Chris Faber 20

Veenwijk 01

Nu de contouren van een definitief verblijf in Portugal zichtbaar worden, besluit Chris een week of twee naar Nederland te gaan om belangrijke zaken af te handelen. Intussen zal Leo in overleg met Jacintha alvast op zoek gaan naar een bonafide aannemer. Zodra het contract is getekend, wil Chris aan de slag met zijn huis.
Hij hoopt vurig dat ze haar schuldgevoel de baas blijft en dat ze zich in die weken niet bedenkt. Hij neemt zich voor het contact met haar zo zakelijk mogelijk te houden, maar daar zal ze zelf ook wel over waken. Met Maaike komt hij overeen dat hij tot zijn verhuizing naar Tua van kamer wisselt. Op zijn open ticket boekt hij een lijnvlucht naar Amsterdam, waar zus Brechtje hem zal ophalen. De Touareg levert hij op de luchthaven van Porto in. Bij terugkomst kan hij wel een kleinere auto huren. Naspeuren op internet heeft hem geleerd dat een buitenlandse auto invoeren in Portugal een lading papierwerk met zich meebrengt en dan nog is het de vraag of het goed komt. Chris heeft daar geen zin in. Hij gunt zich een jaar om te wennen aan zijn nieuwe leven en als blijkt dat het hem bevalt, kan hij altijd nog een auto aanschaffen. Laat zijn familie maar plezier hebben van de Berlingo. Hij noteert op zijn werklijstje onder bankzaken en huis/inboedel: Berlingo. Zijn pen aarzelt even, maar dan voegt hij toch Lydia Postma toe. Tenslotte heeft hij haar beloofd contact op te nemen zodra hij in Nederland is. In zijn grote koffer pakt hij eerst de tafelkleden in die hij in Barcelos voor Brechtje en Janneke kocht. Er bovenop gaan de meest noodzakelijke spullen, thuis ligt voldoende voorraad die hij aan het eind van zijn verblijf daar, in dezelfde koffer mee kan nemen naar Portugal. Eigenlijk zou hij het liefst al op die terugreis zijn.

Chris kan er bij zichzelf de vingers niet achter krijgen waarom hij niet uitkijkt naar een weerzien met Veenwijk. Is hij in die paar weken zijn geboortedorp al ontgroeid, is het de kneuterigheid die hem tegenstaat? Dat zal in Tua  binnenkort nog erger zijn, dus dat kan het niet zijn. Natuurlijk is het fijn dat hij zijn familie kan vertellen over zijn reis en dat hij zijn einddoel al zo snel bereikt heeft. Het onvermijdelijke negatieve commentaar zal hij naast zich neerleggen. Hij hoort zwager Frits met zijn zeurderige stemgeluid al zeggen. ‘Ik begrijp niet waar jij mee bezig bent, als je dan zo nodig je geld wilt uitgeven, kan dat toch ook in Veenwijk.’

Maar Frits gaat iets anders zeggen en dat steekt Chris meer dan hij wil toegeven.
Als ze de avond na zijn thuiskomst met z’n allen bij elkaar zitten en de laptop met foto’s op tafel staat vraagt Chris: ‘Waar zal ik beginnen, in Lissabon en de ontmoeting met Vera van Dam of aan het eind op het wijngoed?’
‘Doe maar het eind’, zegt Frits ‘We zijn zo onderhand wel benieuwd naar de weduwe.’ Het spottende toontje ontgaat Chris niet, gelukkig heeft hij bij de laatste ontmoeting het drietal gefotografeerd met de quinta op de achtergrond.
‘Lijkt me een aardige vrouw’, zegt Janneke
‘Wat een grijze muis’, is het commentaar van Frits. Chris voelt zich warm worden en schiet in de verdediging. ‘Zoals je zelf al zei, ze is weduwe en ze kleedt zich zoals ze dat gewend zijn in de zuidelijke landen. Na het zwart komt grijs en mogelijk blijft ze dat de rest van haar leven dragen. In mijn ogen is daar niets mis mee.’
‘Nou een fleurig jurkje zou haar anders niet misstaan. Aan de tafelkleden die je meebracht is te zien dat ze daar best van een kleurtje houden.’
Brechtje grijpt in. ‘Frits doe niet zo vervelend. Chris heeft vast interessantere zaken te vertellen dan de grijze kleding van Jacintha. Laat dat huisje eens zien wat je wilt verbouwen.’ Chris is zijn zus dankbaar voor de redding van de sfeer. Aan de hand van de foto’s vertelt hij honderd uit over zijn reis en de bezienswaardigheden. Ook de dag met Vera en het ongeluk van Joost Postma passeren de revue. Daar dreigt het weer even mis te gaan, omdat de verzekeringsman in Frits vindt dat Lydia misbruik heeft gemaakt van de gelegenheid.  Maar nu redt Gert de situatie door begrip te tonen voor het feit dat Chris graag iets wilde doen, nadat hij de pelgrim een lift had geweigerd. Chris brengt zijn familieleden tot in detail op de hoogte. Vooral van de laatste weken, nadat hij zijn intrek nam bij Leo en Maaike, doet hij nauwgezet verslag. Hoe vanaf daar de bal serieus begon te rollen toen hij Leo van zijn wensen had verteld. Hij laat niets achterwege, van de twijfel van Jacintha, het wantrouwen van Carlos tot de taallessen van Maaike, alles komt op tafel. Hij brengt zijn verhaal zo enthousiast en overtuigend dat niemand het waagt veel tegengas te geven. Zelfs Frits houdt na de berisping van Brechtje wijselijk zijn mond.

