Horen, zien en ...

Onze vijfjarige kleinzoon gaat mee naar mijn stokdove schoonmoeder, die weigert haar gehoorapparaat te gebruiken. De conversatie gaat daarom op luide toon. Ik probeer met haar tot zaken te komen wat betreft een bezoek aan de kapper en doe het voorstel om nieuwe kleding aan te schaffen. Met een bezoek aan de kapper kan ze wel akkoord gaan, want ze heeft zelf ook geconstateerd dat haar permanent behoorlijk is uitgezakt. Nieuwe kleding vindt ze maar onzin er hangt nog voldoende in de kast. Dat één en ander niet meer om aan te zien is, valt buiten haar blikveld.

Ondertussen bestudeert kleinzoon de rollator. Hij onderzoekt de werking van de remmen en probeert de letters op het naamplaatje te ontcijferen. Ook de bedgalg ontkomt niet aan zijn aandacht. Hij kruipt op bed om te ontdekken wat het nut van dit attribuut is. Zijn armen zijn nog iets te kort, maar hij begrijpt wel hoe het werkt. Het liefst zou hij zien dat schoonmoeder een demonstratie geeft, maar dat gaat haar en mij te ver. Als hij klaar is met zijn speurtocht door de kamer wordt de belangstelling naar de badkamer verlegd.

De armsteunen aan het toilet worden getest op beweegbaarheid en als hij op het douchestoeltje is geklauterd, vinden zijn ogen het touwtje van de alarmbel. Ik kan hem ervan weerhouden om aan het koordje te trekken en houd daarmee de hulptroepen op afstand.

Zijn volgende observatie betreft de intercom, kleinzoon legt zijn oor te luister en verschiet van kleur als een stem de bingo onder de aandacht brengt. Voor mij het sein om op te breken, want bij de bingo mag schoonmoeder niet ontbreken. 

Eenmaal buiten het verzorgingshuis blijkt dat kleinzoon de conversatie tussen zijn overgrootmoeder en mij niet is ontgaan; ‘Oma, die oma van jullie is een beetje doof.’

WE-300 Schrijf in 300 woorden een stuk over waarnemen, zonder dat woord te gebruiken.
Voor meer info en verhalen zie https://platoonline.wordpress.com/

Tegenstelling

Chic-Sjofel

muziekfestival

Limoges-Frankrijk

foto ferrara

Wie had dat ooit gedacht

Vanwege de research voor het vervolgverhaal van de gezusters zandvlo Miet en Griet, zit ik vanavond voor de buis en kijk naar ‘Boer zoekt vrouw’.

Ik volg vooral de capriolen van schapenboer Jan en die vallen mij nogal tegen. Ik had graag wat meer spirit bij dit jongmens gezien. Een van de vijf gekozen vrouwen komt van Texel, maar het stel heeft elkaar nog nooit ontmoet. Ra, ra, hoe kan dat? Zo groot en dichtbevolkt is het daar toch niet. Volgende week moet Jan met zijn vrouwen op pad. Ik geef hem het voordeel van de twijfel, maar wees niet verbaasd als de gezusters zandvlo op hun eventuele thuisreis naar Egmond blijven steken bij tulpenboer Tom uit Noord-Holland. Wat doet zo’n leukerd in dit programma?  Een keer naar de plaatselijke kermis en je hebt een vrouw gevonden lijkt mij.

Misschien zijn ze daar niet blond genoeg, want dat Tom op blond valt is aan het eind van de speeddate wel duidelijk.

Ik had nooit gedacht dat ik me nog eens druk zou maken om een boer die een vrouw zoekt.

Maar ja, alles voor de schrijverij en de fans van Miet en Griet.

Miet en Griet 24

Boer zoekt vrouw

Zeemeeuw Twan heeft eind november de zusters zandvlo afgezet aan de voet van de vuurtoren Eierland, het noordelijkste puntje van Texel. Hij denkt dat de dames, maar vooral Miet, daar goed tot rust kunnen komen. Lief bedoeld van de zeemeeuw, maar hij is vergeten dat de vuurtoren buiten het dorp ligt en de stilte die dat oplevert is aan de zussen niet besteed.
In Egmond is de vuurtoren een onderdeel van het dorp, daar is altijd leven in de brouwerij.

Na een paar weken komen rust, reinheid en regelmaat vooral Miet mijlen ver de neus uit.
Ze zanikt voortdurend over de saaiheid en de kale vlakte op het eiland en die mekkerende schapen heeft ze nu wel voldoende gehoord. De zussen zitten elkaar danig in de weg en ruziën zo’n beetje de hele dag. Bepaald geen goede sfeer om Miet uit haar rouwproces te krijgen.
Ze mist de knusheid van Egmond en de wandelaars op de boulevard. Daarbij wordt binnenkort de Halve Marathon gelopen en die zullen ze nu voor het eerst in jaren missen. Niet dat ze meelopen, ze zouden daar gek zijn, maar de gezelligheid en de drukte is veel waard.

