Chris Faber 19

Rooksignalen

Op Quinta Rodrigues wil de gespannen sfeer niet wijken. Ook al zitten ze aan het eind van een werkdag nog even bij elkaar, in de vertrouwde omgang is een breuk ontstaan die geen van drieën weet te lijmen. Bij Carlos thuis wordt het ook niet gezelliger.
Zijn vrouw Isabel laat geen moment onbenut om haar mening te ventileren. 'Dringt het wel tot je domme hoofd door wat je op het spel zet?  Als Jaime nog geleefd had, was je vast minder brutaal geweest. Je hebt je te schikken naar je werkgeefster. Misschien denk je dat je ergens anders je brood kunt verdienen, maar je krijgt nergens de vrijheid om tussen de bedrijven door de gids uit te hangen, zelfs niet bij de boeren die je voor dat baantje inhuren. Die zouden enkel je loon betalen. Nu incasseer je een mooi extraatje, want Jacintha betaalt je die uren dat je er niet bent gewoon door.  Eigenlijk ben je een ondankbaar schepsel, je gaat het maar goedmaken met haar en Vasco.'
Haar venijnige relaas komt de hele week in alle mogelijke variaties voorbij. Als hij in bed toenadering zoekt, wijst ze hem zonder pardon af.

Hoewel hem de situatie op de quinta niet lekker zit, is het Carlos de eer te na om snel bakzeil te halen. Tijdens hun gezamenlijke werkzaamheden doet Vasco niet alleen zijn best  om de oude sfeer terug te krijgen, hij blijft ook de verbeteringen benoemen die met hulp van Chris gerealiseerd kunnen worden. Maar alles wat hij oppert, lijkt aan dovemansoren gezegd.
Vasco heeft van zijn vrouw Maria gehoord dat Isabel Cardoso haar man dagelijks de kast uitveegt en hij besluit daar een schep bovenop te doen. Als ze op de laatste werkdag van de week hun gereedschap opruimen, barst hij woedend los.
‘Oké stijfkop. Ik heb er genoeg van. Op deze manier kan ik niet langer werken. Ik ga Jacintha vragen die Hollander buiten de deur te houden, dan kun jij weer normaal doen en hopelijk kunnen we na verloop van tijd op de oude voet verder.’ Carlos voelt dat hij te ver is gegaan, die schuld wil hij niet op zich nemen, bovendien hoeft hij met die boodschap niet thuis te komen. Met afhangende schouders zakt hij schuldbewust neer op een stapeltje oogstmanden. Vasco staat, met de handen in de zakken, afwachtend voor hem. Carlos durft nauwelijks op te kijken. ‘Je hebt gelijk, met mijn wantrouwen verziek ik de sfeer hier en thuis. Isabel is razend, ik mag blij zijn dat ik nog te eten krijg. De weg terug is niet makkelijk, ik schaam me kapot en weet niet wat ik tegen Jacintha moet zeggen.’
‘Zeg dat het je spijt en herhaal wat je net tegen mij zei, zo moeilijk was dat toch niet? We moeten deze rottijd achter ons laten. Als we binnen zitten om de week af te sluiten, zorg jij dat er een eind aan deze situatie komt. Daarna stel ik voor dat Faber volgende week zijn tekening laat zien en voor die tijd hebben jij en ik het huisje opgeruimd, dat lijkt me een uitstekende goedmaker.’ Hij steekt zijn collega de hand toe en trekt hem overeind. ‘Kom we gaan Jacintha blij maken.’