‘En nu ben ik hier om een aantal zaken te regelen, ik geef mezelf een jaar en als blijkt dat ik totaal mis heb gegokt, kom ik waarschijnlijk voorgoed terug. Dat betekent dat mijn huis voorlopig beschikbaar moet blijven, maar het lijkt me een verbond voor jullie om daar zo lang op te moeten passen. Ik wil daar via de makelaar een tijdelijke oplossing voor zoeken.’
Gert onderbreekt hem. ‘Die oplossing zit bij ons thuis, wij hebben daar stiekem al over nagedacht. Irene is klaar met haar opleiding in de detailhandel en ze heeft besloten dat ze op den duur de winkel wil overnemen. Je begrijpt dat Janneke en ik daar heel blij mee zijn. Ze komt dus bij ons werken, maar ze wil dolgraag zelfstandig gaan wonen. Ze opperde zelf het idee, stel dat oom Chris in Portugal blijft zou ik dan, als ik flink spaar, zijn huis kunnen kopen? Het meeste geld dat ze heeft verdiend met haar weekendbaantje bij de Jumbo is opgegaan aan kleding en het studentenleven en bij ons zal ze heus niet meteen met een vorstelijk salaris beloond worden. Dus van een huis kopen kan voorlopig geen sprake zijn, maar als ze een jaartje jouw huis kan huren kan ze mooi leren hoe het daadwerkelijk in de knip voelt als je maandelijks vaste lasten moet ophoesten.’ Chris gaat zonder nadenken akkoord, hij heeft er nooit bij stilgestaan dat het enige kind van Gert en Janneke voor de oplossing van dit vraagstuk kon zorgen. Hij ziet zich weer staan met het ingepakte bundeltje in de buiging van zijn arm. Haar roze schedeltje bedekt met vlossige blonde haartjes.
Het welkome nichtje dat eindelijk, na jaren wachten, dozen vol medicijnen en kunstgrepen, het geluk van Janneke en Gert kwam vervolmaken. Drie jaar later windt ze hem feilloos om haar kleine vingertje: ’Ome Kjiss, ijsje kopen?’ Uitgegroeid tot een spontane meid met de heldere blauwe ogen van de Fabers. 
'Dat actiepunt kan ik dus schrappen van mijn lijstje. Over vaste lasten moeten we binnenkort maar eens doorpraten, ik snap dat Irene moet leren met geld om te gaan, maar ik ga jullie dochter natuurlijk geen poot uitdraaien. Over een ander praktisch vraagstuk moet Frits me adviseren. Wat te doen met de auto? Invoeren in Portugal geeft een berg rompslomp. Ik overweeg de Berlingo bij jullie achter te laten, maar daarover hoeven we nu niet beslissen.’ Het is ver na twaalf uur als Chris zijn familie uitlaat. Het is ze duidelijk dat hij over niet al te lange tijd Veenwijk achter zich laat. Eenmaal buiten houdt Janneke haar pas in. Ze trekt Brechtje aan de mouw.
Buiten gehoorafstand van Gert en Frits fluistert ze. ‘ Even onder ons, Chris is verliefd, maar hij weet het zelf nog niet.’ 
‘Echt iets voor jou om dat te denken, maar ik geloof niet dat het zo’n vaart loopt.’
Aan het eind van het tuinpad heeft Frits zich omgedraaid, ‘Wat staan jullie daar te smoezen, schiet eens op ik wil zo onderhand naar huis. Morgen is het weer vroeg dag.’