Ferrara

dinsdag, april 13, 2021

Tegenstelling

Arm-Rijk
De Bedeling
Hermitage Amsterdam
reliëf in 2017 tentoongesteld

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

zondag, april 11, 2021

‘Met Lydia Postma, ik heb beloofd u op de hoogte houden over de toestand van Joost. Maar eerst wil ik mijn excuses maken. Tijdens onze ontmoeting in Coimbra was ik niet bepaald vriendelijk, ik was moe en aangeslagen.’
‘Mevrouw Postma excuses zijn niet nodig, ik begreep het wel. Ik ben blij dat u belt, is er nieuws?’
‘Er is vandaag opnieuw hersenonderzoek bij Joost gedaan en dat ziet er zo goed uit dat de artsen morgen gaan proberen hem geleidelijk uit de kunstmatige slaap te halen. Als dat lukt, kan ook de beademing worden afgekoppeld. Hopelijk reageert Joost goed op deze handelingen. Afhankelijk daarvan kan hij over enige tijd naar Lissabon vervoerd worden. Dat betekent dat ik nog wel een tijdje in Portugal zal zijn.’
‘Ik ben blij te horen dat er redelijk positieve berichten zijn, maar ik begrijp dat er meer is. Vertel wat het probleem is, waarmee kan ik helpen?’
‘Nadat we die onheilstijding over Joost kregen heeft mijn baas me meteen vrij gegeven om naar Portugal af te reizen. Over de duur van mijn verblijf is in de haast met geen woord gerept, maar ik kan hier niet weken blijven zonder dat het consequenties heeft. Ik werk in de bibliotheek in Zwolle en mijn afwezigheid wordt nu door collega’s waargenomen. Gisteren had ik contact met de directeur en die gaf me de volgende keuze: of ik neem vakantiedagen op of hij regelt vier weken onbetaald verlof. Het is nu maart en ik vind het bezwaarlijk om zo vroeg in het jaar al veel vakantiedagen op te nemen, terwijl ik niet weet wat er nog moet gebeuren als Joost weer op Nederlandse bodem is. Ik wil niet al mijn vrije tijd opmaken die ik misschien nog hard nodig heb. Ik zit niet zonder spaargeld dus een maand zonder salaris zal ik heus wel uitzingen. Aangezien u er zo op aandrong om te helpen hoop ik daarover met u iets te regelen. Zoals het nu lijkt worden mijn verblijfskosten door Joost zijn verzekering gedekt dus daarover maak ik me voorlopig geen zorgen, maar als dat anders uitpakt gaat het aardig in de papieren lopen. Ik heb mijn baas bedenktijd gevraagd en gezegd dat ik hem morgen terugbel.’
‘Goed beschouwd vraagt u me of ik die maand onbetaald verlof wil overbruggen. Gezien de omstandigheden en mijn aanbod lijkt me dat een redelijke vraag, heeft u er over nagedacht hoe u dat geregeld wilt hebben?’
‘Om het zuiver te houden is het misschien verstandig dat u contact heeft met mijn baas wat betreft mijn maandsalaris, maar daarover wilde ik eerst met u gesproken hebben.'
‘Ik vind het een goed voorstel, geef mijn telefoonnummer maar door dan wacht ik een telefoontje van uw baas af. Daarna neem ik contact met u op. Ik ben blij dat ik iets kan doen, mevrouw Postma.’
‘En ik ben blij met uw geruststellende reactie. Wij gaan elkaar vast vaker spreken, ik zou het prettig vinden als u me voortaan Lydia noemt.’
'Op voorwaarde dat ik voortaan Chris heet. Regel morgen je zaken, ik wacht een telefoontje af en daarna spreken wij elkaar weer.’
‘Dank je wel, ik ga met een gerust hart naar bed.’

Opnieuw nemen Joost Postma en zijn zus bezit van Chris zijn gedachten. Zijn sociale hart denkt aan Lydia die in haar eentje in Coimbra aan het bed van haar broer zit.