Vasco zorgt ervoor dat Carlos als eerste de woonkeuken binnenkomt, hij geeft Jacintha een knipoog en knikt heel even met zijn hoofd. Zij vangt de hint op.
‘Vergis ik me of lijkt het dat de ruzie is bijgelegd.’ Carlos kucht nerveus. ‘Dat is niet mijn verdienste. Vasco heeft de hele week op me ingepraat en Isabel gaf me ook iedere dag een preek mee. Ik schaam me voor de afgelopen dagen, het spijt me dat ik zo weinig vertrouwen in je had. Zeg maar wat ik moet doen om het goed te maken.’
Om hem niet verder in verlegenheid te brengen onderdrukt ze de neiging om hem te omhelzen. In plaats daarvan geeft ze een kneepje in zijn onderarm. ‘Ik ben blij met je. Wordt weer de oude Carlos waar ik op kan rekenen, dat is genoeg.’ Als de glazen gevuld zijn heft Jacintha het hare en brengt een toost uit.‘Saude um brinde a Quinta Rodrigues.’  ’s Avonds belt ze Maaike om te zeggen dat de rust is weergekeerd en dat Chris welkom is om zijn tekening voor te leggen.

Na het weekend rijden Chris en Leo naar Tua. De rookkolom die Chris van een afstand achter een van de schuren ziet kringelen, verontrust hem. ‘Het lijkt wel of er iets in brand staat.’ 
‘Welkom in Portugal, wat je daar ziet is voor een Nederlander niet normaal, maar hier is het heel gewoon. Je mag in dit land je afval op je eigen erf gecontroleerd verbranden. Als het waar is wat ik denk, dan hebben Jacintha en haar mannen een grote stap voorwaarts gezet.’
Chris ziet verandering in de houding van de weduwe. Ze lijkt meer ontspannen dan bij de vorige bezoeken, vandaag heeft ze haar lange haren in een staart gebonden maar ook nu heeft de weerbarstige lok zich niet laten vangen. Haar ogen staan vrolijk als ze haar bezoekers begroet.
‘Kom binnen, ik wil jullie eerst uitleggen wat hier is voorgevallen, daarna roep ik Vasco en Carlos.’ Jacintha vertelt van de spanningen die er de afgelopen week zijn geweest. Aangezien Chris zelf de weerstand van Carlos heeft gemerkt verbloemt ze het wantrouwen van Carlos niet. Zonder alle details te noemen vertelt ze hoe blij ze is dat de strijdbijl is begraven en dat meneer Faber hier nu zit om zijn bouwplan voor het huisje te laten zien. ‘Voor Carlos zal een hernieuwde ontmoeting even lastig zijn, maar ik neem aan dat jullie daar samen wel uitkomen. Vanmorgen hebben de beide mannen het meeste afval uit het huisje gehaald zodat er beter zicht is op de woonruimte.’
Leo onderbreekt haar. ‘Heb ik het toch goed gedacht Chris, dat was de rookpluim die je zag.’ Daarna wendt hij zich tot Jacintha. ‘Ben ik voorbarig als ik zeg dat jij je besluit hebt genomen en dat renovatie en huisvesting geregeld kunnen worden?’
‘Ik zal eerlijk zijn en je mag het later vertalen. Ik wil daar liever niet bij zijn. Dat meneer Faber hier komt wonen, stelt mijn geweten tegenover Jaime behoorlijk op de proef en de dorpsroddel laat me ook niet onberoerd. Ik hoop dat hij daar begrip voor heeft. Vasco vindt het onzin dat ik bang ben voor de praatjes in het dorp, die zullen volgens hem niet lang duren. Tenslotte gaan we niet onder één dak wonen. Ik moet bekennen dat de praktische overwegingen die Vasco inbracht, zoals bijvoorbeeld direct toezicht op de bouw van de schuren, de doorslag hebben gegeven. Zo, dan ga ik nu de mannen roepen, want we zijn wel nieuwsgierig naar de tekening.’

