Erfafscheiding
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of: http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2021/06/erfafscheiding.html
vrijdag, juni 04, 2021
Op en Rond de Deur
woensdag, juni 02, 2021
dinsdag, juni 01, 2021
zondag, mei 30, 2021
Chris Faber 21
Veenwijk 02
Onderweg naar huis raken Brechtje en Frits verstrikt in een woordenwisseling. Brechtje heeft zich geërgerd aan het gedrag van haar echtgenoot. ‘Waarom doe je zo vervelend tegen Chris. Het lijkt wel of je hem zijn nieuwe leven niet gunt.’
‘Ik begrijp niets van je broer. Waarom je kapitaal in Portugal over de balk smijten als je hier in Veenwijk de rest van je leven risicoloos op je lauweren kunt rusten.
Eerlijk gezegd vind ik dat beter bij hem passen. Tot hij werd ontslagen leek hij tevreden met zijn bestaan, maar sinds hij de loterij won is hij veranderd in een man van de wereld die een beetje met geld strooit als het zo uitkomt. Ik moet daaraan wennen.’ Brechtje blijft abrupt staan. Frits doet nog een paar stappen voor hij zich nors omdraait. ‘Wat nou weer?’
‘Frits Karsten, wat bazel je nou allemaal, ik denk dat je gefrustreerd bent dat je niet meeprofiteert van de prijs die Chris heeft gewonnen. Maar jij weet heel goed dat Chris nooit op zijn geld heeft gezeten. Ben je alle klussen vergeten die hij zonder betaling aan ons huis heeft gedaan? Als jij met jouw twee linker handen daar iemand voor had moeten inhuren, was je een slordige duit kwijt geweest. Weet je wat het is? Jij bent gewoon jaloers.’
‘Ja en, moeten we daar midden in de nacht op straat over bekvechten. Loop nou maar door ik wil naar bed.’
‘Als je maar weet dat hier het laatste woord niet over is gezegd. Jaloers omdat mijn broer de loterij heeft gewonnen. Koop zelf een lot wie weet levert het wat op.’
In de slaapkamer schopt Brechtje nijdig haar schoenen uit. Normaal hangt ze haar kleren keurig op een hangertje, maar nu smijt ze haar jurk en vest op de stoel in de hoek van de kamer. Als ze in bed wil stappen houdt Frits haar tegen. Hij slaat zijn armen om haar heen. ‘Brecht, we hebben een afspraak, nooit met ruzie naar bed.’
Zijn vrouw staat het huilen nader dan het lachen. ‘Ik weet niet wat jou mankeert, ik houd van je, we zijn gezond, financieel hebben we geen zorgen en dat geldt ook voor onze twee zonen. We hebben geen enkele reden tot klagen. Wil je soms ruilen met Chris?’
‘Nee, natuurlijk niet. Ik moet er niet aan denken om avonden in mijn eentje op de bank te slijten en de weekenden met een auto vol voetbaljunioren rond te rijden.’
‘Hoor je wat je zegt? Zo leuk was zijn leven blijkbaar niet, maar hij heeft er nooit over geklaagd. Ik gun hem zijn onderneming en hoop van harte dat die slaagt.’
De gedachten die Janneke haar in het oor fluisterde, houdt ze voor zich. De volgende ochtend moet Frits tempo maken om op tijd op zijn werk te zijn. Brechtje neemt zich voor die avond de draad van hun gesprek weer op te pakken.
Chris voegt zich op de trainingsavond van het seniorenteam ‘Veenwijk Vooruit’ als vanouds bij de voetballers aan de tap. Hij wordt enthousiast ontvangen. Iedereen is nieuwsgierig naar zijn Portugese avontuur. Chris vertelt van zijn belevenissen en de deal die hij in Portugal heeft gesloten. Door open kaart te spelen denkt hij de ergste roddels de kop in te drukken. Chris stapt op, nadat hij nog een rondje heeft gegeven. Wanneer de voetballers denken dat hij buiten gehoorafstand is, komen de tongen los. Jan Becker, de pestkop die op de lagere school Chris altijd het leven zuur maakte, heeft het hoogste woord. ‘Een zakelijke overeenkomst met een weduwe van zijn eigen leeftijd, dat gelooft geen hond. Altijd al gedacht dat die brave Faber de kat in het donker kneep. Nee, die is vast al met z’n Lustige Witwe van bil gegaan.'
