Chris Faber 13

 Augusta

Tussen Pinhão en Tua draait Leo een zandpad op. Aan het eind ligt de quinta waarvan het witte pleisterwerk zijn beste tijd heeft gehad. Vaag is te zien dat de onderrand ooit blauw is geweest. Aan weerskanten van de afgebladderde voordeur staan grote potten met bloeiende oleander en azalea. Leo wijst op een dartele hond van gevarieerd ras waar Moeder Natuur haar best op heeft gedaan er enige kenmerken van de Drentse Patrijshond in te frommelen. ‘Leuk beest, maar als waakhond geen knip voor de neus waard.’
In de deuropening verschijnt een frêle in donkergrijs geklede Portugese. Haar voeten steken in met zwart leer overspannen klompen. De weerbarstige haarlok op haar voorhoofd heeft zich niet in de strakke knot laten vangen. Ze begroet haar bezoek met enige terughoudendheid. Leo stelt Chris voor als de Hollander die bij hem en Maaike logeert. Voor haar gemak zegt hij dat Chris geen woord Portugees spreekt.
Dat maakt dat zij haar vragen onbevangen aan Leo kan stellen die op zijn beurt voor de vertaling zal zorgen.
Binnen in de grote woonkeuken schenkt Jacintha sap van de sinaasappels uit haar eigen boomgaard. Leo herhaalt kort het telefoongesprek dat hij gisteravond met haar had. Nu echter laat hij doorschemeren dat Chris over enig kapitaal beschikt en daar investering voor zoekt. Jacintha neemt de bezoeker met een keurende blik op. De vraag waarom een wildvreemde man belangstelling heeft voor haar quinta heeft haar uit de slaap gehouden. En waar ze bang voor was wordt bewaarheid, het draait om geld en investeren.
‘Wat bedoel je met investeren? Wil hij het wijngoed kopen, er flink geld aan verdienen en daarna weer van de hand doen? Wat gaat er van mij en mijn medewerkers worden? Is het zijn idee of hebben jij en de account dit bedacht?’
Chris ziet de argwaan in haar ogen en hoort de vijandige gesprekstoon.
Het liefst zou hij sussende woorden spreken, maar die heeft hij niet voorradig.
Leo beseft dat hij te snel het woord investeren liet vallen. Hij had beter naar Maaike moeten luisteren. ‘Ga behoedzaam te werk.’ Leo vertaalt de vragen en legt de nadruk op Jacintha’s angst voor verkoop.
‘Ik had het woord investeren niet moeten gebruiken. Als er al enig vertrouwen was, heb ik dat meteen om zeep geholpen. Ik begin opnieuw en ga zeggen dat je geen plannen hebt om haar bedrijf te kopen. Ik zal uitleggen dat je bent gevallen voor de Dourovallei en dat je je wilt oriënteren op een langdurig verblijf hier en dat het mijn idee was je op het spoor te zetten van “Quinta Rodrigues”. 
Ik vraag of ze je in elk geval het bedrijf wil laten zien. Gaandeweg kun je haar ter plekke op mankementen wijzen.’
Leo wendt zich opnieuw tot Jacintha en overtuigt haar dat er van een koop geen sprake is. Het stelt haar enigszins gerust, maar ze laat duidelijk weten dat ze het een vreemd verhaal vindt. Een Hollander die zich via een wijngaard in Portugal wil vestigen is geen alledaags gebeuren. De meesten willen een huis om tijdelijk in te wonen en de rest van het jaar, liefst voor veel geld, verhuren. Leo probeert het nog een keer. ‘Ik ben degene die over je bedrijf is begonnen, geef toe dat je best een beetje financiële steun voor renovatie van je gebouwen kunt gebruiken.’
‘Ja, en wat moet daar tegenover staan? Die man komt hier niet zomaar met geld strooien zonder daar iets voor terug te willen. Als hij zich hier een toekomst wil opbouwen wil hij misschien op den duur een aandeel in de quinta om zijn geld terug te verdienen.’
‘Je zou hem in dienst kunnen nemen.’
‘Je vertelt me net dat hij geld heeft te besteden, waarom zou ik hem dan in dienst nemen?’
‘Je zou hem alles kunnen leren over wijnbouw en port maken, daar heeft hij absoluut geen verstand van. Daarnaast kun je gebruikmaken van zijn kennis van bouwen en kan hij zorgen dat je bijgebouwen en je woonhuis er weer tiptop uitzien. Snijdt het mes aan twee kanten.’
‘Ja, ik ga daar een toekomstig concurrent opleiden. Vasco en Carlos zien me aankomen. Leo ik had jou wijzer gedacht. Neem hem zelf in dienst.’
‘Jacintha, ik heb geen bouwvakker nodig. Laat hem je bedrijf zien, daarna vertrekken we weer en denk je na over wat ik heb voorgesteld.’
‘Vertaal het eerst maar, best kans dat meneer Faber inziet dat jullie me beter met rust kunnen laten.’
‘Ik heb er geen woord van verstaan, maar als ik het goed begrijp laat mevrouw Rodrigues zich de kaas niet van het brood eten.’
‘Ze vraagt zich af wat er tegenover moet staan als jij je geld hier komt uitgeven.
Ze denkt dat je op zijn minst een aandeel in de wijngaard wil om je geld terug te verdienen. Waarop ik de suggestie heb gedaan dat ze jou in dienst neemt om je de kneepjes van haar vak te leren en dat zij op haar beurt van jouw bouwkundige kwaliteiten gebruik kan maken. Haar antwoord is dat ik je maar in dienst moet nemen.  Ze hoopt dat je ervan afziet en dat we haar verder met rust laten. We kunnen twee dingen doen, opstappen of toch aandringen op een rondleiding.’
‘Probeer het laatste en beloof dat we haar daarna met rust laten. Zeg dat ik heel goed begrijp dat ze het een rare geschiedenis vindt en dat ze jou mag bellen als ze nog eens wil praten. Ik neem aan dat je dat goed vindt.’