Ondertussen legt Leo uit dat hij Chris op weg naar huis zal bijpraten over het relaas dat Jacintha afstak.
Voor ze met z’n vijven aan tafel schuiven, biedt Carlos in zijn beste Duits,zijn excuses aan. Chris is al lang blij dat het ijs is gebroken, ze schudden elkaar de hand en voor hem is daarmee de kous af. Hij vouwt zijn bouwplan open op tafel.
Drie hoofden buigen zich aandachtig over het papier. Jacintha kijkt verrast op. ‘Wat mooi, dat had ik niet verwacht. Wilt u ook een terras maken?'
'Ja, ik zie me daar wel zitten met uitzicht op de boomgaard.'
Carlos, nog wat verlegen met de situatie, blijft naar de tekening kijken en knikt goedkeurend. Vasco fluit tussen zijn tanden en steekt een duim op. ‘Zullen we uw toekomstige onderkomen nog even bekijken? Dan kunt u meteen zien wat er al is opgeruimd.’

Tot Chris zijn verbazing ligt er alleen nog wat oud gereedschap in de woonruimte.
Met opzet richt hij zich tot Carlos. ‘Goed werk, mijn complimenten. Liggen de pallets en de oogstmanden na te smeulen in het vuur?’
Voor Carlos zijn het verlossende woorden, de nerveuze trek verdwijnt van zijn gezicht. ‘Het zijn vooral de manden, veel pallets zijn nog te gebruiken. Het verroeste gereedschap en de motormaaier gaan naar de vuilstort.’
Aan de hand van het schema van Chris nemen ze de vertrekken onder de loep. In de badkamer wijst Vasco op de hoek bij de douche. ‘Misschien is daar ruimte voor een kleine wasmachine.’
‘Of dat kan moet de aannemer beoordelen. Ik maak me meer zorgen over de aansluitingen naar de keuken. Ik vraag me af of die buitenom gelegd kunnen worden. Dat brengt me op de vraag welke aannemer deze verbouwing moet gaan doen.'
Leo, die zich afzijdig heeft gehouden, zegt daar wel ideeën over te hebben, maar dat de notaris eerst aan de beurt is. Jacintha is het met hem eens. Ze stelt voor in haar woonkeuken een port te drinken op de toekomstige samenwerking.
‘Je moet er toch aan geloven, ik denk niet dat er in dit huis bier wordt geschonken.’ zegt Leo. ‘Man ik ben zo blij met de gang van zaken, dat ik dat spul zonder morren door mijn keelgat giet. Wil je vragen of we kunnen overgaan op tutoyeren. Nu ik zo’n beetje ben aangenomen begin ik me als Senhor Faber ongemakkelijk te voelen.’
Als alle glazen zijn ingeschonken proost Jacintha. ‘Chris, benvindo em Quinta Rodrigues.’
Chris had graag met een blije volzin geantwoord. Maar zijn ‘Obrigado, destino alcançado.’ (dank je wel, bestemming bereikt) wordt zeer gewaardeerd.

Tegenstelling

 Deugdelijk-Ondeugdelijk
straatmeubilair Ugchelen

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 18

Carlos Cardoso

Nadat Maaike en Chris zijn vertrokken ontstaat in de woonkeuken van Quinta Rodrigues een woordenwisseling. Smalend herhaalt Carlos de woorden van Vasco over een eventuele huisvesting van Chris. ‘Ik begrijp niet dat je bij de eerste ontmoeting met die geld strooiende Hollander al zo’n beetje op je knieën ligt. Ik vraag me serieus af hoe een bouwvakker aan zoveel geld komt, zodat hij niet meer hoeft te werken en waarom hij hier de rijkaard komt uithangen. Wie zegt dat het geen smerig geld is wat hij met louche zaken heeft verdiend. Stel dat het met drugshandel is binnen geschraapt, daar willen wij toch niets mee te maken hebben. Voor je het weet loopt de maffia hier rond. Ik vertrouw die man met zijn vriendelijke blauwe ogen en zijn mooie praatjes voor geen cent.’
‘Ik vond het meteen een sympathieke vent. Je denkt toch niet dat Leo en Maaike met een misdadiger komen aanzetten. Ik vind dat we hem een kans moeten geven, het kan op den duur de zaken op het wijngoed alleen maar ten goede komen. Als hij op het terrein komt wonen is er permanent toezicht op de bouwwerkzaamheden, jij weet heel goed dat dat geen overbodige luxe is.’
Jacintha komt tussenbeide. 'Mannen, op deze manier leidt het tot niets. Ik wil niet dat meneer Faber een wig tussen jullie drijft. Als zijn plannen ervoor zorgen dat jullie als vijanden tegenover elkaar komen te staan, zeg ik hem vanavond nog af. Tot nu toe hebben we, ondanks het verval van de gebouwen, de portproductie draaiende gehouden, dat kunnen we gewoon blijven doen. Desnoods neem ik een nieuwe lening om de zaak op te knappen. Ik wil  nog één ding weten, Carlos. Ben je alleen bang dat Faber fout geld in mijn bedrijf stopt of speelt er meer?’

