Chris Faber 19

Rooksignalen

Op Quinta Rodrigues wil de gespannen sfeer niet wijken. Ook al zitten ze aan het eind van een werkdag nog even bij elkaar, in de vertrouwde omgang is een breuk ontstaan die geen van drieën weet te lijmen. Bij Carlos thuis wordt het ook niet gezelliger.
Zijn vrouw Isabel laat geen moment onbenut om haar mening te ventileren. 'Dringt het wel tot je domme hoofd door wat je op het spel zet?  Als Jaime nog geleefd had, was je vast minder brutaal geweest. Je hebt je te schikken naar je werkgeefster. Misschien denk je dat je ergens anders je brood kunt verdienen, maar je krijgt nergens de vrijheid om tussen de bedrijven door de gids uit te hangen, zelfs niet bij de boeren die je voor dat baantje inhuren. Die zouden enkel je loon betalen. Nu incasseer je een mooi extraatje, want Jacintha betaalt je die uren dat je er niet bent gewoon door.  Eigenlijk ben je een ondankbaar schepsel, je gaat het maar goedmaken met haar en Vasco.'
Haar venijnige relaas komt de hele week in alle mogelijke variaties voorbij. Als hij in bed toenadering zoekt, wijst ze hem zonder pardon af.

Hoewel hem de situatie op de quinta niet lekker zit, is het Carlos de eer te na om snel bakzeil te halen. Tijdens hun gezamenlijke werkzaamheden doet Vasco niet alleen zijn best  om de oude sfeer terug te krijgen, hij blijft ook de verbeteringen benoemen die met hulp van Chris gerealiseerd kunnen worden. Maar alles wat hij oppert, lijkt aan dovemansoren gezegd.
Vasco heeft van zijn vrouw Maria gehoord dat Isabel Cardoso haar man dagelijks de kast uitveegt en hij besluit daar een schep bovenop te doen. Als ze op de laatste werkdag van de week hun gereedschap opruimen, barst hij woedend los.
‘Oké stijfkop. Ik heb er genoeg van. Op deze manier kan ik niet langer werken. Ik ga Jacintha vragen die Hollander buiten de deur te houden, dan kun jij weer normaal doen en hopelijk kunnen we na verloop van tijd op de oude voet verder.’ Carlos voelt dat hij te ver is gegaan, die schuld wil hij niet op zich nemen, bovendien hoeft hij met die boodschap niet thuis te komen. Met afhangende schouders zakt hij schuldbewust neer op een stapeltje oogstmanden. Vasco staat, met de handen in de zakken, afwachtend voor hem. Carlos durft nauwelijks op te kijken. ‘Je hebt gelijk, met mijn wantrouwen verziek ik de sfeer hier en thuis. Isabel is razend, ik mag blij zijn dat ik nog te eten krijg. De weg terug is niet makkelijk, ik schaam me kapot en weet niet wat ik tegen Jacintha moet zeggen.’
‘Zeg dat het je spijt en herhaal wat je net tegen mij zei, zo moeilijk was dat toch niet? We moeten deze rottijd achter ons laten. Als we binnen zitten om de week af te sluiten, zorg jij dat er een eind aan deze situatie komt. Daarna stel ik voor dat Faber volgende week zijn tekening laat zien en voor die tijd hebben jij en ik het huisje opgeruimd, dat lijkt me een uitstekende goedmaker.’ Hij steekt zijn collega de hand toe en trekt hem overeind. ‘Kom we gaan Jacintha blij maken.’

Vasco zorgt ervoor dat Carlos als eerste de woonkeuken binnenkomt, hij geeft Jacintha een knipoog en knikt heel even met zijn hoofd. Zij vangt de hint op.
‘Vergis ik me of lijkt het dat de ruzie is bijgelegd.’ Carlos kucht nerveus. ‘Dat is niet mijn verdienste. Vasco heeft de hele week op me ingepraat en Isabel gaf me ook iedere dag een preek mee. Ik schaam me voor de afgelopen dagen, het spijt me dat ik zo weinig vertrouwen in je had. Zeg maar wat ik moet doen om het goed te maken.’
Om hem niet verder in verlegenheid te brengen onderdrukt ze de neiging om hem te omhelzen. In plaats daarvan geeft ze een kneepje in zijn onderarm. ‘Ik ben blij met je. Wordt weer de oude Carlos waar ik op kan rekenen, dat is genoeg.’ Als de glazen gevuld zijn heft Jacintha het hare en brengt een toost uit.‘Saude um brinde a Quinta Rodrigues.’  ’s Avonds belt ze Maaike om te zeggen dat de rust is weergekeerd en dat Chris welkom is om zijn tekening voor te leggen.

