Chris Faber 15

Uma casa Portuguesa

Na tien dagen schuiven Chris en Leo weer aan tafel in Quinta Rodrigues.
Als ze het erf oprijden maakt een van de medewerkers zich snel uit de voeten.
Leo komt tot de conclusie dat Carlos Cardoso geen zin heeft in een praatje met de bezoekers.
‘Daar krijg je nog een hele kluif aan, vrees ik.’
‘Jacintha, lijkt me belangrijker.’
‘Vergis je niet, haar mannen zij haar alles waard. Als zij ze niet meekrijgt kun jij je avontuur op deze quinta wel vergeten. Aan zijn gedrag te zien heeft Carlos je tot vijand verklaard.’

Jacintha heeft een met de hand geschreven vel papier op tafel liggen. In het gesprek wordt duidelijk dat zowel Vasco als Carlos renovatie van de gebouwen weliswaar noodzakelijk vinden, maar vooral Carlos gelooft niet in een rijke buitenlander die hier belangeloos zijn geld in een verbouwing wil steken. Iemand moet daar beter van worden. Hij vreest dat Chris de bouwwerkzaamheden met Nederlandse vrienden zal uitvoeren. Elke paar weken een handvol nieuwe klussers die hier tussen de bedrijven door vakantie vieren. Hij heeft het in Tua zien gebeuren bij lui die een vervallen huis kochten. Zodra de vergunningen rond waren had de plaatselijke aannemer het nakijken. Waar wil Chris tijdens de bouw wonen en wat zijn de plannen als de bouw klaar is? Hij moet vooral niet denken dat een flinke som geld meteen alle deuren opent. Gedrieën hebben ze een aantal eisen opgesteld, het is aan Chris daar al of niet mee akkoord te gaan. Ze schuift het papier naar hem toe. Leo kan hem helpen bij de vertaling. Wat haar betreft mogen ze er gerust de tijd voor nemen.
Chris is blij met de manier van doen. Het betekent dat Jacintha en haar mannen in elk geval serieus hebben nagedacht over zijn plannen en dat hij mogelijk een stapje verder is. Hij overlegt met Leo.
‘Misschien moet ik eerst maar eens nader kennismaken met Carlos, vraag waar ik hem op het terrein kan vinden, intussen kunnen jij en Jacintha dit papier doornemen en dan hoor ik thuis wel wat ik me daarbij moet voorstellen.’

Voor Chris zowel als Carlos is het schakelen wat betreft taal. Chris toont begrip voor Carlos zijn standpunten. Hij vertelt van zijn wens om zich permanent in de Dourovallei te vestigen, maar dat het niet zijn bedoeling is te gaan zitten duimendraaien in een riant onderkomen. Als Leo hem niet op Quinta Rodrigues had gewezen was hij ongetwijfeld een ander avontuur aangegaan. Het komt er op neer dat Chris nuttige besteding van geld en tijd zoekt en dit wijngoed lijkt daar heel geschikt voor.
Carlos schudt zijn hoofd, hij begrijpt niets van die malle Hollander die blijkbaar zonder bijbedoelingen hier de boel komt opknappen.
‘Ik kan het allemaal maar moeilijk geloven, het is dat ik Leo vertrouw, maar anders zou ik u graag buiten de poort zetten. Jacintha heeft heel flink samen met mij en Vasco Nunes belangrijke punten op papier gezet, maar ze hoopt dat u ervan schrikt en van uw plannen afziet.’
‘Ik kan dat stuk papier niet lezen, zij zit het nu met Leo door te nemen en ik hoor straks thuis wat het allemaal inhoudt. Waarom zou ze die moeite genomen hebben als ze niet met mij in zee wil?’
Carlos haalt zijn schouders op. ‘Ik denk dat ze het u niet rechtstreeks durft te zeggen.’
Chris besluit de koe bij de horens te vatten. ‘Ziet mevrouw Rodrigues mijn inbreng niet zitten of u niet meneer Cardoso?’
Tot in de kraag van zijn blauwe overall loopt Carlos rood aan. Die voltreffer heeft hij niet zien aankomen. Onrustig draait hij op de rand van de laadbak van de pick-up waarop hij is gaan zitten.
‘Ik begrijp uw bezwaren en ik kan uw wantrouwen met één gesprek niet wegnemen, maar u zou me een groot plezier doen nog eens goed na te denken over mijn voorstellen. Het zou uw bazin misschien wel geruststellen als u wilt meewerken.
Wat betreft bouwvakkers van buiten is uw angst voorbarig, ik heb er geen seconde aan gedacht mijn vrienden en oud-collega’s voor een ‘bouwvakantie’ uit te nodigen. Misschien moeten u en Vasco alvast eens nadenken welke aannemer het meest geschikt is voor dit karwei. Hopelijk hebben we over enige tijd opnieuw een gesprek.’ Hij steekt Carlos zijn hand toe. ‘Voor nu in elk geval bedankt voor uw luisterend oor.’
Voor Chris is het gesprek afgelopen. Augusta, die al die tijd aan zijn voeten heeft gelegen volgt hem kwispelend richting woonhuis. De overblufte Carlos ziet het met jaloezie gebeuren. Hij stapt op zijn bromfiets en rijdt vol gas naar de wijngaard om bij Vasco zijn ongenoegen te uiten.