‘Je kan nog zo’n mooi contract opmaken toch ben ik bang dat hij je met slimme praatjes inpalmt en het wijngoed van jou overneemt om het vervolgens door te verkopen. Dat zal voor Vasco en mij waarschijnlijk niet zonder gevolgen blijven.’
Jacintha kijkt hem verbijsterd aan. ‘Denk je echt dat ik dat laat gebeuren, vertrouw je me zo weinig na al die jaren dat we samenwerken?’ Er valt een ongemakkelijke stilte. Vasco pulkt aan zijn hoed die op tafel ligt, hij kent de angst van zijn maat. Tot zijn ongenoegen heeft hij hem niet op andere gedachten kunnen brengen en nu ligt zijn wantrouwen tussen hen in op tafel.
Jacintha staat op en schenkt drie glaasjes port in. ‘Dankzij deze drank hebben wij een bestaan opgebouwd, daar zal geen verandering in komen, het kan hooguit beter worden. Overigens heb ik bij Leo en Maaike naar meneer Faber geïnformeerd.
Hij weet maar al te goed wat het is om ontslagen te worden . Het is hem zelf overkomen, nadat het bedrijf waar hij werkte werd overgenomen. Niet zo lang daarna won hij een flink kapitaal in een loterij, dus van fout geld is geen sprake.
Hopelijk brengt deze wetenschap je op minder vijandige gedachten. Ik kan je niet dwingen, maar het zou fijn zijn als je wat vriendelijker tegen hem zou zijn. Ik zie nu al op tegen zijn volgende bezoek. Zolang Leo of Maaike in de buurt zijn is de taal geen probleem, maar jij kunt mij daarin ook een grote dienst bewijzen.’ 
Carlos geeft zich niet meteen gewonnen. Hij slaat het laatste slokje port achterover en zet met een ferme tik het glas optafel. ‘Mij was het liever geweest dat die man met zijn mooie idealen hier niet was verschenen, hij zorgt voor onrust. Als jullie het niet erg vinden ga ik nu naar huis, ik heb vanavond voetbaltraining.’ Even later scheurt hij in een stofwolk het terrein af.