Zal hij haar voorstellen een dag samen op te trekken. Ze zouden de universiteitsbibliotheek kunnen bezoeken, gezien haar beroep moet dat Lydia zeker aanspreken. De bibliotheek is wereldberoemd en de foto’s die Chris gezien heeft spreken boekdelen. Uiteindelijk wint zijn verstand, het lijkt hem beter de verstandhouding zakelijk te houden. Morgen zal hij haar de tip geven over de ruimte die van onder tot boven vol oude boeken staat. Als het telefoontje van Jacintha lang op zich laat wachten heeft hij zelf tijd genoeg nog eens naar Coimbra te rijden.

Het gesprek met de baas van Lydia verloopt soepel. De man waardeert Chris zijn hulp zodat zij zich, zonder zorgen over haar eigen situatie, op haar broer kan concentreren. Als Chris met Lydia de manier van betalen overeenkomt voldoet het bedrag van haar nettosalaris. De salarisadministratie zorgt voor loonheffing en dat soort zaken.
In het gesprek wat hij daarna met Lydia heeft, laat ze weten dat ze het bedrag op haar rekening wil hebben als ze weer in Nederland is. Met de geboden hulp van Chris hoeft ze zich op dit moment om de financiën geen zorgen te maken. Ze is hem er dankbaar voor. Tot slot tipt Chris haar over de bibliotheek. Het blijkt dat Cor Jansen ook daarin zijn werk heeft gedaan, hij adviseerde haar af en toe de zinnen te verzetten en wees op de bezienswaardigheden van de stad.
‘Die bibliotheek ga ik beslist nog bekijken. Nogmaals bedankt voor je hulp, je hoort van me als er meer nieuws is.’

Tevreden over de gang van zaken zet Chris zich achter de laptop voor een uitgebreide mail aan de familie in Veenwijk. Zo goed mogelijk probeert hij zijn logeeradres te beschrijven. Hij doet verslag over de afspraak met Lydia Postma, de excursie die Leo gaf op zijn bedrijf en de treinreis daarna door de Dourovallei. Het bezoek aan Quinta Rodrigues laat hij achterwege. De deal met Lydia zal voldoende stof doen opwaaien. Hij hoort schoonzus Janneke al zeggen. ‘Typisch Chris, de redder in nood uithangen, dat gaat hem nog eens opbreken.’
Chris haalt zijn schouders op en klapt de laptop dicht. Tijd om weer eens de toerist uit te hangen. De rest van de dag brengt hij door in de omgeving van Vila Real waar hij onder andere het Casa de Mateus bezoekt. Op het bijbehorende wijnlandgoed wordt de beroemde Mateus Rosé geproduceerd. Chris heeft geluk met het weer, de voorgevel van het imposante buitenverblijf met sierlijke torentjes weerkaatst in de spiegelgladde vijver. Aan de achterkant van het paleis wandelt hij door een tuin met buxushaagjes die in fijne patronen zijn geknipt. Het geheel zou bij Paleis Het Loo niet misstaan.

Een paar dagen later belandt Chris tijdens zijn omzwervingen op de sfeervolle, kleurrijke markt in Barcelos. Op deze plek komt Portugal van heinde en verre samen om gevarieerde handelswaar aan de man te brengen en te kopen. Als je vooraan in je blootje begint, ben je aan het eind volledig gekleed, inclusief schoeisel en hoofddeksel en heb je stokvis, een levende kip, groente en fruit, tafelkleden en een heiligenbeeld onder je arm. Chris vindt hier de klompen die hij aan Jacintha’s voeten zag. Hij schaft zich een paar aan met licht leer. Als hij ze hier niet gaat dragen, kunnen ze in Veenwijk in de tuin dienstdoen. Bij de kraam met strohoeden staat hij lang te aarzelen, maar uiteindelijk maakt hij zijn keus. Een gleufhoed met een niet te brede rand.
Voor Janneke en Brecht koopt hij kleurige tafelkleden. Het fototoestel draait overuren, de hele markt is een fotogeniek decor. Een bejaard echtpaar dat tussen de waar uit eigen moestuin zit, de man die op de hand stokvis weegt voor hij tot kopen overgaat, de kraam vol bruin aardewerk en glimmende pannen die het zonlicht weerkaatsen. Kortom de toerist op deze markt komt ogen tekort.

