Chris Faber 28

Metamorfose 

De avond voor zijn vertrek naar Portugal brengt Chris met zijn familie door in zijn eigen huis waar Irene voor een flinke pastamaaltijd heeft gezorgd. In eerste instantie is Brechtje onderwerp van het gesprek. Frits twijfelt aan het eindresultaat van de operatie, stel dat Brechtje in een rolstoel belandt, hoe moet het dan verder? Hij ziet zich al in een aangepast huis wonen.
Irene probeert het gesprek een positieve draai te geven. ‘Oom Frits je kunt ook van een succes uitgaan en je afvragen wat jullie allemaal kunnen gaan doen na de revalidatie.’
‘Jij hebt makkelijk praten, maar ik zal het afscheid van Chris niet verpesten met mijn sombere gedachten.’
De avond verloopt verder in harmonie. Chris laat foto’s zien van de opgeknapte ruimte waarin de druivenpers staat. Maar ‘Casa Cacho de Uvas’ en de klopper die Jacintha hem cadeau gaf, krijgen de meeste aandacht. Zijn enthousiaste verhalen maken zijn familie meer dan duidelijk dat de bestemming van Chris in Portugal ligt.

Irene brengt haar oom de volgende dag naar Schiphol. ‘Wat denk je oom Chris, heb je het jaar dat je jezelf wilde geven nog nodig?’
‘Vanwaar die vraag?’
‘Je kon het zelf niet zien, maar je gaf gisteravond bijna licht toen je vertelde over Jacintha en haar wijnboerderij. Ik denk dat je je besluit al hebt genomen. Ik mag van mijn moeder mijn vermoeden niet uitspreken maar doe het toch. Ik denk dat je daar blijft wonen en misschien trouw je wel met haar.’
Chris lacht. ‘Ik denk dat jij wat minder romantische boeken moet lezen. Je oude oom in de armen van een weduwe duwen. Dan wordt hij serieus. ‘Ik zal niet ontkennen dat ik Jacintha een leuke vrouw vind, ik wist niet dat het zo zichtbaar was.’
‘Je vindt haar leuk? Nou, daar zou ik maar eens goed over nadenken. Hoe leuk, is leuk? Ik hou erover op, ik heb al veel te veel gezegd.’
‘Ja, ik zou nu boos moeten zeggen, snotneus waar bemoei jij je mee, maar dat doe ik niet. Ik waardeer je eerlijkheid.’

Zoals in de laatste mail is afgesproken staat Maaike hem op de luchthaven van Porto op te wachten. Onderweg naar Tua praat Chris haar bij over het ongeluk en de toestand van Brechtje. Hij vertelt ook over de verloren uren waarin hij zich fanatiek op zijn taalcursus heeft gestort waarbij hij hoopt dat die uren hem uiteindelijk meer kennis hebben opgeleverd.
Als ze bijna het eind van de stoffige oprit hebben bereikt verschijnt Jacintha op de vers geverfde veranda. Ze is gekleed in een lichtgele jurk met smalle witte strepen. Om het effect te vergroten remt Maaike af. Chris zijn hart klopt een versnelling hoger. ‘Wat is hier gebeurd? Sinds wanneer heeft ze haar rouwkleding afgeschaft?’ Hij hoort de vrolijke stem van Irene. ‘Hoe leuk, is leuk?’ Hij schrikt ervan.
‘Wij zijn na twee lange gesprekken, waarvan ik de inhoud voor mezelf houd, samen wezen winkelen in Villa Real.’ Maaike parkeert de auto pal voor de veranda. Chris hoeft alleen de deur open te doen om oog in oog met Jacintha te staan.
Met een verlegen glimlach zegt ze. ‘Welkom terug, Chris.’
‘Dank je wel, wat zie je er mooi uit.’
‘Dat is aan Maaike te danken, zij heeft me zover gekregen om mijn grijze kleding te verruilen voor frissere kleuren. Ik begin er langzaam aan te wennen. Komen jullie binnen dan kun je me alles over je zus vertellen.’
Chris laadt zijn koffer uit en rolt hem de woonkeuken in waar hij door een enthousiast kwispelende Augusta wordt begroet.
‘Zo ouwe makker, je bent er toch.’
Maaike legt uit. ‘Ik heb Jacintha geadviseerd de hond achter de deur te houden. Ik vond het zonde om haar metamorfose te niet te doen met een hond die jou als eerste zou begroeten. Ik blijf nog even om je relaas over je zus te vertalen en dan ga ik naar huis. Als ik jou was zou ik het in het Portugees proberen.’
Tot verbazing van de beide vrouwen komt Chris een heel eind met zijn verhaal dat hij tot aan de bagageband op het vliegveld heeft geoefend. Als Maaike afscheid heeft genomen maakt Chris aanstalten om naar zijn huis te gaan om zijn koffer uit te pakken.
‘Ik heb er rekening mee gehouden dat je straks hier eet. Vasco en Carlos blijven ook, we zijn allemaal blij dat je terug bent.’
Het wordt een gezellige bijeenkomst waarbij Carlos een enkele keer in het Duits moet bijspringen. Ook de mannen spreken hun bewondering uit over de vorderingen die Chris heeft gemaakt. Om Jacintha niet in verlegenheid te brengen stapt Chris tegelijk met Vasco en Carlos op.
Hij zit nog lang op zijn terras. ‘Hoe leuk, is leuk?’ Dat romantische nichtje van hem had het goed gezien. 

