwaad kan het niet, je hebt onderdak, ziet wat van de wereld en op den duur kom je gewoon weer thuis. Op een camping is altijd wel zand te vinden om te overleven. Maar als je liever onder deze vlonder wilt toezien hoe het strand verandert in ligkuilen voor de Duitsers en de wandelaars zich de blaren lopen moet je dat vooral doen, maar dan wel in je eentje, want ik blijf hier niet.’

‘Chantage Miet, je weet heel goed dat ik in mijn eentje niet overleef. Zonder jou ben ik nergens, dus op deze manier dwing je me op avontuur te gaan. Meereizen in een caravan is nog tot daaraan toe, maar geen reisdoel weten vind ik doodeng. Wie weet in welk exotisch land je moet zien te overleven.’

Miet, met de Achterhoek als einddoel in het vizier, doet het laatste af als onzin.

Haar devies: ‘Overal waar zand is, kan een zandvlo aarden.'

De komende dagen Griet maar even in een aantal zaken haar zin geven, dat wil nog wel eens helpen. Te beginnen met het opschudden van hun eigen zandkuiltje.

Wie meer wil weten over het verlangen van Miet.
www.zwartecross.nl

Ramen wassen

voor heldere kijk

op de wereld is wassen

van ramen gewenst

Een schrijfveer om de overgang tussen Herinneren en een nieuwe aflevering van Miet en Griet minder groot te maken.

Herinneren

Herinneringsmonumenten waar vind je ze niet. Groot, klein, mooi, lelijk.

Van steen, hout, koper, glas of plastic, alles is tegenwoordig mogelijk.

De aanleiding voor een herinneringsmonument is veelzijdig, beroemd, geliefd, geleerd. moedig. De uitvoering is afhankelijk van opdrachtgever, kunstenaar en waarschijnlijk ook van financiële middelen. Een imposante strijdlustige beeldengroep kan minder aanspreken dan dat ene subtiele beeld van een beroemd schrijver of  uitvinder.

Kitsch is er ook. Wat zou, bijvoorbeeld, de stad Salzburg zijn geweest zonder Mozart.

Die stad is vergeven van herinneringen aan de componist. Uit elke souvenirwinkel klinkt zijn muziek en je struikelt bijna over de Mozartkogels. Een praline die naar hem is genoemd, en dus eigenlijk een kortstondig herinneringsmoment oplevert.

Laat ik de bermmonumentjes niet vergeten, die ons laten weten dat op die plek een geliefd persoon is verongelukt. Vroeger zag je ze alleen in het buitenland in de vorm van een kruisje met een foto en een plastic boeketje. In Nederland zijn het op veel plekken ware kunstwerkjes.

Helaas zijn oorlogen en daaruit voortvloeiende bevrijdingen sinds jaar en dag ruim vertegenwoordigd wat betreft herinneren en het valt te vrezen dat deze reden nooit de wereld zal uitgaan.

Hoe vaak is er na de 2^e wereldoorlog niet geroepen; ‘Dit nooit meer’ Het blijkt al jaren een loze kreet te zijn.  

In Boedapest stond ik stil bij de schoenen langs de Donau. Een eenvoudig, aangrijpend monument dat herinnert aan de Joden die hun schoenen moesten achterlaten voor ze aan de oever van de rivier werden vermoord. Het maken van de foto riep een ongemakkelijk gevoel op.  Wat een waanzin, dat dit mogelijk was, onbegrijpelijk. Toch gebeurt het nog steeds. Uitroeien van hele bevolkingsgroepen. De mensheid leert niets, van geen enkele oorlog.

Het blazen van de Last Post onder de Menenpoort in Ieper, waardevol eerbetoon aan alle slachtoffers. 

https://www.youtube.com/watch?v=XlUWpOQTwPE

WE-300 Gedenken zie http://platoonline.wordpress.com/

Tegenstelling

Herinneren-Vergeten

foto internet

Vakantie

Tja, waar zal ik eens beginnen met de schrijverij?