Als Chris eind van de middag zijn auto bij de quinta parkeert vindt hij Leo op zijn pad. Deze ziet de strohoed en de klompen op de achterbank liggen en schiet in de lach.
‘Ik zie dat je de inburgeringscursus bent begonnen, misschien is het tijd voor een hernieuwde kennismaking met een glas port.' Tijdens een gezellig gesprek met zijn beide huisbazen slaat Chris zich dapper door de zoete drank heen. Eenmaal terug in zijn eigen onderkomen hapt hij met smaak in de schuimkraag van een koud glas Sagres.

woensdag, april 07, 2021

Op en Rond de Deur

Chocolaterie
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2021/04/chocolaterie.html

dinsdag, april 06, 2021

Tegenstelling

Gaan-Komen
Openluchtmuseum Arnhem

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

zondag, april 04, 2021

Chris Faber 13

Augusta

Tussen Pinhão en Tua draait Leo een zandpad op. Aan het eind ligt de quinta waarvan het witte pleisterwerk zijn beste tijd heeft gehad. Vaag is te zien dat de onderrand ooit blauw is geweest. Aan weerskanten van de afgebladderde voordeur staan grote potten met bloeiende oleander en azalea. Leo wijst op een dartele hond van gevarieerd ras waar Moeder Natuur haar best op heeft gedaan er enige kenmerken van de Drentse Patrijshond in te frommelen. ‘Leuk beest, maar als waakhond geen knip voor de neus waard.’
In de deuropening verschijnt een frêle in donkergrijs geklede Portugese. Haar voeten steken in met zwart leer overspannen klompen. De weerbarstige haarlok op haar voorhoofd heeft zich niet in de strakke knot laten vangen. Ze begroet haar bezoek met enige terughoudendheid. Leo stelt Chris voor als de Hollander die bij hem en Maaike logeert. Voor haar gemak zegt hij dat Chris geen woord Portugees spreekt.
Dat maakt dat zij haar vragen onbevangen aan Leo kan stellen die op zijn beurt voor de vertaling zal zorgen.
Binnen in de grote woonkeuken schenkt Jacintha sap van de sinaasappels uit haar eigen boomgaard. Leo herhaalt kort het telefoongesprek dat hij gisteravond met haar had. Nu echter laat hij doorschemeren dat Chris over enig kapitaal beschikt en daar investering voor zoekt. Jacintha neemt de bezoeker met een keurende blik op. De vraag waarom een wildvreemde man belangstelling heeft voor haar quinta heeft haar uit de slaap gehouden. En waar ze bang voor was wordt bewaarheid, het draait om geld en investeren.
‘Wat bedoel je met investeren? Wil hij het wijngoed kopen, er flink geld aan verdienen en daarna weer van de hand doen? Wat gaat er van mij en mijn medewerkers worden? Is het zijn idee of hebben jij en de account dit bedacht?’
Chris ziet de argwaan in haar ogen en hoort de vijandige gesprekstoon.
Het liefst zou hij sussende woorden spreken, maar die heeft hij niet voorradig.
Leo beseft dat hij te snel het woord investeren liet vallen. Hij had beter naar Maaike moeten luisteren. ‘Ga behoedzaam te werk.’ Leo vertaalt de vragen en legt de nadruk op Jacintha’s angst voor verkoop.
‘Ik had het woord investeren niet moeten gebruiken. Als er al enig vertrouwen was, heb ik dat meteen om zeep geholpen. Ik begin opnieuw en ga zeggen dat je geen plannen hebt om haar bedrijf te kopen. Ik zal uitleggen dat je bent gevallen voor de Dourovallei en dat je je wilt oriënteren op een langdurig verblijf hier en dat het mijn idee was je op het spoor te zetten van “Quinta Rodrigues”.
Ik vraag of ze je in elk geval het bedrijf wil laten zien. Gaandeweg kun je haar ter plekke op mankementen wijzen.’
Leo wendt zich opnieuw tot Jacintha en overtuigt haar dat er van een koop geen sprake is. Het stelt haar enigszins gerust, maar ze laat duidelijk weten dat ze het een vreemd verhaal vindt. Een Hollander die zich via een wijngaard in Portugal wil vestigen is geen alledaags gebeuren. De meesten willen een huis om tijdelijk in te wonen en de rest van het jaar, liefst voor veel geld, verhuren. Leo probeert het nog een keer. ‘Ik ben degene die over je bedrijf is begonnen, geef toe dat je best een beetje financiële steun voor renovatie van je gebouwen kunt gebruiken.’
‘Ja, en wat moet daar tegenover staan? Die man komt hier niet zomaar met geld strooien zonder daar iets voor terug te willen. Als hij zich hier een toekomst wil opbouwen wil hij misschien op den duur een aandeel in de quinta om zijn geld terug te verdienen.’
‘Je zou hem in dienst kunnen nemen.’
‘Je vertelt me net dat hij geld heeft te besteden, waarom zou ik hem dan in dienst nemen?’
‘Je zou hem alles kunnen leren over wijnbouw en port maken, daar heeft hij absoluut geen verstand van. Daarnaast kun je gebruikmaken van zijn kennis van bouwen en kan hij zorgen dat je bijgebouwen en je woonhuis er weer tiptop uitzien. Snijdt het mes aan twee kanten.’
‘Ja, ik ga daar een toekomstig concurrent opleiden. Vasco en Carlos zien me aankomen. Leo ik had jou wijzer gedacht. Neem hem zelf in dienst.’
‘Jacintha, ik heb geen bouwvakker nodig. Laat hem je bedrijf zien, daarna vertrekken we weer en denk je na over wat ik heb voorgesteld.’
‘Vertaal het eerst maar, best kans dat meneer Faber inziet dat jullie me beter met rust kunnen laten.’
‘Ik heb er geen woord van verstaan, maar als ik het goed begrijp laat mevrouw Rodrigues zich de kaas niet van het brood eten.’
‘Ze vraagt zich af wat er tegenover moet staan als jij je geld hier komt uitgeven.
Ze denkt dat je op zijn minst een aandeel in de wijngaard wil om je geld terug te verdienen. Waarop ik de suggestie heb gedaan dat ze jou in dienst neemt om je de kneepjes van haar vak te leren en dat zij op haar beurt van jouw bouwkundige kwaliteiten gebruik kan maken. Haar antwoord is dat ik je maar in dienst moet nemen. Ze hoopt dat je ervan afziet en dat we haar verder met rust laten. We kunnen twee dingen doen, opstappen of toch aandringen op een rondleiding.’
‘Probeer het laatste en beloof dat we haar daarna met rust laten. Zeg dat ik heel goed begrijp dat ze het een rare geschiedenis vindt en dat ze jou mag bellen als ze nog eens wil praten. Ik neem aan dat je dat goed vindt.’