Binnen concludeert Jacintha dat Carlos verder in het harnas is gejaagd.
Chris zelf heeft de schrik gemerkt na zijn opmerking over de eventuele weerstand van Jacintha. Hij zat waarschijnlijk dicht bij de waarheid. Voorlopig maakt hij zich over Carlos geen grote zorgen. Als vertegenwoordiger heeft hij wel vaker twijfelaars over de streep moeten trekken.

Thuis bij Leo in zijn kantoor nemen ze de opgestelde punten een voor een door. Er is goed over nagedacht. Te beginnen bij de aanvraag voor een verblijfsvergunning voor Chris. Volgens Leo is dat geen probleem. ‘Om te beginnen kun je hier, als EU-burger, een half jaar zonder vergunning verblijven, mocht je bij je plannen blijven om je permanent te vestigen dan moet je te zijner tijd die zaken regelen.’
De aannemer moet van Portugese bodem komen, alle gewenste materialen worden in overleg met hem en Jacintha aangeschaft. Waar de betreffende aannemer op werkzaamheden stuit die hij niet kan verrichten is het aan hem, in overleg met Jacintha en Chris, een ander bedrijf in te huren.
‘Daar gaat het moeilijk worden. Ze gunnen die bouw ongetwijfeld aan een klein bouwbedrijf in Tua, dat onherroepelijk gaat vastlopen en dan kom je algauw in Vila Real terecht voor een grotere aannemer. Dit lijkt me een punt van aandacht dat we vroeg moeten opvoeren. Ik zeg  we, maar dat is natuurlijk aan jou.’
‘Als tolk zal ik je voorlopig echt nog nodig hebben, zonder jou kom ik er niet uit.
Maar hier zetten we dus even een rode stip.’
Offertes bespreken en goedkeuren is geheel voor verantwoording van Chris. Bedrijfsvoering rond de teelt en pluk van de druiven moet zo weinig mogelijk hinder ondervinden. Hierover wordt overleg gepleegd met Jacintha, Vasco en Carlos.
‘Lijkt me sowieso verstandig die twee heren zoveel mogelijk te betrekken.’ oppert Chris
‘Is de psycholoog in je ook wakker? Slim van je.’
Leo heeft niet gevraagd naar het onderhoud tussen Chris en Carlos, maar hij vermoedt dat Chris zijn opmerking uit dat gesprek voortkomt. De huisvesting voor Chris die genoemd wordt schuiven ze terzijde, daar komt wel een oplossing voor. Genoeg mogelijkheden in en om Tua om onderdak te vinden. Als de zaken echt beklonken worden, denkt Chris ook daar Carlos een rol in te geven. Het belangrijkste van het pakket aan eisen is dat Chris geen enkel aandeel in het wijngoed verwacht. Dat een en ander schriftelijk wordt vastgelegd bij de notaris van Jacintha ligt voor de hand.
Leo besluit het document in het Nederlands te vertalen, zodat Chris het nog eens rustig kan nalezen en het eventueel van zijn commentaar voorzien. Hij neemt gelijk de gelegenheid te baat de noodzaak van een cursus Portugees aan te kaarten. Met een vrijblijvende cursus via internet gaat Chris het niet redden.
‘Moet ik terug in de schoolbanken?’
‘Maaike is zo enthousiast over je voornemen Jacintha te helpen, dat ze heeft voorgesteld je als leerling onder haar hoede te nemen. Compleet met opdrachten en huiswerk. Denk er maar over.’ 

Het begint er serieus op te lijken dat Chris zijn droom gaat waarmaken. De perikelen rond broer en zus Postma zijn sinds twee dagen opgelost. Joost is inmiddels naar Nederland overgebracht en de bank heeft de transactie met Lydia geregeld.
In het laatste telefoongesprek met haar heeft Chris beloofd, zodra hij zelf terug is, nog een keer contact op te nemen om te horen hoe het met Joost gaat. Terwijl hij op de ping van de magnetron staat te wachten dringt vanuit de woonkamer de stem van fadozangeres Mariza door tot in de keuken. ‘Uma Casa Portuguesa’. Chris kijkt uit over het landschap dat geleidelijk aan steeds meer onder zijn huid kruipt.