Tegenstelling

Zwart-Wit

wijwaterbakje

 Hoher Dom Augsburg-Duitsland

foto ferrara

De taal die je binnenlokt

aanmoediging tot

nieuwsgierig openen van

gesloten deuren

Twee vliegen in één klap. 
De schrijfveer van vandaag is goed te gebruiken in het kader van het nationale theaterweekend. 
Theater is tevens het thema van de poëzieweek.  
Een kijkje achter de schermen.

Onder het toneel, 

de achterkant van de orkestbak

en de muziekstandaards

tevoorschijn toveren van de orkestbak

is niet zonder risico

aanbrengen van decor en bekabeling

inhangen van de belichting

geen overbodige luxe

helemaal waar

Gastblog

In verband met de week van de poëzie plaats ik, in overleg met Grietje, haar gastblog een week eerder.

Grietje heeft gevraagd haar dank aan alle  lezers over te brengen. Antwoorden op reacties op haar gedicht “Zacht” staan hier

Stil

Januari, februari,

geen ijs en sneeuw,

wel wind en regen.

Rivieren stromen over,

bomen vallen om,

de wereld raast.

En in mij is het stil.

In de luwte sta ik

in een niemandsland.

De afdruk van oud zeer

zit in mijn wezen.

Verdriet blijft trouw.

Een nieuw land wacht,

als ongerepte sneeuw.

Waar wacht ik op?

Mijn blik dwaalt.

De lucht is grijs.

Nog lang geen voorjaar.

Ik zie de merel in mijn tuin.

Hij neemt een bad.

Hij durft!

Blij met een dooie mus

In een miezerig buitje dat vergezeld gaat van een valse wind, fiets ik naar de supermarkt. Geen tochtje om blij van te worden. 
Binnen in de winkel is het aangenaam toeven en ik besluit tot nog een rondje zodat ik opgewarmd de terugtocht kan aanvaarden.

Als ik buiten kom blijkt de regen gestopt, het scheelt haastig propwerk bij het inruimen van de boodschappen. Die handeling vraagt, in verband met de balans aan weerszijden van de bagagedrager, enige tactiek. Het zal mij niet gebeuren dat mijn fiets omvalt naar de kant, waar als gevolg van het extra rondje, een paar flessen wijn zitten. Afgezien van het feit dat het een lading vuiligheid geeft is het zonde van de drank.

Op mijn gemak klaar ik het klusje en breng, tevreden met mezelf, het wagentje terug. Terwijl ik de fiets van het slot draai hoor ik een merel helemaal uit zijn dak gaan. Ik word er acuut vrolijk van, speurend kijk ik omhoog of de flierefluiter zich laat zien. 
De kraai die op de dakrand zit te loeren naar een stuk verdwaald stokbrood zal dit geluid niet voortbrengen. Even snel als het opkwam, stopt het gezang. Naast me hoor ik iemand zijn telefoon beantwoorden. Het voorjaar is nog ver.

Tegenstelling

Goed-Kwaad

Gudulakerk-Lochem 

foto ferrara

Stormwaarschuwing

Woensdagmiddag stal ik mijn fiets in de stalling van het ziekenhuis.

De beheerder waarschuwt, terwijl hij een bonnetje aan het stuur bevestigt, dat ik morgen beter thuis kan blijven, want het gaat echt spoken. 

Ik ben niet van plan morgen mijn fiets weer bij hem onder te brengen en parkeer de opmerking in het vakje, ‘goed bedoeld’.

Later op de middag overkomt me bij de visboer hetzelfde. 

Tijdens het rangschikken van zoute haringen vraagt de man. ‘Bent u op de fiets? Dat kunt u morgen beter niet doen, want het gaat flink stormen.’ 

Ik zeg maar niet dat ik twee dagen vis eten wat veel van het goede vind. Hoewel ik het waardeer, ben ik verbaasd dat de heren het nodig vinden mij vroegtijdig te waarschuwen. In mijn bruine winterjas met capuchon en laarzen aan mijn voeten lijk ik meer op Koningin Wilhelmina dan op een fragiel wijfje dat van haar fiets wordt geblazen.

’s Avonds na het journaal maakt Gerrit Hiemstra duidelijk waarom die mannen zo bezorgd waren. Code oranje tot rood vanwege een flinke westerstorm.

Ik controleer de groenbak, die donderdag wordt geleegd en besluit dat die nog wel 14 dagen meekan. Ik heb geen zin om in alle vroegte mijn bed uit te moeten om te voorkomen dat een rondvliegende rolemmer schade veroorzaakt.

Als meneer F. en ik vanmorgen, nog onder ons dekbed, de platen aan de voorgevel horen kreunen en de brievenbus voortdurend kleppert weten we dat de storm recht in de straat staat.

Het nieuws van 10.00 uur meldt dat de wegen bezaaid liggen met gekantelde vrachtwagens. Heel het wegennet zit verstopt. De Spoorwegen zijn afgehaakt. Schiphol valt stil en de school van mijn kleinzoon meldt via sms dat de leerlingen binnen moeten blijven. (voor het geval dat … sta ik als reserve op hun lijst)

De buurman zet twee omgewaaide rolemmers in de portieken van de eigenaars die door weer en wind naar hun werk zijn vertrokken.

Op de radio zijn extra meldingen over de verkeerssituatie in het land.

Voor die vrachtwagens weer op de wielen staan is de avondspits begonnen.

Of ze kunnen rijden moet nog blijken. Je zal uren in de file hebben gestaan en daarna moeten aansluiten in de avondspits. Je hele dag naar zijn moer.

De economische schade is groot, dat moge duidelijk zijn.

Tegen enen luwt de storm en doen wij ons wekelijkse rondje bij de supermarkt. Doordat de meeste klanten nog thuis zitten karren we ongehinderd tussen de schappen, waarvan sommige leger zijn dan anders. Mogelijk vanwege de vele gekantelde vrachtwagens die vast niet zwaar beladen zijn geweest, want dan waren ze wel overeind gebleven.

Op straat rijdt een gemeentewagentje volgeladen met afgewaaide takken.

De dienst groenvoorziening heeft de handen vol.

Inmiddels is het 15.00 uur, terwijl ik dit tik beweegt er aan de bomen, waar ik zicht op heb, bijna geen takje meer. Wel valt er af en toe een (hagel) buitje.

Hoezo code oranje?

Tegenstelling

Heet-Koud

IJssalon in Zwolle

foto ferrara