Op voorwaarde dat de heren doen wat ze beloven gaat Jacintha akkoord om haar bedrijf te laten zien. Ze is blij dat Vasco en Carlos verderop in de wijngaard aan het werk zijn en zich van de pottenkijkers niet bewust zijn. Terwijl ze het erf oplopen volgt de hond het drietal. Jacintha begint bij dezelfde soort bakken die Chris bij Leo heeft gezien. Alleen ziet het er in deze ruimte minder verzorgd uit. Het pleisterwerk op de wanden kan een opfrisbeurt gebruiken en als Chris naar boven kijkt ziet hij dat de meeste golfplaten op het dak aan vervanging toe zijn. Als hij hier de vrije hand zou krijgen en de spanten zouden het toelaten, lag er wat hem betreft snel een dak van rode dakpannen. Jacintha volgt de blikken van Chris.
‘Kun je vragen wat hij van het dak vindt, ik weet natuurlijk dat dat er niet goed meer uitziet.’
‘Chris, kijk nog een keer goed naar het dak, ze wil weten wat je ervan vindt.’
Hij wijst op een aantal uiteenliggende plekken die er slecht aan toe zijn. Terwijl hij met handgebaren probeert duidelijk te maken dat zij ze zou moeten vervangen, merkt hij dat de namaak Drentse Patrijs aan zijn voeten is gaan liggen. Leo heeft het ook gezien. ‘Die hond mag je wel, nu de rest nog.’
Jacintha schrikt. ‘Maar dat is bijna het hele dak dat het zo erg was had ik niet verwacht.’  In de ruimte waar de nieuwe pers staat ziet het er beter uit, die verbouwing was in de lening meegenomen. Hier liggen ook de vaten waarin de port ligt te rusten. Tot slot trekt Jacintha een gammele schuifdeur open. Er achter ligt een houten opslagschuur die tevens dienst doet als garage. Voorin staat een Suzuki Vitara geflankeerd door de twee bromfietsen van de medewerkers die met een vrachtwagentje naar de wijngaard zijn vertrokken. Chris trekt hier en daar aan een plank en constateert dat er behoorlijk wat beweging inzit. De hond volgt hem op de voet. Jacintha volgt opnieuw de kritische blik van Chris. Zij kijkt opeens met andere ogen naar het bouwwerk.
‘Laat meneer Faber zijn oordeel maar geven, ik vermoed dat het in zijn ogen veel te wensen overlaat.’
‘Ik zal eerlijk zijn. Deze schuur kan ze het beste platgooien en er een nieuwe voor in de plaats zetten, dat is op den duur goedkoper dan deze bouwval oplappen. Zo te zien is het beton van de vloer nog intact en als de spanten niet verrot zijn is er volgens mij best iets van te maken.’
Het humeur van de weduwe Rodrigues wordt er niet beter op. Buiten de schuur houdt ze Leo staande. Ze biecht op dat ze danig is geschrokken van Chris zijn oordeel.
‘Ik heb te lang ogen en oren gesloten voor de bijzaken. Vasco heeft wel eens een opmerking gemaakt, maar die heb ik niet serieus willen nemen. Dat er iets moet gebeuren is me wel duidelijk. Of je logé daar de hand in gaat krijgen durf ik niet te beloven. Ik wil in elk geval met Vasco en Carlos overleggen. Vooral Carlos zal inbreng van buiten met moeite accepteren.’
‘Jij bent hier degene die de besluiten neemt.’