De rechtsback heeft, zoals gewoonlijk na een training, een biertje te veel genuttigd.
Hij krijgt bijval van keeper Siem Lemstra. ‘Jammer voor de vrouwen in Veenwijk die hem maar een saaie vent vonden. Met dat kapitaal op de bank is Chris een stuk aantrekkelijker geworden, maar ze vissen nu mooi achter het net. Wees eerlijk, we hebben allemaal gedacht dat ie met hangende pootjes terug zou komen. Nee, die Portugese op haar portboerderij zit er straks warmpjes bij.’ De barman van dienst hoort het hoofdschuddend aan. ‘Jullie trappen nu wel lol om Chris Faber, maar ik ben benieuwd wie als eerste bij hem hengelt naar een goedkoop vakantieadres.’
Voor iemand daar iets op kan zeggen zwaait de deur open. Met een van woede vertrokken gezicht staat Chris in de opening. ‘Jan Becker als ik je ooit nog eens betrap op een opmerking over een Lustige Witwe komt brave Faber persoonlijk die steekneus van jou verbouwen.’ In de kantine valt een doodse stilte. Met zijn volle blaas had niemand rekening gehouden. ‘Succes verder met jullie oudewijvenpraat, ik ben hier voor het laatst geweest.’ Met een licht gevoel van triomf fietst Chris het terrein af. Dat hij die pestkop na jaren zijn vet heeft gegeven, stemt hem nog het meest tevreden.
Als hij twee dagen later aan het eind van de middag bij Hans Klunder een krant koopt, kan deze niet laten te vragen ‘Wat hoor ik nou van ‘Lopend Vuurtje’ heb je aangeboden Jan Becker zijn neus te verbouwen?’ ‘Hij vroeg erom en als hij dat nog eens doet als ik in zijn buurt ben, sla ik er echt op. Wat Jan Becker aangaat heb ik te lang mijn geduld bewaard. Trouwens die hele kantine kan me gestolen worden.
Lekker een gratis rondje achterover slaan en mooi weer spelen tot je uit zicht bent. Wie weet wat ze vroeger allemaal over me hebben gekakeld. Ik ben klaar met ‘Veenwijk Vooruit’.
Met zijn krant onder de arm steekt hij over naar de winkel van Gert en Janneke. Het is bijna sluitingstijd. Gert is bezig met een laatste klant. ‘Loop maar door, Janneke is al boven. De geur van verse koffie en appeltaart komt hem tegemoet. Janneke heeft hem de straat zien oversteken en staat hem bovenaan de trap op te wachten. ‘Gezellig Chris, je komt mooi op tijd om een bres in de taart te slaan. Terwijl ze koffie voor hem inschenkt vraagt ze. ‘En bevalt het je, terug op honk?’ Chris wacht met zijn antwoord tot zijn schoonzus tegenover hem zit. ‘Gek genoeg voelt het niet meer als thuis. Die tijd in Portugal met zijn afwisseling van armoede, pracht en praal en mooie landschappen heeft me geleerd dat ik niet echt gelukkig was met mijn gezapige leventje. Dat winnende lot was in alle opzichten een lot uit de loterij. Ik mis hier de hellingen van de Dourovallei en de schitterende sterrenhemel daarboven. Ik mis de kringelende rookpluimpjes waarvan ik inmiddels de betekenis ken. Ik heb zin om daar mijn handen flink uit de mouwen steken.’ Janneke krijgt niet de kans om op de ontboezemingen te reageren. Irene rent met twee treden tegelijk de trap op.
Ze wervelt de woonkeuken binnen en valt Chris om de nek. ‘Oom Chris wat fijn je te zien. Papa zei al dat je er was.’ Zijn nicht, in de groene bedrijfskleding van de supermarkt waar ze een baantje heeft, ploft op de stoel naast hem. Net geen twintig en zo dartel als een jong veulen. Daar moet nog flink aan geschaafd worden voor ze zelfstandig een bedrijf kan runnen.