Vasco drinkt ook zijn glas leeg, maar maakt geen aanstalten om op te staan. Hij ziet de vertwijfeling bij zijn bazin aan de overkant van de tafel. Ondanks het feit dat er wel eens verschil van mening is, is het voor het eerst dat ze aan het eind van de dag in onmin uit elkaar gaan. Jacintha vecht tegen opkomende tranen. ‘Kijk nou wat er gebeurt. Straks neemt hij nog ontslag. Misschien heeft Carlos gelijk en zorgt meneer Faber voor onrust. Ik wil dit niet. Ik bel vanavond met Maaike en zet een punt achter het hele onzalige plan.’  Vasco ziet het anders en denkt aan de toekomst. ‘Zou je dat wel doen, probeer eens helder naar de situatie te kijken. Het is Carlos die vanaf het eerste moment dwars ligt, goed beschouwd zorgt hij in zijn starheid voor onrust en houdt mogelijke nieuwe ontwikkelingen binnen de portproductie tegen. Zo ver heeft hij niet doorgedacht, hij ziet enkel het gevaar van overname. Ik zal morgen opnieuw met hem praten. Carlos kan dit niet tegenhouden, jij neemt hier de beslissingen, niet hij.’
‘Je bent niet de enige die dat zegt, maar ik weet niet of ik er goed aan doe om dat geld te accepteren, en dat is nog wel uit te leggen, maar Faber op het erf laten wonen, gaat misschien een stap te ver. Wat zullen de mensen in Tua daarvan zeggen. Ik zal je eerlijk zeggen, ik slaap er slecht van. Vannacht droomde ik dat Jaime voor mijn bed stond en ...’
Vasco onderbreekt haar: ‘Laat die ouwe wijven, met de Padre voorop, toch kletsen. Dat duurt twee weken en dan vinden ze weer iets anders om over te roddelen.’
‘Vasco, ik ben vanmorgen gaan biechten. De Padre denkt dat ik de verschijning van Jaime ook als toestemming kan opvatten en dat maakt het niet makkelijker.’
Als Vasco van zijn verbazing is bekomen schuift hij zijn lege glas richting de portfles. Jacintha schenkt hem nog een glaasje in. Die vrome kwezel van een Bardorino, sluwe vos, is een beter woord. Hij is geen fan van de oude pastoor en verdenkt hem van verder kijken dan zijn steekneus lang is. Die ziet kansen voor herstelwerkzaamheden aan zijn kathedraaltje. Hij houdt de gedachten wijselijk voor zichzelf. Het is van later zorg en daar zal die Hollander zich vast mee redden, want dat die hier voet aan wal gaat krijgen staat voor Vasco vast. Het wijngoed moet er beter van worden, niet de kerk. ‘Ik begrijp je trouw aan Jaime, maar ik denk dat hij tegen een financiële injectie geen bezwaar zou hebben.’ Hij buigt zich over tafel. ‘En nu ga ik iets zeggen wat ik als werknemer niet hoor te doen. Meneer Faber huisvesten achter de quinta, wil niet zeggen dat je met hem onder één dak woont, daarmee ben je Jaime niet ontrouw.’ 
En weer staan er tranen in Jacintha’s ogen. ‘Ik ben blij met je begrip, maar toch voelt het zo.’
‘Slaap er nog een nachtje over, ik praat morgen met Carlos.’

Het is goed dat Chris van dit alles geen weet heeft, want dan had hij de voorbarige, enthousiaste mail naar de familie in Veenwijk niet verstuurd. Nog dezelfde avond mailt Gert terug. Hoewel Chris nog nooit in zeven sloten tegelijk is gelopen, blijft zijn broer van mening dat hij te hard van stapel loopt. Chris haalt zijn schouders erover op en zet, voordat hij naar bed gaat, de eerste lijnen van de bouwschets op papier.

 
Omdat het trio op Quinta Rodrigues tijd nodig heeft om met elkaar in het reine te komen, wordt het geduld van Chris behoorlijk op de proef gesteld. Door Maaike is hij op de hoogte gebracht over wat er is voorgevallen tussen Jacintha en haar medewerkers. Chris zit er mee in zijn maag, in zijn naïviteit is hij te gemakkelijk aan de weerstand van Carlos voorbijgegaan. Het is nooit zijn bedoeling geweest dat er onenigheid zou ontstaan. Maaike weerhoudt hem ervan om nog eens te gaan praten.
Het lijkt haar verstandiger het initiatief bij hen te laten. Bij nader inzien heeft ze spijt dat ze haar eigen advies, om behoedzaam te werk te gaan, zelf niet heeft opgevolgd. Ondanks dat heeft ze alle vertrouwen in een goede afloop, zeker nadat ze Chris zijn ontwerp van het huisje heeft gezien. Met een dergelijk verblijf zou ze op haar terrein goede zaken kunnen doen.

