Herinneringsmonumenten waar vind je ze niet. Groot, klein,
mooi, lelijk.
Van steen, hout, koper, glas of plastic, alles is
tegenwoordig mogelijk.
De aanleiding voor een herinneringsmonument is veelzijdig,
beroemd, geliefd, geleerd. moedig. De uitvoering is afhankelijk van
opdrachtgever, kunstenaar en waarschijnlijk ook van financiële middelen. Een
imposante strijdlustige beeldengroep kan minder aanspreken dan dat ene subtiele
beeld van een beroemd schrijver of
uitvinder.
Kitsch is er ook. Wat zou, bijvoorbeeld, de stad Salzburg
zijn geweest zonder Mozart.
Die stad is vergeven van herinneringen aan de componist. Uit
elke souvenirwinkel klinkt zijn muziek en je struikelt bijna over de
Mozartkogels. Een praline die naar hem is genoemd, en dus eigenlijk een kortstondig
herinneringsmoment oplevert.
Laat ik de bermmonumentjes niet vergeten, die ons laten
weten dat op die plek een geliefd persoon is verongelukt. Vroeger zag je ze
alleen in het buitenland in de vorm van een kruisje met een foto en een plastic
boeketje. In Nederland zijn het op veel plekken ware kunstwerkjes.
Helaas zijn oorlogen en daaruit voortvloeiende bevrijdingen
sinds jaar en dag ruim vertegenwoordigd wat betreft herinneren en het valt te
vrezen dat deze reden nooit de wereld zal uitgaan.
Hoe vaak is er na de 2e wereldoorlog niet
geroepen; ‘Dit nooit meer’ Het blijkt al jaren een loze kreet te zijn.
In Boedapest stond ik stil bij de schoenen langs de Donau.
Een eenvoudig, aangrijpend monument dat herinnert aan de Joden die hun schoenen
moesten achterlaten voor ze aan de oever van de rivier werden vermoord. Het
maken van de foto riep een ongemakkelijk gevoel op. Wat een waanzin, dat dit mogelijk was,
onbegrijpelijk. Toch gebeurt het nog steeds. Uitroeien van hele bevolkingsgroepen.
De mensheid leert niets, van geen enkele oorlog.
Het blazen van de Last Post onder de Menenpoort in Ieper, waardevol eerbetoon aan alle slachtoffers.
WE-300 Gedenken zie http://platoonline.wordpress.com/
Heel goede WE en een indrukwekkende foto.
BeantwoordenVerwijderenWat een aangrijpend monument.
BeantwoordenVerwijderenMooi!
En ik kan gewoon op jouw site en nog een reactie achterlaten ook!
BeantwoordenVerwijderenDus het moet goedkomen met ons.
De waanzin van WOII gedenkwaardig verwoord, en met een aangrijpende foto!
BeantwoordenVerwijderenIk heb in 1964 voor de polemoloog prof. Röling een wereldkaart met lampjes gemaakt, waarbij je op knopje met een jaartal kon drukken, en dan kon je zien waar vanaf 1945 oorlog was in de wereld. Er was niet één jaar zonder oorlog...
Tja, de waanzin van de oorlog ... :-(
BeantwoordenVerwijderenJa een waar verhaal. Mooi. Als we zelf niet veranderen verandert de wereld ook niet hè.
BeantwoordenVerwijderenZo noodzakelijk is verandering dus.
Je hebt het me weer lekker ingepeperd. ;-)
inderdaad...... dat men niets leert is misschien nog wel het meest trieste zo niet schandalige van alles!
BeantwoordenVerwijderenPrima stuk, dat zwaar aan het denken zet. Vorig jaar was ik in Ieper en ik heb het allemaal gezien. Die schoenen kende ik niet. Maar wat is dat indrukwekkend.
BeantwoordenVerwijderenIn Berlijn is een kleine kapel aan de 'unter den Linden.' Een lege ruimte met alleen een bronzen beeld van een vrouw, een moeder. Het snijdt je door de ziel.
Je hebt gelijk: niemand leert ook van het verleden. De mens is zijn eigen vernietiger, zo lijkt het. Beschamend.
De waanzin van de oorlog, we hebben donderdag weer gezien waar dat toe kan leiden.
BeantwoordenVerwijderenAllen dank voor lezen en reageren