De volgende morgen treft Chris op het terrein alleen Vasco en Carlos aan. Vasco vertelt dat Jacintha in alle vroegte naar de kerk is gegaan. Hij had de indruk dat ze behoorlijk van streek was. Chris besluit ook naar de kerk te gaan, hij hoopt dat hij daar in alle rust met haar kan praten.
In haar werkkleding staat Jacintha in gebed voor het Mariabeeld. Voor het eerst in zijn leven vindt Chris het jammer dat hij niet in dit soort rituelen gelooft. Hij was graag naast haar komen staan om haar te steunen. In plaats daarvan gaat hij achter in de kerk zitten zodat Jacintha hem niet kan missen als ze naar de uitgang loopt. Voor zijn gevoel duurt het lang voor ze is uitgepraat met de Heilige Maria. Het geeft hem de tijd om zich voor te bereiden op wat hij wil gaan zeggen.
Jacintha schrikt als ze Chris ziet, die een uitnodigend gebaar maakt om naast hem te komen zitten. Hij ziet meteen dat ze heeft gehuild.
‘Wil je mij vertellen wat je zo van streek heeft gemaakt.’
‘Ik heb weer gedroomd dat Jaime voor mijn bed stond. Ik denk dat hij mijn nieuwe kleding afkeurt.’
‘Misschien moeten jij en ik eens praten.’
‘Waarover, alles is toch goed geregeld?’
'Zakelijk gezien wel ja, maar als ik eerlijk ben begin ik jou steeds aardiger te vinden en nadat ik je gisteren in die gele jurk heb gezien is dat gevoel alleen maar toegenomen. We hoeven geen haast te maken, maar kunnen wij de tijd nemen om elkaar beter te leren kennen.’
Hij hoort zichzelf praten. Het liefst zou hij zeggen dat hij verliefd op haar is, maar haar betraande gezicht weerhoudt hem. Nerveus draaien haar vingers aan de trouwring. Ze laat toe dat Chris er zijn hand op legt. ‘Wil je er eens serieus over nadenken?’
‘Dat hoeft niet. Waarom denk je dat ik met Maaike nieuwe kleren ben gaan kopen?’
Chris begrijpt de inhoud van de gesprekken die Maaike voor zichzelf wilde houden.
‘Maar je moet begrijpen dat ik na Jaime’s overlijden nooit meer naar een man heb omgekeken.’
‘Dan kunnen we elkaar de hand geven, ik ben al jaren vrijgezel.’
‘Ik wist me geen raad toen ik in de gaten kreeg dat ik je miste. Ik heb het niet eens aan de padre durven opbiechten.’
Chris grijnst, hij negeert de opmerking over Bardorino. ‘Ik dacht dat het Augusta was die me miste.’
Jacintha lacht door haar tranen heen. ‘Ja, die ook.’
‘Kom we gaan naar huis, we houden dit gesprek voorlopig voor ons zelf.’
Hij strijkt de weerbarstige haarlok van haar voorhoofd. ‘Dat heb ik al zo vaak willen doen.’ Opnieuw ziet hij tranen in haar ogen. ‘Het is Jaime ook nooit gelukt dat stuk haar in het gareel te krijgen.’
Met zijn arm losjes om haar schouder verlaten ze de kerk. Buiten laat hij haar los.
Tua moet nog onwetend blijven. 

Vanachter het altaar ziet padre Bardorino dat het goed is.

🍇🍷

Trouwe Lezers van deze feuilleton, ik ga de komende weken de avonturen van Chris Faber afronden. Eind augustus start een nieuwe schrijfcursus en daar wil ik graag aan meedoen. De ervaring heeft geleerd dat de opdrachten steeds pittiger worden en dus denk - en schrijftijd vragen.