Chris is discreet doorgelopen naar de auto, leunend tegen de motorkap neemt hij de voorgevel van de quinta in zich op. Wat hij ziet valt alles mee. Met een goede schilder is er weer een mooi geheel van te maken. De hond is naast hem gaan zitten.
Jacintha wijst op haar hond. ‘Als ik het Augusta zou vragen wist ze het wel, maar zij maakt hier evenmin de dienst uit. Leo ik wil bedenktijd en zoals ik al zei, overleggen met Vasco en Carlos en als ik ja zeg op wat voor hulp dan ook, wil ik daarover alle afspraken schriftelijk vastgelegd hebben.’ Ze  loopt mee naar de auto. Chris geeft haar een hand. ‘Obrigada Senhora, boa tarde.’ (Dank u wel mevrouw, goedemiddag)
‘Boa tarde, Senhor Faber.’
Leo krijgt een boodschap mee. Groet Maaike van me, misschien kan ze meneer Faber helpen Portugees te leren.’

Terwijl Leo links en rechts kijkt voor hij de verharde weg opdraait vraagt hij tussen neus en lippen door. ‘Spreek je een beetje Duits, Chris?’
‘Stukken beter dan Portugees, vanwaar de vraag?’
‘Jacintha wil eventuele bouwplannen eerst met Vasco en Carlos bespreken.
Ze verwacht vooral van Carlos de meeste weerstand en juist hem heb je nodig om je taalbarrière te overbruggen. Hij heeft een paar jaar in Berlijn gewerkt en spreekt een aardig mondje Duits. De quinta’s waar ze proeverijen organiseren huren hem wel in als tolk als een groep Duitsers geboekt heeft. Jacintha geeft hem alle gelegenheid voor die extra verdiensten. Carlos zou ook jouw tolk kunnen zijn, maar dan moet je wel zijn vertrouwen zien te winnen. Zonder slag of stoot ga jij daar niet de weldoener uithangen. Overigens vindt Jacintha ook dat je snel Portugees moet leren.’

’s Avonds laat Chris het hele gebeuren van die middag nog eens de revue passeren.
Middenin zijn overpeinzingen gaat de telefoon.
‘Goedenavond, met Lydia Postma.’