Op voorwaarde dat de heren doen wat ze beloven gaat Jacintha akkoord om haar bedrijf te laten zien. Ze is blij dat Vasco en Carlos verderop in de wijngaard aan het werk zijn en zich van de pottenkijkers niet bewust zijn. Terwijl ze het erf oplopen volgt de hond het drietal. Jacintha begint bij dezelfde soort bakken die Chris bij Leo heeft gezien. Alleen ziet het er in deze ruimte minder verzorgd uit. Het pleisterwerk op de wanden kan een opfrisbeurt gebruiken en als Chris naar boven kijkt ziet hij dat de meeste golfplaten op het dak aan vervanging toe zijn. Als hij hier de vrije hand zou krijgen en de spanten zouden het toelaten, lag er wat hem betreft snel een dak van rode dakpannen. Jacintha volgt de blikken van Chris.
‘Kun je vragen wat hij van het dak vindt, ik weet natuurlijk dat dat er niet goed meer uitziet.’
‘Chris, kijk nog een keer goed naar het dak, ze wil weten wat je ervan vindt.’
Hij wijst op een aantal uiteenliggende plekken die er slecht aan toe zijn. Terwijl hij met handgebaren probeert duidelijk te maken dat zij ze zou moeten vervangen, merkt hij dat de namaak Drentse Patrijs aan zijn voeten is gaan liggen. Leo heeft het ook gezien. ‘Die hond mag je wel, nu de rest nog.’
Jacintha schrikt. ‘Maar dat is bijna het hele dak dat het zo erg was had ik niet verwacht.’ In de ruimte waar de nieuwe pers staat ziet het er beter uit, die verbouwing was in de lening meegenomen. Hier liggen ook de vaten waarin de port ligt te rusten. Tot slot trekt Jacintha een gammele schuifdeur open. Er achter ligt een houten opslagschuur die tevens dienst doet als garage. Voorin staat een Suzuki Vitara geflankeerd door de twee bromfietsen van de medewerkers die met een vrachtwagentje naar de wijngaard zijn vertrokken. Chris trekt hier en daar aan een plank en constateert dat er behoorlijk wat beweging inzit. De hond volgt hem op de voet. Jacintha volgt opnieuw de kritische blik van Chris. Zij kijkt opeens met andere ogen naar het bouwwerk.
‘Laat meneer Faber zijn oordeel maar geven, ik vermoed dat het in zijn ogen veel te wensen overlaat.’
‘Ik zal eerlijk zijn. Deze schuur kan ze het beste platgooien en er een nieuwe voor in de plaats zetten, dat is op den duur goedkoper dan deze bouwval oplappen. Zo te zien is het beton van de vloer nog intact en als de spanten niet verrot zijn is er volgens mij best iets van te maken.’
Het humeur van de weduwe Rodrigues wordt er niet beter op. Buiten de schuur houdt ze Leo staande. Ze biecht op dat ze danig is geschrokken van Chris zijn oordeel.
‘Ik heb te lang ogen en oren gesloten voor de bijzaken. Vasco heeft wel eens een opmerking gemaakt, maar die heb ik niet serieus willen nemen. Dat er iets moet gebeuren is me wel duidelijk. Of je logé daar de hand in gaat krijgen durf ik niet te beloven. Ik wil in elk geval met Vasco en Carlos overleggen. Vooral Carlos zal inbreng van buiten met moeite accepteren.’
‘Jij bent hier degene die de besluiten neemt.’