Tegenstelling

 Toen-Nu
Roermond

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 27

Brechtje

Als de werkzaamheden aan de persruimte bijna zijn afgerond komt de aannemer met het voorstel toch een begin te maken met de herbouw van de vervallen schuur. Jacintha echter houdt voet bij stuk: zij wil die schuur pas afbreken als de druiven binnen zijn. Tijdens de drukste periode van het jaar wil ze geen extra bedrijvigheid op het terrein. In overleg met Chris geeft ze opdracht de buitenkant van de quinta eerst onder handen te nemen. Het onderhoud aan haar huis bezorgt het bedrijf geen overlast. Samen met Chris bekijkt Tonio kritisch het houtwerk. Twee luiken en een kozijn zijn aan vervanging toe, de rest kan na een flinke schilderbeurt nog jaren mee. Over de kleuren is geen discussie: witte muren en de ramen, luiken en deuren felblauw, ‘Quinta Rodrigues’ wordt in oude glorie hersteld.

Maar nog voor de eerste steiger is opgebouwd slaat het noodlot toe. Chris wordt gebeld door zijn broer. Brechtje heeft een ernstig auto-ongeluk gehad en zijn komst naar Nederland is dringend gewenst. De verslagenheid bij Chris is groot. Net nu ze op de goede weg zijn komt er zo’n kink in de kabel. Hij overlegt met Leo en Maaike om via hen contact met Jacintha te houden. Hoewel de verhouding tussen Tonio en Jacintha goed genoeg is om het onderhoud aan de quinta in goede banen te leiden, belooft Leo een oogje in het zeil te houden. Voor onbepaalde tijd neemt Chris met pijn in zijn hart afscheid van de mensen aan wie hij in korte tijd gehecht is geraakt. Om te voorkomen dat hij zijn auto langdurig op de luchthaven van Porto moet parkeren brengt Carlos hem weg. Jacintha staat naast de auto op hem te wachten. ‘Chris, het is jammer dat het zo loopt, maar neem de tijd voor je zus. Hier op de quinta gaat het werk gewoon door, wij redden ons wel.’ 

Steijn, de oudste zoon van Brechtje en Frits, haalt hem op van Schiphol en onderweg vertelt hij over het ongeluk en de toestand waarin zijn moeder verkeert. ‘Waarschijnlijk heeft ze door de stand van de zon een bocht in de weg gemist en is ze de macht over het stuur verloren. De auto is diverse keren over de kop geslagen en in een weiland naast de weg beland.’ Chris ziet in een flits de pick-up in Fatima weer op zijn kop liggen. Hij hoort zijn neef zeggen. ‘Mam ligt op de intensive-care en heeft inwendig letsel aan longen en nieren, haar bekken is gebroken en er zijn een aantal wervels verschoven. Het is een wonder dat haar hoofd niet is beschadigd, van hersenletsel is geen sprake, maar ze wordt voorlopig in slaap gehouden. Ik hoop zo dat vader een beetje opknapt nu jij er bent. Hij zit als een verslagen man naast haar bed en vertoont weinig spirit.’
‘Hoe kom je erbij dat ik Frits zou kunnen oppeppen, echt vertrouwelijk is onze verstandhouding nooit geweest.’
‘Dat weet ik, maar moeder is dol op je en Pap hoopt dat zij sneller geneest met jouw aanwezigheid.’
‘Nou dat is me nogal een verwachting waar ik aan moet voldoen.' 
‘Oom Chris, ik ben ook geschrokken van het gedrag van mijn vader, blijkbaar leunt hij meer op moeder dan wij met z’n allen in de gaten hebben gehad. De artsen hebben hem er niet van kunnen overtuigen dat Mam dit ongeluk overleeft. Geef hem de tijd om zichzelf bij elkaar te rapen.’
Chris heeft er bijna spijt van dat hij Portugal hals over kop heeft verlaten. Om zijn zwager in de benen te krijgen had hij ook op een later tijdstip kunnen afreizen. Als hij naast het bed van Brechtje staat werpt hij die gedachte van zich af. In verband met de beschadiging aan haar longen ligt zijn zus aan de beademing. Hoewel ze aan haar gezicht geen verwondingen heeft, is het geen prettige aanblik. In haar arm loopt gestaag vocht uit een infuus. Om Brechtjes vrije hand te kunnen pakken laveert Chris langs de flesjes met vocht die aan de bedrand hangen. Zachtjes knijpt hij in haar vingers. Brechtje is te diep in slaap om te kunnen reageren. Frits staat op om zijn zwager te begroeten. ‘Ik ben blij dat je zo snel bent gekomen.’
‘Kop op Frits, Brechtje is een knokker, ze zal tijd en jouw steun hard nodig hebben, ik heb van Steijn begrepen dat het goed komt.’