‘Ik vind het zo tof dat ik een tijdje in je huis mag wonen, morgen ben ik vrij, mag ik dan langs komen?’
‘Irene, niet zo ongeduldig, oom Chris heeft meer zaken af te handelen. Jij staat vast niet als eerste op zijn lijstje.’
Chris begrijpt zijn nichtje wel. Hij zou ook liever aan zijn nieuwe onderkomen sleutelen dan hier aan het appelgebak zitten, hoe gezellig ook. ‘Je staat inderdaad niet bovenaan mijn lijstje, maar als ik morgen bij de bank ben geweest pik ik je op. Ik moet er om elf uur zijn.’
‘Kom hier lunchen, dan kunnen jullie daarna je gang gaan.’ stelt Janneke voor.
‘Prima. Dan hou ik de rest van de middag vrij. Intussen moet de jonge dame hier nadenken hoe zij denkt te gaan wonen. Wil je het komende jaar op het oubollige meubilair van je oom zitten of ga je eigen meubels aanschaffen? Ik hoop niet dat de tuin je afschrikt. Zelf heb ik het nooit zo mooi voor elkaar gekregen, tante Brechtje heeft hem voortreffelijk onderhouden tijdens mijn afwezigheid. De tuin wordt een onderdeel van de afspraken die wij samen gaan maken. Je mag gerust advies aan tante Brecht vragen, maar ik wil niet dat zij voor die tuin opdraait.’ Het klinkt Irene nogal logisch in de oren.
‘Jij bent grootgebracht op een bovenwoning met een dakterras, beetje plukken aan uitgebloeide plantjes in een bloembak is iets anders dan onkruid wieden dat ongevraagd de kop opsteekt.’
Janneke schiet in de lach. ‘Zelfs in dat plukken is ze niet erg bedreven. Ze ziet niet eens het verschil tussen een geranium en een fuchsia.’
‘Máááám.'
‘Nou dan laat ik het boek ‘Hoe onderhoud ik mijn tuin’, in de kast staan.’
‘Laat het Amsterdams kookboek ook maar staan, dat zou nog wel eens goed van pas kunnen komen.’
‘Jullie doen net of ik niets gewend ben, ik kook vaak genoeg.’
‘Natuurlijk’, zegt Gert die binnen komt lopen en haar woorden heeft opgevangen.
'Die aangebrande bietjes waren best lekker toen we er de korst hadden afgesneden. Chris ik vrees dat je keuken na een jaar wel een verfje kan gebruiken.’
Irene, opgegroeid met de plaagstootjes van haar ouders zegt. ‘Je hoort het oom Chris, mijn ouders hebben me schromelijk verwend, het is hun eigen schuld dat ik niks kan. Misschien kunnen we morgen meteen een kleurtje afspreken. Blijf je eten, het is mijn beurt om te koken. Ik ben gespecialiseerd in pasta.’
dinsdag, mei 25, 2021
zondag, mei 23, 2021
Chris Faber 20
Veenwijk 01
Nu de contouren van een definitief verblijf in Portugal zichtbaar worden, besluit Chris een week of twee naar Nederland te gaan om belangrijke zaken af te handelen. Intussen zal Leo in overleg met Jacintha alvast op zoek gaan naar een bonafide aannemer. Zodra het contract is getekend, wil Chris aan de slag met zijn huis.