Chris is discreet doorgelopen naar de auto, leunend tegen de motorkap neemt hij de voorgevel van de quinta in zich op. Wat hij ziet valt alles mee. Met een goede schilder is er weer een mooi geheel van te maken. De hond is naast hem gaan zitten.
Jacintha wijst op haar hond. ‘Als ik het Augusta zou vragen wist ze het wel, maar zij maakt hier evenmin de dienst uit. Leo ik wil bedenktijd en zoals ik al zei, overleggen met Vasco en Carlos en als ik ja zeg op wat voor hulp dan ook, wil ik daarover alle afspraken schriftelijk vastgelegd hebben.’ Ze loopt mee naar de auto. Chris geeft haar een hand. ‘Obrigada Senhora, boa tarde.’ (Dank u wel mevrouw, goedemiddag)
‘Boa tarde, Senhor Faber.’
Leo krijgt een boodschap mee. Groet Maaike van me, misschien kan ze meneer Faber helpen Portugees te leren.’

Terwijl Leo links en rechts kijkt voor hij de verharde weg opdraait vraagt hij tussen neus en lippen door. ‘Spreek je een beetje Duits, Chris?’
‘Stukken beter dan Portugees, vanwaar de vraag?’
‘Jacintha wil eventuele bouwplannen eerst met Vasco en Carlos bespreken.
Ze verwacht vooral van Carlos de meeste weerstand en juist hem heb je nodig om je taalbarrière te overbruggen. Hij heeft een paar jaar in Berlijn gewerkt en spreekt een aardig mondje Duits. De quinta’s waar ze proeverijen organiseren huren hem wel in als tolk als een groep Duitsers geboekt heeft. Jacintha geeft hem alle gelegenheid voor die extra verdiensten. Carlos zou ook jouw tolk kunnen zijn, maar dan moet je wel zijn vertrouwen zien te winnen. Zonder slag of stoot ga jij daar niet de weldoener uithangen. Overigens vindt Jacintha ook dat je snel Portugees moet leren.’

’s Avonds laat Chris het hele gebeuren van die middag nog eens de revue passeren.
Middenin zijn overpeinzingen gaat de telefoon.
‘Goedenavond, met Lydia Postma.’

vrijdag, april 02, 2021

ATC-Ruil

Mieke https://miekequilt.blogspot.com/ organiseerde de jaarlijkse ATC-ruil.
Zelf doe ik aan ruilen niet mee, maar kaartjes maken doe ik met veel plezier.
Mijn bijdrage voor dit jaar. De titels van links naar rechts wonen, hartig kaartje, uitzicht, klein geluk en rozengeur. Alle kaartjes kregen een passend envelopje.