Gisteren heb ik de caravan leeggehaald en een deal gesloten met de dealer waar we hem 20 jaar geleden kochten en in onderhoud hadden. Onze eerste caravan kwam ook bij hem vandaan, maar dit tweede huis op wielen beviel ons zo goed dat we het nooit hebben ingeruild. Eigenlijk zouden we na Pasen, als alle drukte op de campings voorbij was, voor een korte vakantie op pad zijn gegaan. Het heeft helaas niet zo mogen zijn. Gisteren was een emotionele dag. Definitief afscheid nemen van een stuk leven waar we samen veel plezier aan hebben beleefd laat je niet onberoerd.
De spontane knuffel die de dealer me bij het afscheid gaf zal me nog lang heugen. Terwijl ik dit intik hou ik het weer niet droog. Waarschijnlijk moest het zo zijn dat ik bijgaand gedicht van Wilbert Friedrichs donderdag in de krant vond op de bladzijde met familieberichten. Voor mij is hier alles mee gezegd.
Wanneer je straks bent moegestreden,
je stem niet langer wordt gehoord,
wanneer je straks bent toegetreden
tot mijn en andermans verleden
dan leef je toch in alles voort;
in alles wat we samen deden.
Komende dagen ben ik bij vrienden uitgenodigd. Dat betekent dat ik weer eens uit de lucht ben.
Al mijn lezers Goed Paasweekend toegewenst.