Hij hoopt vurig dat ze haar schuldgevoel de baas blijft en dat ze zich in die weken niet bedenkt. Hij neemt zich voor het contact met haar zo zakelijk mogelijk te houden, maar daar zal ze zelf ook wel over waken. Met Maaike komt hij overeen dat hij tot zijn verhuizing naar Tua van kamer wisselt. Op zijn open ticket boekt hij een lijnvlucht naar Amsterdam, waar zus Brechtje hem zal ophalen. De Touareg levert hij op de luchthaven van Porto in. Bij terugkomst kan hij wel een kleinere auto huren. Naspeuren op internet heeft hem geleerd dat een buitenlandse auto invoeren in Portugal een lading papierwerk met zich meebrengt en dan nog is het de vraag of het goed komt. Chris heeft daar geen zin in. Hij gunt zich een jaar om te wennen aan zijn nieuwe leven en als blijkt dat het hem bevalt, kan hij altijd nog een auto aanschaffen. Laat zijn familie maar plezier hebben van de Berlingo. Hij noteert op zijn werklijstje onder bankzaken en huis/inboedel: Berlingo. Zijn pen aarzelt even, maar dan voegt hij toch Lydia Postma toe. Tenslotte heeft hij haar beloofd contact op te nemen zodra hij in Nederland is. In zijn grote koffer pakt hij eerst de tafelkleden in die hij in Barcelos voor Brechtje en Janneke kocht. Er bovenop gaan de meest noodzakelijke spullen, thuis ligt voldoende voorraad die hij aan het eind van zijn verblijf daar, in dezelfde koffer mee kan nemen naar Portugal. Eigenlijk zou hij het liefst al op die terugreis zijn.
Chris kan er bij zichzelf de vingers niet achter krijgen waarom hij niet uitkijkt naar een weerzien met Veenwijk. Is hij in die paar weken zijn geboortedorp al ontgroeid, is het de kneuterigheid die hem tegenstaat? Dat zal in Tua binnenkort nog erger zijn, dus dat kan het niet zijn. Natuurlijk is het fijn dat hij zijn familie kan vertellen over zijn reis en dat hij zijn einddoel al zo snel bereikt heeft. Het onvermijdelijke negatieve commentaar zal hij naast zich neerleggen. Hij hoort zwager Frits met zijn zeurderige stemgeluid al zeggen. ‘Ik begrijp niet waar jij mee bezig bent, als je dan zo nodig je geld wilt uitgeven, kan dat toch ook in Veenwijk.’
Maar Frits gaat iets anders zeggen en dat steekt Chris meer dan hij wil toegeven.
Als ze de avond na zijn thuiskomst met z’n allen bij elkaar zitten en de laptop met foto’s op tafel staat vraagt Chris: ‘Waar zal ik beginnen, in Lissabon en de ontmoeting met Vera van Dam of aan het eind op het wijngoed?’
‘Doe maar het eind’, zegt Frits ‘We zijn zo onderhand wel benieuwd naar de weduwe.’ Het spottende toontje ontgaat Chris niet, gelukkig heeft hij bij de laatste ontmoeting het drietal gefotografeerd met de quinta op de achtergrond.
‘Lijkt me een aardige vrouw’, zegt Janneke
‘Wat een grijze muis’, is het commentaar van Frits. Chris voelt zich warm worden en schiet in de verdediging. ‘Zoals je zelf al zei, ze is weduwe en ze kleedt zich zoals ze dat gewend zijn in de zuidelijke landen. Na het zwart komt grijs en mogelijk blijft ze dat de rest van haar leven dragen. In mijn ogen is daar niets mis mee.’
‘Nou een fleurig jurkje zou haar anders niet misstaan. Aan de tafelkleden die je meebracht is te zien dat ze daar best van een kleurtje houden.’
Brechtje grijpt in. ‘Frits doe niet zo vervelend. Chris heeft vast interessantere zaken te vertellen dan de grijze kleding van Jacintha. Laat dat huisje eens zien wat je wilt verbouwen.’ Chris is zijn zus dankbaar voor de redding van de sfeer. Aan de hand van de foto’s vertelt hij honderd uit over zijn reis en de bezienswaardigheden. Ook de dag met Vera en het ongeluk van Joost Postma passeren de revue. Daar dreigt het weer even mis te gaan, omdat de verzekeringsman in Frits vindt dat Lydia misbruik heeft gemaakt van de gelegenheid. Maar nu redt Gert de situatie door begrip te tonen voor het feit dat Chris graag iets wilde doen, nadat hij de pelgrim een lift had geweigerd. Chris brengt zijn familieleden tot in detail op de hoogte. Vooral van de laatste weken, nadat hij zijn intrek nam bij Leo en Maaike, doet hij nauwgezet verslag. Hoe vanaf daar de bal serieus begon te rollen toen hij Leo van zijn wensen had verteld. Hij laat niets achterwege, van de twijfel van Jacintha, het wantrouwen van Carlos tot de taallessen van Maaike, alles komt op tafel. Hij brengt zijn verhaal zo enthousiast en overtuigend dat niemand het waagt veel tegengas te geven. Zelfs Frits houdt na de berisping van Brechtje wijselijk zijn mond.