Op en Rond de Deur

Deurklinken Dieren
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of: https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2021/05/deurklinken-dieren.html

Tegenstelling

Los-Vast

windwijzer Alkmaar

foto ferrara

Chris Faber 17

Huisvesting

Voor de derde keer tijdens zijn verblijf in Pinhão, rijdt Chris het erf van Quinta Rodrigues op. Dit keer in gezelschap van Maaike. Haar missie om hem aan woonruimte te helpen lijkt vooralsnog niet te stranden in onwil van Jacintha.
Voor ze de aangebouwde vleugel laat zien wil ze eerst over haar leven met Jaime vertellen. Ze vraagt Maaike te vertalen, als ze helemaal is uitgesproken.
Roerend in haar thee begint ze haar verhaal.
‘Jaime en ik zijn getrouwd toen ik 20 jaar was, Jaime was 25 en enig kind. Dat wij geen kinderen kregen was een groot verdriet in ons bestaan. We hadden een huisje gevonden in Tua, maar Jaime werkte bij zijn vader op het wijngoed, na diens overlijden hebben wij het bedrijf voortgezet. Toen is de uitbouw achter de quinta gebouwd waar moeder Rodrigues haar intrek nam en zijn wij in de quinta gaan wonen. We hebben tot haar dood voor haar gezorgd. Haar huisje is daarna als opslagruimte in gebruik genomen, hoewel ik moet toegeven dat het inmiddels een schuur voor afgedankte rommel is. Het ging zo goed met het bedrijf dat Jaime wel een investering in een nieuwe pers aandurfde. Dat hij niet lang daarna ziek werd en uiteindelijk overleed had hij natuurlijk niet voorzien. Hij is 53 jaar geworden.’
Aan haar ogen die vochtig worden ziet Chris dat het ophalen van herinneringen grote moeite kost. Wanneer hij haar bemoedigend toeknikt om door te gaan, slaat ze haar ogen neer. ‘Ik voelde het als mijn plicht het bedrijf voort te zetten en met hulp van Vasco en Carlos is dat tot nu toe redelijk gelukt. Dat er achterstallig onderhoud is, heeft u onlangs gezien. Hoe wij dat samen gaan oplossen, staat nog niet zwart op wit en nu ligt er al een nieuwe vraag waarvan ik niet goed weet wat ik daarmee moet.
Tot overmaat van ramp heb ik vannacht gedroomd dat Jaime voor mijn bed stond.
Ik heb hem om raad gevraagd, er kwam geen antwoord. Ik denk dat hij uw aanwezigheid op mijn erf afwijst. Vanmorgen ben ik naar de kerk gegaan om te biechten. Tot mijn verbazing vindt Padre Bardorino dat ik het ook als toestemming van Jaime kan opvatten, voor mij zou dat een positief besluit eenvoudiger moeten maken, maar ik ben daarover met mijn gevoel niet in het reine. Ik wil mijn vriendin Maaike niet voor het hoofd stoten en kijken kan geen kwaad. Het zal jullie, gezien de rommel en het vuil, niet meevallen.’
Als Maaike haar vertaling heeft afgerond krijgt Chris niet de kans er iets op te zeggen. Om haar emoties niet verder uit de hand te laten lopen staat Jacintha resoluut op. Augusta, die onder Chris zijn stoel is gaan liggen, volgt haar voorbeeld.