Na het weekend rijden Chris en Leo naar Tua. De rookkolom die Chris van een afstand achter een van de schuren ziet kringelen, verontrust hem. ‘Het lijkt wel of er iets in brand staat.’ 
‘Welkom in Portugal, wat je daar ziet is voor een Nederlander niet normaal, maar hier is het heel gewoon. Je mag in dit land je afval op je eigen erf gecontroleerd verbranden. Als het waar is wat ik denk, dan hebben Jacintha en haar mannen een grote stap voorwaarts gezet.’
Chris ziet verandering in de houding van de weduwe. Ze lijkt meer ontspannen dan bij de vorige bezoeken, vandaag heeft ze haar lange haren in een staart gebonden maar ook nu heeft de weerbarstige lok zich niet laten vangen. Haar ogen staan vrolijk als ze haar bezoekers begroet.
‘Kom binnen, ik wil jullie eerst uitleggen wat hier is voorgevallen, daarna roep ik Vasco en Carlos.’ Jacintha vertelt van de spanningen die er de afgelopen week zijn geweest. Aangezien Chris zelf de weerstand van Carlos heeft gemerkt verbloemt ze het wantrouwen van Carlos niet. Zonder alle details te noemen vertelt ze hoe blij ze is dat de strijdbijl is begraven en dat meneer Faber hier nu zit om zijn bouwplan voor het huisje te laten zien. ‘Voor Carlos zal een hernieuwde ontmoeting even lastig zijn, maar ik neem aan dat jullie daar samen wel uitkomen. Vanmorgen hebben de beide mannen het meeste afval uit het huisje gehaald zodat er beter zicht is op de woonruimte.’
Leo onderbreekt haar. ‘Heb ik het toch goed gedacht Chris, dat was de rookpluim die je zag.’ Daarna wendt hij zich tot Jacintha. ‘Ben ik voorbarig als ik zeg dat jij je besluit hebt genomen en dat renovatie en huisvesting geregeld kunnen worden?’
‘Ik zal eerlijk zijn en je mag het later vertalen. Ik wil daar liever niet bij zijn. Dat meneer Faber hier komt wonen, stelt mijn geweten tegenover Jaime behoorlijk op de proef en de dorpsroddel laat me ook niet onberoerd. Ik hoop dat hij daar begrip voor heeft. Vasco vindt het onzin dat ik bang ben voor de praatjes in het dorp, die zullen volgens hem niet lang duren. Tenslotte gaan we niet onder één dak wonen. Ik moet bekennen dat de praktische overwegingen die Vasco inbracht, zoals bijvoorbeeld direct toezicht op de bouw van de schuren, de doorslag hebben gegeven. Zo, dan ga ik nu de mannen roepen, want we zijn wel nieuwsgierig naar de tekening.’

Ondertussen legt Leo uit dat hij Chris op weg naar huis zal bijpraten over het relaas dat Jacintha afstak.
Voor ze met z’n vijven aan tafel schuiven, biedt Carlos in zijn beste Duits,zijn excuses aan. Chris is al lang blij dat het ijs is gebroken, ze schudden elkaar de hand en voor hem is daarmee de kous af. Hij vouwt zijn bouwplan open op tafel.
Drie hoofden buigen zich aandachtig over het papier. Jacintha kijkt verrast op. ‘Wat mooi, dat had ik niet verwacht. Wilt u ook een terras maken?'
'Ja, ik zie me daar wel zitten met uitzicht op de boomgaard.'
Carlos, nog wat verlegen met de situatie, blijft naar de tekening kijken en knikt goedkeurend. Vasco fluit tussen zijn tanden en steekt een duim op. ‘Zullen we uw toekomstige onderkomen nog even bekijken? Dan kunt u meteen zien wat er al is opgeruimd.’

Tot Chris zijn verbazing ligt er alleen nog wat oud gereedschap in de woonruimte.
Met opzet richt hij zich tot Carlos. ‘Goed werk, mijn complimenten. Liggen de pallets en de oogstmanden na te smeulen in het vuur?’
Voor Carlos zijn het verlossende woorden, de nerveuze trek verdwijnt van zijn gezicht. ‘Het zijn vooral de manden, veel pallets zijn nog te gebruiken. Het verroeste gereedschap en de motormaaier gaan naar de vuilstort.’
Aan de hand van het schema van Chris nemen ze de vertrekken onder de loep. In de badkamer wijst Vasco op de hoek bij de douche. ‘Misschien is daar ruimte voor een kleine wasmachine.’
‘Of dat kan moet de aannemer beoordelen. Ik maak me meer zorgen over de aansluitingen naar de keuken. Ik vraag me af of die buitenom gelegd kunnen worden. Dat brengt me op de vraag welke aannemer deze verbouwing moet gaan doen.'
Leo, die zich afzijdig heeft gehouden, zegt daar wel ideeën over te hebben, maar dat de notaris eerst aan de beurt is. Jacintha is het met hem eens. Ze stelt voor in haar woonkeuken een port te drinken op de toekomstige samenwerking.
‘Je moet er toch aan geloven, ik denk niet dat er in dit huis bier wordt geschonken.’ zegt Leo. ‘Man ik ben zo blij met de gang van zaken, dat ik dat spul zonder morren door mijn keelgat giet. Wil je vragen of we kunnen overgaan op tutoyeren. Nu ik zo’n beetje ben aangenomen begin ik me als Senhor Faber ongemakkelijk te voelen.’
Als alle glazen zijn ingeschonken proost Jacintha. ‘Chris, benvindo em Quinta Rodrigues.’
Chris had graag met een blije volzin geantwoord. Maar zijn ‘Obrigado, destino alcançado.’ (dank je wel, bestemming bereikt) wordt zeer gewaardeerd.