Griet ziet met al dat gemopper de frisse start die ze in 2015 zouden maken niet van de grond komen, ze vraagt zich af of ze niet naar een plek met meer reuring moeten verhuizen.
Griet heeft in de Texelse Courant over een jonge schapenboer gelezen die op zoek is naar een vrouw en waar een heel televisieprogramma omheen wordt gemaakt. Het liefst zou zij ergens op het erf van die boerderij een nieuw zandkuiltje inrichten. Lekker met de neus bovenop de romantiek.

Miet heeft het verhaal ook gelezen en meteen haar mening gegeven. ‘Belachelijk om op zo’n manier de liefde af te dwingen en dan ook nog eens met de camera op je hele hebben en houen. Zoiets gaat natuurlijk nooit lukken.’

‘Dat moet je niet zeggen, die Yvon Jaspers is nu al tien jaar succesvol met boeren in de weer. Ik zou het wel eens van dichtbij willen meemaken. Lijkt het je niets om te verkassen naar die boerderij? Toch heerlijk om weer eens wat te beleven? Jij zegt elke dag dat je het hier niet meer naar je zin hebt.’

‘Ik zeg ook dat ik die mekkerende schapen wel heb gehoord en dan kom jij met het voorstel op een schapenboerderij te gaan wonen. Waar zit je verstand? Ik wil terug naar Egmond.’

‘Sorry, maar ik vind dit een vreemde reactie van iemand die eind vorig jaar nog bereid was om een zwervend bestaan te gaan leiden met een vlooiencircus. Je bent gewoon jaloers op boer Jan en zijn zoektocht naar geluk.  Je hebt je avontuurlijke hart samen met Luigi naar de afvalcontainer gebracht. Het moet eindelijk maar eens gezegd worden, Miet. Ik was het vaak niet met je eens, maar ik wil zo onderhand de oude Miet terug. Die Miet die niets te dol was en op een vlot naar IJmuiden peddelde en ons daarna in de meest gevaarlijke situaties bracht.

Een gifaanval op een cruiseboot, een hobbelende tocht op de bodem van een caravan, een valpartij in het zand van de Achterhoek en daarna dat achterlijke vlooiencircus met alle gevolgen van dien. Die Miet zegt nu op klagerige toon: ‘Ik wil naar Egmond’.

Nou ik nog niet. Ik ga Twan vragen ons naar Hoeve Vrij en Blij te brengen. Desnoods ga ik alleen en zoek jij het hier in je eentje uit.’

Dit keer doet Miet er het zwijgen toe.

Overleven met Regout

We zijn thuis met z’n drieën. Mijn moeder, mijn vier jaar oudere broer en ik. Ondanks de geringe omvang van ons gezin, waar moeder de kost verdient, zijn er voor ons kinderen gerichte taken zoals schoenenpoetsen, je eigen bed opmaken, afwassen en tafeldekken. In dit redelijk geordende bestaan hecht mijn moeder grote waarde aan gezamenlijk eten en tafelmanieren.
De pan op tafel is niet aan de orde. Ze schept in de keuken de groente en aardappelen in witte dekschalen, die net als de borden niet meer puntgaaf zijn. We leren al op jonge leeftijd met mes en vork te eten. Een elleboog op tafel of met een arm om je bord de maaltijd naar binnen schuiven is een doodzonde, het komt je op een schrobbering te staan.

Op tafel staat dagelijks Hollandse pot, die je bij de groenteboer aan de kar koopt.
De bloemkool is steevast voorzien van een sausje evenals de tot snot gekookte koolraap. Zuurkool komt uit het vat en zoute bonen zitten in een Keulse pot met een houten deksel. Moeder maakt er heerlijke stamppot van. Aan aardappelen met twee opa’s in die handel is nooit gebrek. ’s Winters komt een groente zoals boontjes uit een glazen pot. Opa levert ze uit de moestuin en ze zijn door moeder, onder het uiten van minder fraaie bewoordingen en met een rood hoofd van inspanning, geweckt. Of er dagelijks vlees op tafel komt, staat me niet meer helder voor de geest. Wat ik nog wel weet is dat je voor je verjaardag het eten mag kiezen. Voor mij is dat, in maart jarig, steevast een stamppot en ik krijg een hele rookworst op het bord. De truc is wel dat ik die moet verdelen, maar als jarige mag ik het grootste stuk. Mijn broer is in juni jarig en zijn verjaardag gaat altijd gepaard met een portie nieuwe aardappelen, door opa van vaders zijde verstrekt. De keuze van broerlief voor groente is waarschijnlijk stoofpeertjes geweest, daar was hij dol op. Wat de hele worst betreft laat het geheugen mij hier in de steek.