‘Zullen we dan maar? We moeten buitenom want de binnendeur is dichtgetimmerd. Toen we het gebouwtje als opslagruimte in gebruik namen heeft Jaime destijds op de kopse kant een toegangsdeur laten maken. Je komt meteen in de voormalige woonkamer binnen. Ik was er tijden niet geweest, nadat Maaike gisteren was vertrokken ben ik gaan kijken. Ik ben erg geschrokken van de troep die er ligt en hoe vuil het er is. Zelfs als meneer Faber hier niet komt wonen, moeten de jongens flink opruimen.’
Maaike schrikt van de stoffige chaos, de muffe stank en het spinrag dat als een rafelig gordijn voor de ramen hangt. Het aangekoekte vuil op de ramen belemmert het uitzicht op de kleine boomgaard. Half vergane oogstmanden, in onbruik geraakt gereedschap en houten pallets liggen door de ruimte verspreid. Voor een opening, die ooit als open haard dienst deed, ligt nog een stapel houtblokken. Een verroeste motormaaier belemmert de doorgang naar de rest van de vertrekken. Chris duwt het obstakel opzij, de vrijgekomen deur gaat moeizaam open. Erachter ligt een gang met aan het eind de dichtgetimmerde deur die toegang tot de quinta gaf. Er zijn nog twee deuren. Achter één bevindt zich een badkamer met wastafel, douche en een toilet, achter de andere  komt een redelijk ruime slaapkamer met een kleine raampartij tevoorschijn. Ook hier overheerst een jaren oude stoflaag, de grasmaaier heeft er blijkbaar voor gezorgd dat deze ruimte leeg bleef. In het stof op de plavuizen laten het profiel van drie paar schoenen en de poten van Augusta verschillende patronen achter. Gespannen volgt Jacintha de aandachtige gang die Chris door de ruimte maakt. Hij klopt zo hier en daar op een muur en bekijkt het houtwerk van de ramen. Chris knikt tevreden. ‘Het ziet er allemaal nog goed uit. Als het hier is schoongemaakt doet een lik verf wonderen. Voor de badkamer zal een loodgieter moeten komen, want ik neem aan dat de boel niet meer is aangesloten, het meeste werk zit in de woonkamer.’ 

Terwijl ze daarnaartoe teruglopen, vertaalt Maaike zijn eerste bevindingen.
De bedompte lucht slaat op haar keel, ze zet de buitendeur open. Zonlicht trekt een smalle streep over de grijze vloer. Chris bekijkt de sponning en zegt. ‘Ze zijn in Portugal toch gewend om met de deur in huis te vallen? Als je hier een originele deur inzet, is het probleem met de porta da frente opgelost. Binnen wijst hij op een muur waarin halverwege twee klapraampjes zichtbaar zijn. ‘Als daar een afzuigkap geplaatst kan worden, is het een mooie plek voor een unidade de cozinha.’ Jacintha heeft de Portugese woorden voordeur en keukenblok opgevangen en vraagt aan Maaike. ‘Ziet meneer Faber mogelijkheden, is hij nu al aan het verbouwen?’
‘Heel slim Chris om die woorden te gebruiken, Jacintha vraagt zich af of je mogelijkheden ziet, ik trouwens ook, er moet hier meer gebeuren dan ik dacht.’
‘Oh zeker, dit kan een leuk huisje worden. Er moet grondig worden schoongemaakt en gelucht en deze ruimte moet van onder tot boven op de schop. De loodgieter moet een en ander aan leidingen leggen als hier een keukenblok en een wasmachine moeten komen, mogelijk kan dat vanuit de badkamer, de afstand lijkt me goed te overbruggen. De kans bestaat dat de plavuizen vloer voor een probleem zorgt. Persoonlijk zou ik die graag intact laten, als hij niet te erg beschadigd is. Een beetje sluwe aannemer vindt vast dat vervanging nodig is. Een eventuele restauratie lijkt me een leuke vraag voor Vera en Jan van Dam. De schilder moet het geheel afmaken.’
‘Zo te horen is de bouwvakker in je helemaal wakker en jeuken je handen. Kan ik zeggen dat jij het wel ziet zitten?’
‘Ik laat het wel zien. Als je daarna zegt dat ik er graag over wil doorpraten. En vraag meteen of ze dat meneer achterwege wil laten.’
‘Hou die beleefdheidsvorm nog even vol. De Portugees is dat meer gewend dan wij, dat komt later wel.’
Chris draait zich naar Jacintha en steekt breed grijnzend zijn beide duimen op.
Glimlachend en met opgetrokken wenkbrauwen schudt zij haar hoofd. Ze straalt verbazing uit. ‘Begrijp ik het goed, wil meneer Faber hier echt komen wonen?’
‘Hij wil er in elk geval met je over praten, want er moet wel veel gebeuren.’