‘En nu ben ik hier om een aantal zaken te regelen, ik geef mezelf een jaar en als blijkt dat ik totaal mis heb gegokt, kom ik waarschijnlijk voorgoed terug. Dat betekent dat mijn huis voorlopig beschikbaar moet blijven, maar het lijkt me een verbond voor jullie om daar zo lang op te moeten passen. Ik wil daar via de makelaar een tijdelijke oplossing voor zoeken.’
Gert onderbreekt hem. ‘Die oplossing zit bij ons thuis, wij hebben daar stiekem al over nagedacht. Irene is klaar met haar opleiding in de detailhandel en ze heeft besloten dat ze op den duur de winkel wil overnemen. Je begrijpt dat Janneke en ik daar heel blij mee zijn. Ze komt dus bij ons werken, maar ze wil dolgraag zelfstandig gaan wonen. Ze opperde zelf het idee, stel dat oom Chris in Portugal blijft zou ik dan, als ik flink spaar, zijn huis kunnen kopen? Het meeste geld dat ze heeft verdiend met haar weekendbaantje bij de Jumbo is opgegaan aan kleding en het studentenleven en bij ons zal ze heus niet meteen met een vorstelijk salaris beloond worden. Dus van een huis kopen kan voorlopig geen sprake zijn, maar als ze een jaartje jouw huis kan huren kan ze mooi leren hoe het daadwerkelijk in de knip voelt als je maandelijks vaste lasten moet ophoesten.’ Chris gaat zonder nadenken akkoord, hij heeft er nooit bij stilgestaan dat het enige kind van Gert en Janneke voor de oplossing van dit vraagstuk kon zorgen. Hij ziet zich weer staan met het ingepakte bundeltje in de buiging van zijn arm. Haar roze schedeltje bedekt met vlossige blonde haartjes.
Het welkome nichtje dat eindelijk, na jaren wachten, dozen vol medicijnen en kunstgrepen, het geluk van Janneke en Gert kwam vervolmaken. Drie jaar later windt ze hem feilloos om haar kleine vingertje: ’Ome Kjiss, ijsje kopen?’ Uitgegroeid tot een spontane meid met de heldere blauwe ogen van de Fabers.
'Dat actiepunt kan ik dus schrappen van mijn lijstje. Over vaste lasten moeten we binnenkort maar eens doorpraten, ik snap dat Irene moet leren met geld om te gaan, maar ik ga jullie dochter natuurlijk geen poot uitdraaien. Over een ander praktisch vraagstuk moet Frits me adviseren. Wat te doen met de auto? Invoeren in Portugal geeft een berg rompslomp. Ik overweeg de Berlingo bij jullie achter te laten, maar daarover hoeven we nu niet beslissen.’ Het is ver na twaalf uur als Chris zijn familie uitlaat. Het is ze duidelijk dat hij over niet al te lange tijd Veenwijk achter zich laat. Eenmaal buiten houdt Janneke haar pas in. Ze trekt Brechtje aan de mouw.
Buiten gehoorafstand van Gert en Frits fluistert ze. ‘ Even onder ons, Chris is verliefd, maar hij weet het zelf nog niet.’
‘Echt iets voor jou om dat te denken, maar ik geloof niet dat het zo’n vaart loopt.’
Aan het eind van het tuinpad heeft Frits zich omgedraaid, ‘Wat staan jullie daar te smoezen, schiet eens op ik wil zo onderhand naar huis. Morgen is het weer vroeg dag.’
dinsdag, mei 18, 2021
Abonneren op:
Posts (Atom)