Dat geldt niet voor het ritueel tafeldekken. Mijn broer en ik doen dat bij toerbeurt en wij hebben een verbond over het rangschikken van de borden. Niet waar ze moeten staan want dat is met drie personen aan een ronde tafel niet zo moeilijk.

Het gaat om heel iets anders, onder de witte borden staat een sphinx afgebeeld, die verschillende kleuren heeft. Blauw, bruin en zwart. We hebben ooit eens afgesproken dat, wie de zwarte sphinx treft, dood is. Met een bruine lig je flauw en blauw staat voor springlevend. Degene die tafel dekt zet uiteraard een blauwe sphinx voor zichzelf klaar. Voor het eten op tafel komt kijken we onder ons bord en dan begint het geschuif, helaas ben je aan een tafel met drie personen snel uitgeschoven.

Meestal eindigt mijn moeder, die van het verbond niets weet, met een zwarte sphinx of, in het beste geval, een bruine. Ze heeft wel eens gevraagd wat we toch aan het doen waren, maar we hebben haar toen niet wijzer gemaakt.

Op een goede dag bereik je de jaren des onderscheids, mijn broer eerder dan ik, en laat je dergelijke kinderachtige rituelen achterwege. Als mijn moeder jaren later nieuwe borden vraagt voor haar verjaardag is dat de aanleiding om haar te vertellen wat het geschuif met de oude borden heeft betekend.  Ze schiet er met terugwerkende kracht van in een schaterlach. Wij geven haar boerenbont cadeau dat ze in de loop der jaren steeds verder aanvult. Geleidelijk aan verdwijnt het oude servies dat steeds breekbaarder lijkt te worden.

Tegenwoordig zijn de onderdelen van een Regoutservies gewild onder verzamelaars.

Als ik nu een bord of schaal op een rommelmarkt zie kan ik het niet laten om te kijken welke kleur sphinx eronder zit. Je ziet ze niet veel meer.

Regout en Société Céramique zijn gefuseerd en heten Royal Sphinx, de sphinx is vervangen door een staande leeuw.

Schrijfcursus opdracht: beschrijf de maaltijd of rituelen die daarbij hoorden. Ik was met mijn keus snel klaar.

Tegenstelling

Begin-Eind

foto ferrara

Een zwervend bestaan

Een deel van het voorjaar en de zomer leiden echtgenoot en ik een zwervend bestaan.

Ergens in maart begint het reisvirus te kriebelen en gaan we op zoek naar een eindbestemming in Europa.  Meestal is dat een stad die we beslist willen bezoeken.

In april halen we de caravan van stal voor een proefsessie. Elk jaar gaat ons huis op wielen spic en span de winterstalling in, maar toch nemen we geen enkel risico. Werkt alles nog, ontbreekt er echt niets? Je kunt maar beter goed voorbereid op stap gaan en dan nog is het geen garantie dat alles 100% vlekkeloos verloopt. In Friesland verloren we tijdens noodweer ooit eens een luifel, maar dat was tot nu toe ook de grootste ramp.

Ergens in het voorjaar begint de grote trek. De reis naar het einddoel evenals de terugreis mag gerust een paar weken duren. Onderweg zien we een en ander of luieren ergens aan een meer of in een bos. Op dat traject laten we ons verrassen en kan het gebeuren dat we langer blijven omdat het aangenaam toeven is, er een leuke stad in de buurt is of omdat je in de omgeving zo leuk kunt fietsen, wijnen kunt proeven, vogels kunt spotten en musea niet mag missen.

Zo rolden we al in menig processie zowel in Nederland als daarbuiten, liepen mee in straattoneel in een klein plaatsje in Frankrijk en vierden de Midzomernacht Sankt Hans in Denemarken met grote vuren op het strand. Ook een Duitse biertent of een schuttersfeest is ons niet vreemd. 

Maar hoe leuk ook, het is ons nog nooit overkomen dat we het einddoel niet bereikten.

Van elke zwerftocht staat een fotoboekje in de kast en is een massa aan digitale foto’s opgeslagen. Ze doen bij gelegenheid dienst in de wekelijkse tegenstelling op dit blog en deels zijn ze te vinden op mijn fotoblog Op en Rond de Deur.

Steevast eindigen we het zwerven binnen onze landsgrenzen op een kleine camping om daar nog even na te genieten voor we huiswaarts keren.

Het is pas januari … voel ik daar nu al een lichte kriebel?

foto ferrara

processie in Genua