Chris en Frits zijn de komende weken op elkaar aangewezen. Chris wil zijn nichtje niet op de lip zitten en dus logeert hij bij zijn zwager die onder de gegeven omstandigheden zijn gezelschap niet onaangenaam vindt. Chris echter heeft het gevoel dat hij zijn tijd verdoet. De uren die hij niet naast het bed van Brechtje doorbrengt besteedt hij aan zijn taalcursus en samen met Irene zoekt hij boeken uit om ze te laten overbrengen naar zijn huis In Portugal. Een verzameling blauwe flesjes wordt door de verhuizer professioneel ingepakt. 

Via Leo houdt hij Jacintha regelmatig op de hoogte over de situatie in Nederland. Tot zijn verrassing reageert zij, ook via Leo, op zijn berichten. Ze vertelt hoe blij ze is met het opknappen van de quinta en ze laat hem weten dat ze elke morgen naar de kerk gaat om een kaarsje voor Brechtje te branden. Haar manier van meeleven doet hem goed. In gedachten ziet hij haar in haar grijze kleding voor het Mariabeeld een kaarsje opsteken. Soms denkt hij dat hij haar mist, maar bij die gedachte durft hij niet lang stil te staan.
Aan de zuidkant van Europa worstelt Jacintha met hetzelfde gevoel. Ze wordt er verdrietig van omdat schuldgevoel opnieuw de kop opsteekt. Hoewel ze dagelijks in de kerk komt durft ze er met de padre niet over te praten. Na een slapeloze nacht gaat ze te rade bij Maaike. In tranen biecht ze op dat ze met haar gevoel geen raad weet. Ze begrijpt niet dat ze de rustige man uit Nederland mist. Hij lijkt haar leven behoorlijk overhoop te gooien. Maaike kijkt eens goed naar haar vriendin, ze is veranderd in haar gezicht, haar ogen staan minder dof en de strakke trek om haar mond is verdwenen. Ze legt een hand op Jacintha’s onderarm. ‘Denk je dat je verliefd bent?’
‘Dat weet ik niet. Na Jaime heb ik nooit meer naar een man omgekeken, maar bij Chris is het anders. Ik voel me prettig met hem in mijn buurt en dat verwart me. Ik slaap er slecht van.’
‘Laat het over je komen, voorlopig is hij in Nederland. Je hebt zo de gelegenheid om voor jezelf duidelijkheid te krijgen, zodra hij terug is merk je vanzelf hoe je er tegenover staat. Chris is een goeie vent met het hart op de juiste plek. Geef jezelf een nieuwe kans, Jacintha.’
‘Daar zijn er twee voor nodig. Wie zegt of Chris dat wil.’
‘Wacht af tot hij terug is. Geef het tijd, er is geen haast bij, toch?’
Opgelucht dat ze haar geheim heeft kunnen delen rijdt Jacintha terug naar Tua. Bij thuiskomst mist ze de begroeting van Augusta. Ze vindt de hond op het lege terras achter Chris zijn huisje.

De toestand van Brechtje wordt stabieler. De artsen laten haar langzaam tot bewustzijn komen. Eindelijk kunnen er weer woorden met elkaar gewisseld worden. Vooral bij Frits laaien de emoties hoog op, hij laat zijn tranen de vrije loop. Brechtje is blij dat ook Chris met zijn kalmerende invloed regelmatig aan haar bed verschijnt. Maar sinds ze op de verpleegafdeling ligt, is Chris ongedurig. Frits heeft zich inderdaad bij elkaar geraapt en is weer aan het werk. Behalve op bezoek gaan, kan Chris voor zijn zus momenteel weinig betekenen. Zodra haar longen en nieren weer naar behoren werken kan ze worden geopereerd aan de verschoven wervels. Spontaan zullen deze niet meer op hun plek komen. De ingreep is niet zonder risico. Er bestaat een kleine kans op een gedeeltelijke dwarslaesie.  Bij het eerstvolgende bezoek aan Brechtje praat Chris over terugkeer naar Portugal. Brechtje begrijpt hem. ‘Gaan Chris, je bent daar meer nodig dan hier aan mijn bed. Het was fijn dat je er was, maar zonder jou kom ik ook wel op de been.’

De boodschap in de Portugese mail die hij kort na het gesprek met Brechtje ontvangt verrast hem en geeft de doorslag. Jacintha heeft een laptop aangeschaft. Tonio heeft haar als eerste geleerd hoe ze mail moet versturen.
‘Augusta ligt elke avond op je terras, ze mist je.’
Chris ziet haar zitten in de woonkeuken. Gebogen over de laptop, zoekend naar de letters op het toetsenbord, typend met één vinger. De weerbarstige lok ligt op haar voorhoofd. Hij geeft toe aan zijn gevoel en waagt het er op met zijn antwoord. ‘En ik mis jullie.’

Tegenstelling

 Wij-Zij
winkel in Joure

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 26

Internet

Als Chris die avond zijn auto heeft uitgepakt en zijn kleding over de kasten heeft verdeeld strijkt hij na het avondeten neer op zijn terras. Langzaam komt boven de Dourovallei een halve maan op, terwijl de krekels de laatste nieuwtjes uitwisselen laten zich steeds meer sterren zien. Chris denkt terug aan de avond waarop hij onder net zo’n prachtige sterrenhemel besloot zijn plannen waar te maken. Dat hij zo snel op een eigen terras zou zitten heeft hij niet durven dromen. Er ligt een toekomst van hard werken voor hem, de werkzaamheden onder de zinderende zon zijn hem tot nu toe niet tegengevallen, maar hij is zich terdege bewust dat het maar een klein deel is van wat hem te wachten staat. Schoffelen en druiventrossen afknippen is van een andere orde dan het hele proces van portproductie dat hij onder de knie moet zien te krijgen. Met een tevreden zucht nestelt hij zich dieper in de nieuwe tuinstoel waarin hij langzaam in slaap sukkelt. De val van de klopper op zijn voordeur wekt hem ruw uit zijn dutje. Terwijl hij uit zijn stoel overeind komt raakt zijn voet de rug van Augusta. Hij heeft niet gemerkt dat de hond hem gezelschap is komen houden.
‘Augusta, ik denk dat je bazin je komt halen het is vast niet haar bedoeling dat jij de avonden hier aan mijn voeten komt liggen.’ Hij pakt de hond bij haar halsband en loopt om naar de voordeur waar Jacintha voor de tweede keer de klopper laat neerkomen.
‘Ik denk dat je voor haar komt.’
‘Inderdaad, ik ben onderhand wel gewend aan het feit dat jij en ik vanaf vandaag onder hetzelfde dak wonen, maar dat ik ook Augusta met jou moet delen staat niet in het contract.’ Jacintha spreekt de woorden langzaam uit zodat Chris de strekking van haar woorden kan volgen. De lichte ergernis die doorklinkt ontgaat hem niet.
‘Ik begrijp je, maar ik was in slaap gevallen en heb niet gemerkt dat ze is komen aanlopen, ik zal haar de volgende keren dat ze weet te ontsnappen, direct terugbrengen. Neem je haar meteen mee of blijf je om iets te drinken?’
‘Ik wil je verder niet storen, ik denk dat je dag vermoeiend genoeg is geweest. Morgen is het weer vroeg dag. Slaap lekker straks.’ Het klinkt stugger dan haar bedoeling is, maar ze weet met haar houding niet goed raad. Ze neemt de hond van hem over en verdwijnt om de hoek van de quinta. Terug op het terras wil de tevreden stemming niet meer komen. ‘Wat ben je toch een sukkel, Faber. De hond inpikken, drank aanbieden, niet erg slim na haar emotionele uitbarsting van vanochtend, die zij het liefst wil vergeten.’

Ondanks het feit dat zijn stemming is omgeslagen valt Chris als een blok in slaap in zijn nieuwe bed en wordt pas de volgende ochtend wreed gewekt door de wekker die afloopt. Hij kreunt. ‘Ze heeft gelijk, het is hier vroeg dag.’ Het is uit met leuke timmerklusjes voor zijn eigen plezier. Vanaf vandaag zal hij zich serieus aan het regiem van Jacintha en haar mannen onderwerpen. Chris hijst zich in een schone overall, in zijn rugzak stopt hij een lunchpakket en een thermosfles met ijsthee.
De klompen aan zijn voeten en de strohoed op zijn hoofd geven hem de uitstraling van een werknemer op een quinta. Vasco en Carlos begroeten hem met lichte verbazing. Dat Chris een aantal dagen heeft meegewerkt hebben ze gewaardeerd, maar dat hij zich officieel meldt als werknemer van Jacintha hebben ze niet verwacht. Hij maakt dus echt waar dat hij alle facetten van het bedrijf wil leren kennen. 

Er verstrijken een paar dagen waarin Chris les krijgt in het zogenaamde krenten, het wegknippen van te kleine druiven, om de overige druiven een betere kans tot groeien te geven. Jacintha spaart hem niet. Fanatiek onderwijst ze hem over het verschil in druivensoorten en hun opbrengsten, grondsoorten en het verschil tussen de vijf soorten port. ’s Avonds probeert hij aan de hand van het wijnboek dat hij van Maaike en Leo kreeg de lessen van Jacintha terug te lezen. Zodra de renovatie van de persruimte klaar is wacht hem een eerste les in het proeven van de portwijn die daar ligt te wachten op het moment dat het port mag gaan heten. Die werkzaamheden gaan voorspoedig, het ziet er niet naar uit dat Chris de proeverij nog een tijdje kan uitstellen. Het lijkt hem, gezien zijn voorkeur voor bier, het moeilijkste onderdeel van de onderneming. Maar hij heeft al lang begrepen dat hij met die smoes bij Jacintha niet wegkomt. Ze is steevast van plan een volleerde wijnboer van hem te maken.

Aan het eind van de week weet Augusta weer eens te ontsnappen, stilletjes sluipt ze het terras op waar Chris geconcentreerd aan een mail voor zijn nichtje werkt. Hij schrijft over zijn huis en de lessen die hij van Jacintha leert. Als hij opstaat om een paar foto’s van zijn huis te maken om mee sturen ontdekt hij de hond. Hij besluit de foto’s voorrang te geven. Augusta ligt hem niet in de weg. Als hij een poosje later weer buiten komt vindt hij Jacintha in zijn stoel. Terwijl ze haar hond tussen de oren kriebelt, tuurt ze aandachtig naar de laptop.
‘Wat dacht je, ik ga haar zelf maar halen?’
Betrapt staat ze op. ‘Sorry, dat ik zomaar ben gaan zitten, maar ik zag je niet.’
‘Blijf gerust zitten, ik haal een tweede stoel en mijn taalgids.’
Als Chris is gaan zitten, wijst ze op de laptop. ‘Schrijf je ook brieven op dat ding?’
Hij knikt, maar hij maakt duidelijk dat hij haar dat niet in een paar woorden kan uitleggen, daar heeft hij echt Tonio bij nodig. Hij kan haar wel laten zien hoe het werkt. Hij tikt in op het toetsenbord. ‘Jacintha is naast me komen zitten, ze komt haar hond halen. Ik vertel je morgen de rest en stuur foto’s.’
‘Wat heb je over mij geschreven?’
Grijnzend zegt Chris. ‘Dat je hier bent gaan zitten om je hond te halen.’
‘Ja, dat klopt, maar nu ik hier toch zit, kan ik dat ook leren?’
‘Jazeker, maar dan moet je een laptop kopen en iemand vinden die je les wil geven.
Ik zou het graag zelf doen, maar voor ik jou les kan geven zijn we zeker een jaar verder.’  Chris heeft wel gemerkt hoe leuk ze het vond om gordijnen en huisraad op te zoeken op internet, maar dat ze er zelf mee aan de slag wil heeft hij niet achter haar gezocht. Deze keer slaat ze zijn aanbod om iets te drinken niet af. Ze vraagt of hij nog iets moois tevoorschijn kan toveren op dat wonderschermpje op tafel.
‘Zal ik je wat van Nederland laten zien?’  Chris googelt op Keukenhof. Samen kijken ze naar de kleurige plaatjes die hij voorbij laat komen. Hij legt uit. ‘Wat de druif is voor Portugal, is de tulp voor Nederland.’ Na de Keukenhof surfen ze door de Amsterdamse grachten. Jacintha raakt steeds enthousiaster, ze vergeet de tijd.
Chris heeft wel opgemerkt dat de maan boven de vallei oprijst, maar hij vindt haar gezelschap op zijn terras minstens zo leuk als in de wijngaard. Pas als hij opstaat om de glazen opnieuw te vullen ziet ze dat het donker begint te worden. Ze schrikt en wil meteen naar huis. Chris weet haar met moeite te verleiden tot een tweede drankje. Als ze haar glas heeft geleegd staat ze resoluut op.
‘Ik moet echt gaan, dank je wel voor de leuke avond. Maandag ga ik Tonio vragen of hij me wil helpen. Kom Augusta.’  Chris zit nog lang naar de sterrenhemel te staren.

Tegenstelling

 Even-Oneven
Den Bosch

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 25

Tonio

Tonio en Chris kunnen het steeds beter met elkaar vinden. Gezamenlijk maken ze de kastenwanden om daarna aan een buffetkast te beginnen. Tonio heeft op internet gekeken wat er zoal op de markt is, samen met Chris komt hij tot een ontwerp.
Chris heeft voor een lichte houtsoort gekozen. Terwijl ze passen en meten, schaven en timmeren komt Tonio met het voorstel het keukentje in dezelfde stijl te maken.
Chris wil niets liever. Hij waardeert de smaak en het vakmanschap van de jonge Portugees. Van tijd tot tijd komt Jacintha de vorderingen bekijken. Zij raakt steeds enthousiaster over de metamorfose die de voormalige woonruimte van haar schoonmoeder ondergaat. Over de keuken heeft ze niets dan lof. Vooral het feit dat straks de losse gasfles niet achter een gordijntje verdwijnt, maar door een degelijke deur aan het oog wordt onttrokken stemt haar tevreden. Tonio mag dat in haar keuken ook maken als hij bij Chris is uitgebouwd. Met zijn drieën lopen ze alle ruimtes nog eens langs. In de slaapkamer vraagt Tonio zonder schroom naar Chris zijn plannen met een bed. Hij heeft op internet iets gezien wat hij graag zou willen maken. Hij wil er met alle plezier zijn vrije tijd insteken. Chris, met het advies van Maaike in zijn achterhoofd, weet even niet wat hij op de vraag moet antwoorden, maar het is Jacintha die, na Tonio’s vertaling, reageert. ‘Daar ben ik ook wel benieuwd naar.
Je houdt steeds voor ogen dat dit mogelijk een tijdelijk onderkomen is. Zet je er één groot bed in of twee eenpersoons die je, voor wie dat wil, aan elkaar kunt schuiven?’
Chris is verrast door haar opmerking, tot nu toe heeft ze weinig blijk gegeven van meedenken en de weigering samen een keuken uit te zoeken is nog geen week oud.
‘Dat is precies wat ik heb gezien, ik laat het jullie even zien.’ Terwijl Tonio zijn laptop haalt, durft Chris de gok te wagen haar mee te vragen naar Barcelos. In zijn beste Portugees vraagt hij of Jacintha tijd kan vrij maken om samen met hem en Maaike gordijnen en ander inventaris uit te zoeken. Voor ze kan antwoorden is Tonio terug met een opengeklapte laptop. Op het scherm staan bedden gemaakt van hetzelfde hout als de buffetkast en de keuken.
Jacintha, gewend aan de ijzeren krullen van de Portugese bedden, wil de beelden op haar gemak bekijken en stelt voor de sessie naar haar keukentafel te verplaatsen. Chris raakt steeds verbaasder over de ommezwaai in haar gedrag, het lijkt of ze eindelijk haar reserves laat varen. Het zou hem welkom zijn als ze wat losser met elkaar kunnen omgaan. 

Tonio zit tussen Chris en Jacintha in en maakt er een hele show van. Zij kijkt met bewondering naar wat de jonge man op zijn laptop tevoorschijn tovert. Hij laat eerst een tweepersoonsbed zien en daarna twee bedden in dezelfde stijl. Ze wijst op de dikke poten. ‘Hoe denk je die twee bedden tegen elkaar te schuiven, dat past helemaal niet.’
Tonio lacht haar bezwaar weg. ‘Die poten maak ik netjes op maat.’
Ze draait zich naar Chris en vraagt. ‘Wat vind jij? Jij moet er in slapen.’
Chris steekt twee vingers op, het is hem te ingewikkeld haar duidelijk te maken dat het hem persoonlijk niet uitmaakt. Voor eventuele verhuur lijkt twee bedden praktischer. Als de keuken klaar is kan Tonio aan de volgende opdracht beginnen.
Terwijl Jacintha de heren van de traditionele sinaasappelsap voorziet wijst ze op Tonio’s laptop en vraagt ze Chris. ‘Kun jij dat ook op die machinerie van je?’
Chris knikt.
‘Zo kunnen we dus ook alvast naar gordijnstoffen kijken?’
‘Ja, dat kan. Zeg maar wanneer je dat wilt doen.’
‘Morgen eind van de middag als Vasco en Carlos naar huis zijn, misschien wil Tonio langer blijven om te vertalen als het voor jou te moeilijk wordt. Ik maak wat te eten.’
En dan begrijpt Chris de verandering in haar houding. Tonio is de sleutel.
Ze communiceert makkelijker met hem via de onbevangen timmerman dan met de vertrouwde Carlos. De volgende dag heeft Chris geregeld dat Tonio tot de laatste dag bij het bouwproject betrokken blijft en dat de renovatie van het dak boven de persruimte snel van start gaat. Tegenover Tonio laat hij doorschemeren dat het voor Carlos te veel kostbare tijd neemt die hij beter aan het wijngoed kan besteden.
Daarbij blijkt dat voor hem de vertaling van alle bouwtechniek toch lastig is.
De dankbare blik die Jacintha hem stuurt bij de uitleg die hij geeft, bezorgt hem een warm gevoel. Chris heeft haar goed begrepen.

Die avond komen ze gezamenlijk tot keuzes. Het valt Jacintha op hoe smaakvol Chris kleuren en patronen weet te combineren. Hij valt op blauwtinten, als hij haar op een typisch blauw servies wijst kan zij dat met haar Portugese hart wel waarderen.
Ze vraagt hem. ‘Heb je het thuis in Nederland ook zo ingericht?’
‘Wel zo ongeveer, alleen is het servies niet gekleurd, maar mijn thuis is inmiddels hier. Ik zal blij zijn als het straks klaar is en ik mijn intrek kan nemen.’
‘Waarom zou je wachten op de markt van Barcelos. Je kunt je aankopen elk moment in Vila Real doen, Maaike en mij zou dat veel tijd besparen.’
Tien dagen later heeft Isabel Cardoso de gordijnen gemaakt. Als de schilder is vertrokken maakt ze samen met Maria Nunes het nieuwe onderkomen van Chris tot in alle hoeken schoon. De plavuizenvloer glimt hem tegemoet. De eettafel inclusief vier stoelen staan op de plek. Alleen op de blauwe bank en twee makkelijke grijze stoelen die harmonieus kleuren bij de gordijnen zit een paar weken levertijd. Het belemmert Chris niet te verhuizen. Tonio heeft in de avonduren het eerste bed gemaakt. 

De laatste avond eet Chris bij Leo en Maaike, waar hij zijn dankbaarheid voor al hun hulp in een korte toespraak verpakt. Ze proosten met port op de vriendschap die is ontstaan. Maaike zegt. ‘We hebben nog nooit zo’n avontuurlijke gast gehad, maar je hebt ons ook een groot plezier gedaan met het waarmaken van je droom.
Jacintha kan met een gerust hart haar quinta voortzetten, zij is niet de enige die daar blij mee is.’
De volgende dag arriveert Chris bij Quinta Rodrigues in zijn Berlingo, die voornamelijk volgestouwd zit met kleding en schoenen.
Jacintha heeft hem zien komen en staat op haar veranda op hem te wachten. In haar handen houdt ze een mooi verpakt doosje.
‘Welkom in je nieuwe casa, ik hoop dat je hier kunt aarden.’
Ontroerd staat Chris even later met een klopper in zijn handen, een druiventros die op een wijnblad ligt. ‘Wat mooi, mag ik je zoenen?’ Hij drukt een voorzichtige kus op de wang die ze naar hem toedraait. ‘Je hebt me de naam voor mijn huis bezorgd.’
Hij maakt de nieuwe blauwe voordeur open. ‘Welkom in Casa Cacho de Uvas.’ (Huis de Druiventros)
Achter de deur krijgt Jacintha het te kwaad met haar ingehouden emoties. Ze laat haar tranen de vrije loop. Chris aarzelt geen moment, hij slaat een arm om haar heen. ‘Tranen van verdriet of blijdschap?’
‘Blijdschap, ik ben zo blij dat je mij en mijn bedrijf steunt. Ik weet niet of ik het nog lang had volgehouden.’
‘Geen zorgen meer, het komt heus goed.’ De vage geur van zoete druiven die uit haar kapsel zijn neus bereikt, brengt hem in verwarring. Hij laat haar los.
‘Ik ga mijn overall aandoen en rijd met je mee naar de wijngaard.’
‘Wil je niet eerst je auto uitladen?’
‘Daar heb ik vanavond tijd genoeg voor. Kom we gaan aan het werk.’
Als hij naast Jacintha in de Suzuki kruipt, heeft hij zichzelf ogenschijnlijk weer onder controle, zij wacht met weg te rijden. Ze kijkt hem aan. ‘Kunnen we dat incident van zonet vergeten?’
Chris schudt zijn hoofd. ‘Nee, vergeten niet, maar ik zal er met niemand over praten.’
Al schoffelend onder de hete zon spreekt hij zichzelf in gedachten toe.
‘Kop erbij houden Faber, ze is lief, maar je kwam naar Portugal om in een wijngaard te investeren.’