In de deuropening vangt een man in een blauwe overall en met eenzelfde strohoed op zijn hoofd die Chris heeft gekocht, de laatste woorden op.
‘Goedemiddag, ik zag hier de deur openstaan en vroeg me af wat er gaande kon zijn, behalve Carlos en ik komt hier nooit iemand.’ Geschrokken draaien ze zich alle drie om. ‘Vasco, dit is de man uit Nederland die ons wil helpen met renoveren.
Meneer Faber, Vasco Nunes, trouwe medewerker op mijn bedrijf.' Vasco stapt naar binnen en steekt zijn hand uit. ‘Prazer em conhecê-lo, senhor Faber.’ Chris heeft in zijn taalgidsje gelezen dat het zinnetje betekent ‘aangenaam kennis te maken’.
Hij herhaalt het woordje prazer en vervolgt. ‘Zullen we ons gesprek in huis voortzetten en is het goed dat Vasco en Carlos erbij aanwezig zijn? Maaike kan hen uitleggen wat zij heeft bedacht.’ Het lijkt hem een goeie zet om op deze manier de heren te overtuigen dat het niet zijn plan is. Mogelijk heeft het meer kans van slagen.
Vasco gaat Carlos halen, als ze allemaal om tafel zitten doet Maaike haar idee over het woonhuis van Jacintha’s schoonmoeder uit de doeken. ‘Meneer Faber ziet wel mogelijkheden, sterker nog ik denk dat hij liefst zo snel mogelijk aan de slag gaat.’
Carlos reageert nukkig. ‘Wat gebeurt er als het hem hier niet bevalt? Dan blijft Jacintha achter met een woonhuisje waar ze niets aan heeft.’ Maaike speelt de vraag door aan Chris. ‘Het lijkt me onwaarschijnlijk dat ik hier niet kan aarden, maar mocht dat wel het geval zijn dan is het een geschikt onderkomen voor vakantiegangers. Jij weet daar alles van.’ Vasco mengt zich in het gesprek. Dat hij en Carlos in de besluitvorming over de renovatie worden betrokken waarderen ze enorm, maar hij vindt dat ze over de huisvesting van Chris niets te zeggen hebben. Het is aan Jacintha om te besluiten of ze Chris op haar erf wil laten wonen. Als zij ermee instemt wil hij, bij wijze van spreken, morgen wel aan de grote opruiming beginnen.  ‘Maaike, vraag of ik mijn ideeën mag uitwerken in een bouwschets zodat ik die over een paar dagen kan voorleggen. Ik wil Carlos en Vasco daar dan graag bij hebben. Vasco kan wel zeggen dat het hen niet aangaat, maar zonder die twee kom ik niet ver. Als ze ja zegt wil je dan afspreken op een dag dat het jou of Leo uitkomt om te tolken.' Ondanks het feit dat Chris twijfel ziet in de ogen van Jacintha, is hij blij met haar instemming. Het valt hem nu pas hoe bruin ze zijn. 

Op de terugrit koopt hij in een winkel in Pinhão een schetsboek, een paar potloden en gum. Kleurpotloden voor logerende kinderen heeft hij ergens in de quinta zien liggen. Thuis bij Maaike praten ze na. Zij denkt dat Vasco op zijn hand is. Carlos heeft de hakken nog in het zand, maar die zal onder invloed van Vasco wel bijdraaien. Dat de mening van Padre Bardorino in zijn voordeel is uitgevallen, is mooi meegenomen.
‘Ja, de hindernis Bardorino lijkt genomen, met wat jij over hem hebt verteld, vermoed ik dat de kas van de kerk ook een rol speelt. Geeft niet, als het maar helpt.’ Chris pakt zijn spullen van tafel. ‘Reuze bedankt voor je geweldige hulp. Ik begin vanavond nog te tekenen.’
Maaike laat hem uit. Op de drempel zegt ze met een grijns.
‘Vergeet in je enthousiasme je taalcursus niet.’

Taalcuriosa

corona gerelateerde opschriften

klik voor vergroten op de foto's