We hebben genoten van een fantastische reis, heel veel mooie dingen gezien, verrassende fietstochten gemaakt. We zijn op plekken blijven hangen die niet op ons wensenlijstje stonden en deden daar leuke ervaringen op. Niet te vergeten, ook heerlijk geluierd onder de luifel. Kortom, dik tevreden!

Inmiddels staat de caravan weer op stal, is de meeste vakantiewas weggewerkt en komt het ‘gewone’ leven weer op gang.

Op bijgaande foto zit ik ‘s avonds op een vlonder aan de Wolfgangsee met zicht op Sankt Gilgen.
De caravan op amper 100 meter afstand. Zo’n plek waar het goed toeven is.

Rust, natuur, mooie fiets- en wandelroutes. Je mag er over boerenerven en door weilanden fietsen, waarin echt alle kruiden staan waarvan ze (in Zwitserland) zeggen dat ze die in de riculasnoepjes stoppen. En waar je niet verder kunt, vanwege een rots die hoog uit het meer oprijst, stap je op een veerboot, om in een plaats aan de andere kant van die rots, je tocht voort te zetten.

Ach ja.” Im Weissen Rössl am Wolfgangsee, dah steht das glück for der tür.”

In de plaats Sankt Wolfgang is het prullaria en souvenirgehalte erg hoog, maar als je de moeite neemt even in het kerkje binnen te lopen raak je verrast door de schoonheid van het interieur. De meeste bezoekers van Sankt Wolfgang, die veelal per bus of boot worden aangevoerd, hebben daar geen weet van. Die beperken zich, in de weinig tijd die ze hebben, tot de winkeltjes, het bekijken van het beroemde hotel en wachten tot de gids je komt halen.

Niet netjes van me, maar ik heb de dames stiekem gefotografeerd.

Ze waren te leuk om te laten schieten.

Doet ie ut?

De buurman die eind van de middag is gearriveerd op de camping vraagt ons of we plannen hebben om op korte termijn onze auto te gebruiken. Wij begrijpen de vraag niet helemaal, maar stallen hem in de categorie attentie. Als hij en zijn vrouw caravan en luifel op orde hebben wordt ons het doel van de vraag duidelijk. De schotelantenne komt uit de doos, inclusief meters snoer.

In de buurt van ons vervoermiddel wordt het gevaarte opgesteld. Wij staken onze leesbezigheden.Voor ons kan de show van het richten beginnen. Buurvrouw heeft zich naast haar caravan opgesteld, raam open zodat ze de het Tv-scherm binnen goed kan zien.

‘Doet ie ut?’

‘Nee.’

… ‘En nu?’

‘Nee.’

...’Nu?’

‘Nee, niets.’

…’Zie je wat?’

‘Hij doet niets.’

…

‘Nog steeds niets.’

‘Slaat ie uit?’

‘Nee, ja, het onderste.’

‘Dat vraag ik nou net.’

‘Ja, maar hij heeft al die tijd niets gedaan.’

…

‘Nu?’

‘Achtergrond een beetje…de verkeerde kant op.’

…

‘Nu?’

‘Nee.’

‘Doet niks hè?’

‘Nee.’

…’Geen reactie?’

‘Nee.’

‘Dat is goed waardeloos.’

‘Ja, hé kan ik eindelijk een keer ja zeggen.’

Buurman draagt de schotel dichter naar zijn caravan, richt nog een paar keer.

‘Oh, ja, ja, ja het is gelukt. Vasthouden zo, dat is um. Ja, zo klaar, niets meer aan doen.

Kan het percentage niet zien, volgens mij is het 100.’

Echtgenoot fluistert: ‘ Ik wist niet dat het zo’n erotisch gebeuren was.’

Ik smoor mijn schaterlach en stik er bijna in.

Buurman controleert het beeld en is tevreden met wat hij ziet.

Hij jast nog twee haringen in de grond om de boel te verankeren en schuift zijn caravan in.

Wij zitten ’s avonds met heerlijk weer nog uren buiten.

Op en Rond de Deur

In Hongarije
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina.