Tegenstelling

 Binnen-Buiten
op een camping in 
Havelte

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 16

Coimbra

Zolang Maaike nog geen andere gasten op haar quinta ontvangt kan ze ruim aandacht aan de taalles besteden. Om Chris goed van dienst te kunnen zijn heeft ze haar eigen cursusboeken weer opgediept. Ze spreken af dat hij drie keer in de week ’s middags les krijgt. Ze geeft hem niet alleen taalles, maar zal hem ook inwijden in praktische zaken zoals boodschappen doen en omgaan met de bevolking.
‘Ik begrijp van Leo dat je in Tua woonruimte wilt zoeken. Daarover wil ik straks met je doorpraten, maar eerst vertel ik je iets over het dorp zelf. Het is een kleine leefgemeenschap, de meeste mannen werken op de wijngaarden in de omgeving en de vrouwen bestieren het huishouden. De sociale controle is niet gering. Men weet veel van elkaar en onderling worden die wetenswaardigheden graag uitgewisseld.
Als nieuwkomer en weldoener zal je daar veelvuldig over de tong gaan en je moet je uiterste best doen een plekje in de gemeenschap te veroveren. Doe je noodzakelijke boodschappen bij de plaatselijke middenstand en als je hoort dat er iemand ziek is, informeer er dan belangstellend naar. Laat bij lokale feesten je neus zien en schroom niet te doneren in de daarvoor bestemde collectebus.
Verder vind je de bejaarde Padre Bardorino op je pad. Hij is het alziend oog in zijn parochie en staat bij de oudere inwoners nog enigszins op een voetstuk.
Het bisdom Braga heeft hem ooit als jonge kapelaan aangesteld. Waarschijnlijk zijn ze hem daarna vergeten, want hij is nooit meer weggegaan. Tot op de dag van vandaag doopt hij de baby’s die worden geboren en in dit rooms-katholieke land wordt er, zeker in de dorpen, zonder de Padre niet getrouwd. Je gaat hem vast ontmoeten, want Jacintha heeft regelmatig contact met hem als ze naar de kerk gaat om voor Jaime een kaarsje te branden. Best kans dat Bardorino al van jouw plannen weet en haar geadviseerd heeft. Die zet ongetwijfeld voeten op het erf als jij daar aan de renovatie begint.’
‘Wat betreft sociale controle ben ik wel wat gewend, in Veenwijk zijn ze daar ook niet vies van. Voor mij valt je keurige zin over uitwisselen van wetenswaardigheden onder roddelen. Alleen heeft onze pastoor in de loop der jaren enorm aan gezag ingeboet. Denk je dat die Padre een hindernis vormt?’
‘Welnee, zolang je maar niet sleutelt aan de geldelijke bijdrage die zij aan het kerkje geeft, want dat beperkt zich niet tot een paar waxinelichtjes in de week.’
‘Ah, waait de wind uit die hoek.’ 

Maaike gaat verzitten en zegt:
‘Ik wil serieus met je doorpraten over woonruimte. Als het niet meteen lukt onderdak te vinden kun je hier blijven wonen, zolang je geen bezwaar hebt de quinta in het zomerseizoen met andere gasten te delen. Meestal verhuur ik aan gezinnen en groepen. Voor wat meer privacy zou je dan een slaapkamer aan de kant van de keuken kunnen nemen. Maar ik geef toe, ideaal is het niet. Hoeveel heb je eigenlijk van Jacintha’s boerderij gezien?’
‘Alleen de voorkant en de woonkeuken. Haar rondleiding heeft zich beperkt tot de bedrijfsgebouwen.’
‘Dat dacht ik al. Als je wilt kan ik misschien helpen woonruimte op het wijngoed te vinden. Aan de achterkant van de quinta is namelijk een kleine vleugel aangebouwd waar Jaime’s moeder haar laatste jaren heeft gewoond. Na haar overlijden is de verbindingsdeur naar de quinta dichtgetimmerd en is het opslagruimte geworden.
Met Jacintha’s goedvinden zou je dat woonhuisje met weinig moeite weer bewoonbaar kunnen maken. Het enige wat ontbreekt is een voordeur en een keukenblokje, maar dat lijkt me voor een ervaren bouwvakker geen onoverkomelijk probleem. Wat zou je ervan zeggen als ik eens een bezoekje bij mijn vriendin afleg?’
Chris schiet in de lach. ‘Maaike, het is te mooi om waar te zijn, maar vijandige Carlos ziet me nu al liever gaan dan komen, die zal alles in het werk stellen mij van het terrein te houden. Ik had juist het idee hem in te schakelen bij het zoeken naar woonruimte in Tua. Je hebt me net gewaarschuwd voor de roddel in het dorp en niet te vergeten de pastoor en vervolgens kom je met de suggestie dat ik wel achter de quinta kan gaan wonen. Ben jij degene die Leo heeft geadviseerd behoedzaam te werk te gaan? Met jouw aanpak is daar weinig van terug te vinden.’
‘Leo denkt ook dat Jacintha het niet aandurft, in verband met het dorp en de pastoor, een alleenstaande man op haar erf te laten wonen. Voor mij zijn dat geen redenen om de vraag niet te stellen, maar zonder jouw instemming wil ik dat niet doen.
De aanbouw zou als tijdelijk onderkomen dienst kunnen doen. Van daaruit kun je rustig rondkijken en je hebt minder te verliezen, mocht Portugal bij nader inzien toch tegenvallen. Trouwens Carlos heeft daar niets over te zeggen, als Jacintha er niet voor voelt houdt alles op.’
‘Dat begrijp ik wel, maar ik wil straks met iedereen in harmonie kunnen werken en dat lukt niet als ik het vertrouwen van Carlos niet heb. Ik vraag me serieus af of hij een oogje op zijn bazin heeft en mij als rivaal ziet.’
Nu schiet Maaike in de lach. ‘Carlos is getrouwd en heeft twee kinderen, als hij al een oogje op haar zou hebben, maakt hij geen schijn van kans. Zij is haar overleden echtgenoot nog altijd trouw. Nee, die man is gewoon bang dat jij een vinger in de pap krijgt op het wijngoed. Als jij hem kunt overtuigen dat hij daarvoor niet bang hoeft te zijn, komt het op den duur tussen jullie heus goed.’
‘Ik weet niet of het wel zo’n goed plan is. Jacintha is nog niet eens gewend aan het feit dat ik haar wil helpen, misschien moeten we eerst maar een contract zien rond te krijgen’
‘Daar zou jouw huisvesting dan toch een onderdeel van kunnen worden? Laat mij nou even mijn gang gaan. Nee, heb je, ja kun je krijgen.’
Chris ziet aan Maaike’s gezicht dat het haar gemeend is.
‘Jij kent haar al jaren dus je zal wel weten wat je doet. Ik vind het goed op één voorwaarde. Je zegt dat het jouw idee is. Ze moet zich naar mij niet verplicht voelen en een eerlijke kans krijgen om te weigeren.' Chris raapt zijn studieboeken bij elkaar.
'En dan ga ik nu mijn huiswerk maken en opzoeken wat een voordeur en een keukenblokje is in het Portugees.’
‘Blijf gebruikmaken van je internetcursus, dat is goed voor je uitspraak. Veel televisie kijken helpt ook. En vergeet niet dat je hier op vakantie bent.’
‘Morgen trakteer ik mezelf op een trip naar Coimbra, ik wil de universiteitsbibliotheek zien.’
‘Zorg dat je op tijd vertrekt, dan heb je minder kans op een lange wachtrij.’

De volgende morgen arriveert Chris tegen tien uur in Coimbra. De oude stad ligt op een heuvel en herbergt een wirwar aan kleine straten en trappen. De oudste universiteit van Portugal torent boven alles uit. Chris parkeert de auto in de buurt van de lift die hem gemakkelijk in de bovenstad brengt. Eerst een ticket voor de universiteitsgebouwen kopen, zodat hij zeker is van een bezoek aan het oude complex. Bij de kassa valt de drukte mee. Hij heeft geluk dat hij alleen is, want er is nog een plek bij de Engelstalige tour van elf uur waarvan de gids al in de startblokken staat. Hij leidt de bezoekers naar de rijk versierde kapel van Sint Michaël met een goudkleurige trap naar de hemel. Vervolgens gaat het door diverse faculteitsgebouwen met prachtig bewerkte cassetteplafonds en blauw betegelde gangen, naar het hoogtepunt van de rondleiding. De Biblioteca Joanina.
De bibliotheek is opgebouwd in barokstijl en deels gedecoreerd met bladgoud. Verdeeld over drie ruimtes, die gescheiden worden door versierde bogen, staan hier 300.000 eeuwenoude boekwerken opgeslagen in kasten van tropisch hardhout.
Dit slotstuk van de rondleiding maakt op Chris de meeste indruk.

Op het grote plein geniet hij in de zon nog van het uitzicht over de omgeving om daarna via schilderachtige steegjes en talloze trappen af te dalen naar de benedenstad. Na een uitgebreide lunch, die deels wordt begeleid door een stel studenten dat een zakcentje probeert bij te verdienen, zoekt Chris zijn auto op en rijdt op toeristische wijze terug naar Pinhão.

Thuis ligt een briefje op tafel van Maaike. ‘Kom nog even langs, Jacintha wil je spreken.'

Tegenstelling

 Fel-Zwak
Amsterdam

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 15

Uma casa Portuguesa

Na tien dagen schuiven Chris en Leo weer aan tafel in Quinta Rodrigues.
Als ze het erf oprijden maakt een van de medewerkers zich snel uit de voeten.
Leo komt tot de conclusie dat Carlos Cardoso geen zin heeft in een praatje met de bezoekers.
‘Daar krijg je nog een hele kluif aan, vrees ik.’
‘Jacintha, lijkt me belangrijker.’
‘Vergis je niet, haar mannen zij haar alles waard. Als zij ze niet meekrijgt kun jij je avontuur op deze quinta wel vergeten. Aan zijn gedrag te zien heeft Carlos je tot vijand verklaard.’

Jacintha heeft een met de hand geschreven vel papier op tafel liggen. In het gesprek wordt duidelijk dat zowel Vasco als Carlos renovatie van de gebouwen weliswaar noodzakelijk vinden, maar vooral Carlos gelooft niet in een rijke buitenlander die hier belangeloos zijn geld in een verbouwing wil steken. Iemand moet daar beter van worden. Hij vreest dat Chris de bouwwerkzaamheden met Nederlandse vrienden zal uitvoeren. Elke paar weken een handvol nieuwe klussers die hier tussen de bedrijven door vakantie vieren. Hij heeft het in Tua zien gebeuren bij lui die een vervallen huis kochten. Zodra de vergunningen rond waren had de plaatselijke aannemer het nakijken. Waar wil Chris tijdens de bouw wonen en wat zijn de plannen als de bouw klaar is? Hij moet vooral niet denken dat een flinke som geld meteen alle deuren opent. Gedrieën hebben ze een aantal eisen opgesteld, het is aan Chris daar al of niet mee akkoord te gaan. Ze schuift het papier naar hem toe. Leo kan hem helpen bij de vertaling. Wat haar betreft mogen ze er gerust de tijd voor nemen.
Chris is blij met de manier van doen. Het betekent dat Jacintha en haar mannen in elk geval serieus hebben nagedacht over zijn plannen en dat hij mogelijk een stapje verder is. Hij overlegt met Leo.
‘Misschien moet ik eerst maar eens nader kennismaken met Carlos, vraag waar ik hem op het terrein kan vinden, intussen kunnen jij en Jacintha dit papier doornemen en dan hoor ik thuis wel wat ik me daarbij moet voorstellen.’

Voor Chris zowel als Carlos is het schakelen wat betreft taal. Chris toont begrip voor Carlos zijn standpunten. Hij vertelt van zijn wens om zich permanent in de Dourovallei te vestigen, maar dat het niet zijn bedoeling is te gaan zitten duimendraaien in een riant onderkomen. Als Leo hem niet op Quinta Rodrigues had gewezen was hij ongetwijfeld een ander avontuur aangegaan. Het komt er op neer dat Chris nuttige besteding van geld en tijd zoekt en dit wijngoed lijkt daar heel geschikt voor.
Carlos schudt zijn hoofd, hij begrijpt niets van die malle Hollander die blijkbaar zonder bijbedoelingen hier de boel komt opknappen.
‘Ik kan het allemaal maar moeilijk geloven, het is dat ik Leo vertrouw, maar anders zou ik u graag buiten de poort zetten. Jacintha heeft heel flink samen met mij en Vasco Nunes belangrijke punten op papier gezet, maar ze hoopt dat u ervan schrikt en van uw plannen afziet.’
‘Ik kan dat stuk papier niet lezen, zij zit het nu met Leo door te nemen en ik hoor straks thuis wat het allemaal inhoudt. Waarom zou ze die moeite genomen hebben als ze niet met mij in zee wil?’
Carlos haalt zijn schouders op. ‘Ik denk dat ze het u niet rechtstreeks durft te zeggen.’
Chris besluit de koe bij de horens te vatten. ‘Ziet mevrouw Rodrigues mijn inbreng niet zitten of u niet meneer Cardoso?’
Tot in de kraag van zijn blauwe overall loopt Carlos rood aan. Die voltreffer heeft hij niet zien aankomen. Onrustig draait hij op de rand van de laadbak van de pick-up waarop hij is gaan zitten.
‘Ik begrijp uw bezwaren en ik kan uw wantrouwen met één gesprek niet wegnemen, maar u zou me een groot plezier doen nog eens goed na te denken over mijn voorstellen. Het zou uw bazin misschien wel geruststellen als u wilt meewerken.
Wat betreft bouwvakkers van buiten is uw angst voorbarig, ik heb er geen seconde aan gedacht mijn vrienden en oud-collega’s voor een ‘bouwvakantie’ uit te nodigen. Misschien moeten u en Vasco alvast eens nadenken welke aannemer het meest geschikt is voor dit karwei. Hopelijk hebben we over enige tijd opnieuw een gesprek.’ Hij steekt Carlos zijn hand toe. ‘Voor nu in elk geval bedankt voor uw luisterend oor.’
Voor Chris is het gesprek afgelopen. Augusta, die al die tijd aan zijn voeten heeft gelegen volgt hem kwispelend richting woonhuis. De overblufte Carlos ziet het met jaloezie gebeuren. Hij stapt op zijn bromfiets en rijdt vol gas naar de wijngaard om bij Vasco zijn ongenoegen te uiten.

Binnen concludeert Jacintha dat Carlos verder in het harnas is gejaagd.
Chris zelf heeft de schrik gemerkt na zijn opmerking over de eventuele weerstand van Jacintha. Hij zat waarschijnlijk dicht bij de waarheid. Voorlopig maakt hij zich over Carlos geen grote zorgen. Als vertegenwoordiger heeft hij wel vaker twijfelaars over de streep moeten trekken.

Thuis bij Leo in zijn kantoor nemen ze de opgestelde punten een voor een door. Er is goed over nagedacht. Te beginnen bij de aanvraag voor een verblijfsvergunning voor Chris. Volgens Leo is dat geen probleem. ‘Om te beginnen kun je hier, als EU-burger, een half jaar zonder vergunning verblijven, mocht je bij je plannen blijven om je permanent te vestigen dan moet je te zijner tijd die zaken regelen.’
De aannemer moet van Portugese bodem komen, alle gewenste materialen worden in overleg met hem en Jacintha aangeschaft. Waar de betreffende aannemer op werkzaamheden stuit die hij niet kan verrichten is het aan hem, in overleg met Jacintha en Chris, een ander bedrijf in te huren.
‘Daar gaat het moeilijk worden. Ze gunnen die bouw ongetwijfeld aan een klein bouwbedrijf in Tua, dat onherroepelijk gaat vastlopen en dan kom je algauw in Vila Real terecht voor een grotere aannemer. Dit lijkt me een punt van aandacht dat we vroeg moeten opvoeren. Ik zeg  we, maar dat is natuurlijk aan jou.’
‘Als tolk zal ik je voorlopig echt nog nodig hebben, zonder jou kom ik er niet uit.
Maar hier zetten we dus even een rode stip.’
Offertes bespreken en goedkeuren is geheel voor verantwoording van Chris. Bedrijfsvoering rond de teelt en pluk van de druiven moet zo weinig mogelijk hinder ondervinden. Hierover wordt overleg gepleegd met Jacintha, Vasco en Carlos.
‘Lijkt me sowieso verstandig die twee heren zoveel mogelijk te betrekken.’ oppert Chris
‘Is de psycholoog in je ook wakker? Slim van je.’
Leo heeft niet gevraagd naar het onderhoud tussen Chris en Carlos, maar hij vermoedt dat Chris zijn opmerking uit dat gesprek voortkomt. De huisvesting voor Chris die genoemd wordt schuiven ze terzijde, daar komt wel een oplossing voor. Genoeg mogelijkheden in en om Tua om onderdak te vinden. Als de zaken echt beklonken worden, denkt Chris ook daar Carlos een rol in te geven. Het belangrijkste van het pakket aan eisen is dat Chris geen enkel aandeel in het wijngoed verwacht. Dat een en ander schriftelijk wordt vastgelegd bij de notaris van Jacintha ligt voor de hand.
Leo besluit het document in het Nederlands te vertalen, zodat Chris het nog eens rustig kan nalezen en het eventueel van zijn commentaar voorzien. Hij neemt gelijk de gelegenheid te baat de noodzaak van een cursus Portugees aan te kaarten. Met een vrijblijvende cursus via internet gaat Chris het niet redden.
‘Moet ik terug in de schoolbanken?’
‘Maaike is zo enthousiast over je voornemen Jacintha te helpen, dat ze heeft voorgesteld je als leerling onder haar hoede te nemen. Compleet met opdrachten en huiswerk. Denk er maar over.’ 

Het begint er serieus op te lijken dat Chris zijn droom gaat waarmaken. De perikelen rond broer en zus Postma zijn sinds twee dagen opgelost. Joost is inmiddels naar Nederland overgebracht en de bank heeft de transactie met Lydia geregeld.
In het laatste telefoongesprek met haar heeft Chris beloofd, zodra hij zelf terug is, nog een keer contact op te nemen om te horen hoe het met Joost gaat. Terwijl hij op de ping van de magnetron staat te wachten dringt vanuit de woonkamer de stem van fadozangeres Mariza door tot in de keuken. ‘Uma Casa Portuguesa’. Chris kijkt uit over het landschap dat geleidelijk aan steeds meer onder zijn huid kruipt.

Tegenstelling

 Arm-Rijk
De Bedeling
Hermitage Amsterdam
reliëf in 2017 tentoongesteld

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 14

Onbetaald verlof

‘Met Lydia Postma, ik heb beloofd u op de hoogte houden over de toestand van Joost. Maar eerst wil ik mijn excuses maken. Tijdens onze ontmoeting in Coimbra was ik niet bepaald vriendelijk, ik was moe en aangeslagen.’
‘Mevrouw Postma excuses zijn niet nodig, ik begreep het wel. Ik ben blij dat u belt, is er nieuws?’
‘Er is vandaag opnieuw hersenonderzoek bij Joost gedaan en dat ziet er zo goed uit dat de artsen morgen gaan proberen hem geleidelijk uit de kunstmatige slaap te halen. Als dat lukt, kan ook de beademing worden afgekoppeld. Hopelijk reageert Joost goed op deze handelingen. Afhankelijk daarvan kan hij over enige tijd naar Lissabon vervoerd worden. Dat betekent dat ik nog wel een tijdje in Portugal zal zijn.’
‘Ik ben blij te horen dat er redelijk positieve berichten zijn, maar ik begrijp dat er meer is. Vertel wat het probleem is, waarmee kan ik helpen?’
‘Nadat we die onheilstijding over Joost kregen heeft mijn baas me meteen vrij gegeven om naar Portugal af te reizen. Over de duur van mijn verblijf is in de haast met geen woord gerept, maar ik kan hier niet weken blijven zonder dat het consequenties heeft. Ik werk in de bibliotheek in Zwolle en mijn afwezigheid wordt nu door collega’s waargenomen. Gisteren had ik contact met de directeur en die gaf me de volgende keuze: of ik neem vakantiedagen op of hij regelt vier weken onbetaald verlof. Het is nu maart en ik vind het bezwaarlijk om zo vroeg in het jaar al veel vakantiedagen op te nemen, terwijl ik niet weet wat er nog moet gebeuren als Joost weer op Nederlandse bodem is. Ik wil niet al mijn vrije tijd opmaken die ik misschien nog hard nodig heb. Ik zit niet zonder spaargeld dus een maand zonder salaris zal ik heus wel uitzingen. Aangezien u er zo op aandrong om te helpen hoop ik daarover met u iets te regelen. Zoals het nu lijkt worden mijn verblijfskosten door Joost zijn verzekering gedekt dus daarover maak ik me voorlopig geen zorgen, maar als dat anders uitpakt gaat het aardig in de papieren lopen. Ik heb mijn baas bedenktijd gevraagd en gezegd dat ik hem morgen terugbel.’
‘Goed beschouwd vraagt u me of ik die maand onbetaald verlof wil overbruggen. Gezien de omstandigheden en mijn aanbod lijkt me dat een redelijke vraag, heeft u er over nagedacht hoe u dat geregeld wilt hebben?’
‘Om het zuiver te houden is het misschien verstandig dat u contact heeft met mijn baas wat betreft mijn maandsalaris, maar daarover wilde ik eerst met u gesproken hebben.'
‘Ik vind het een goed voorstel, geef mijn telefoonnummer maar door dan wacht ik een telefoontje van uw baas af. Daarna neem ik contact met u op. Ik ben blij dat ik iets kan doen, mevrouw Postma.’
‘En ik ben blij met uw geruststellende reactie. Wij gaan elkaar vast vaker spreken, ik zou het prettig vinden als u me voortaan Lydia noemt.’
'Op voorwaarde dat ik voortaan Chris heet. Regel morgen je zaken, ik wacht een telefoontje af en daarna spreken wij elkaar weer.’
‘Dank je wel, ik ga met een gerust hart naar bed.’

Opnieuw nemen Joost Postma en zijn zus bezit van Chris zijn gedachten. Zijn sociale hart denkt aan Lydia die in haar eentje in Coimbra aan het bed van haar broer zit.  

Zal hij haar voorstellen een dag samen op te trekken. Ze zouden de universiteitsbibliotheek kunnen bezoeken, gezien haar beroep moet dat Lydia zeker aanspreken. De bibliotheek is wereldberoemd en de foto’s die Chris gezien heeft spreken boekdelen. Uiteindelijk wint zijn verstand, het lijkt hem beter de verstandhouding zakelijk te houden. Morgen zal hij haar de tip geven over de ruimte die van onder tot boven vol oude boeken staat. Als het telefoontje van Jacintha lang op zich laat wachten heeft hij zelf tijd genoeg nog eens naar Coimbra te rijden. 

Het gesprek met de baas van Lydia verloopt soepel. De man waardeert Chris zijn hulp zodat zij zich, zonder zorgen over haar eigen situatie, op haar broer kan concentreren. Als Chris met Lydia de manier van betalen overeenkomt voldoet het bedrag van haar nettosalaris. De salarisadministratie zorgt voor loonheffing en dat soort zaken.
In het gesprek wat hij daarna met Lydia heeft, laat ze weten dat ze het bedrag op haar rekening wil hebben als ze weer in Nederland is. Met de geboden hulp van Chris hoeft ze zich op dit moment om de financiën geen zorgen te maken. Ze is hem er dankbaar voor. Tot slot tipt Chris haar over de bibliotheek. Het blijkt dat Cor Jansen ook daarin zijn werk heeft gedaan, hij adviseerde haar af en toe de zinnen te verzetten en wees op de bezienswaardigheden van de stad.
‘Die bibliotheek ga ik beslist nog bekijken. Nogmaals bedankt voor je hulp, je hoort van me als er meer nieuws is.’

Tevreden over de gang van zaken zet Chris zich achter de laptop voor een uitgebreide mail aan de familie in Veenwijk. Zo goed mogelijk probeert hij zijn logeeradres te beschrijven. Hij doet verslag over de afspraak met Lydia Postma, de excursie die Leo gaf op zijn bedrijf en de treinreis daarna door de Dourovallei. Het bezoek aan Quinta Rodrigues laat hij achterwege. De deal met Lydia zal voldoende stof doen opwaaien. Hij hoort schoonzus Janneke al zeggen. ‘Typisch Chris, de redder in nood uithangen, dat gaat hem nog eens opbreken.’
Chris haalt zijn schouders op en klapt de laptop dicht. Tijd om weer eens de toerist uit te hangen. De rest van de dag brengt hij door in de omgeving van Vila Real waar hij onder andere het Casa de Mateus bezoekt. Op het bijbehorende wijnlandgoed wordt de beroemde Mateus Rosé geproduceerd. Chris heeft geluk met het weer, de voorgevel van het imposante buitenverblijf met sierlijke torentjes weerkaatst in de spiegelgladde vijver. Aan de achterkant van het paleis wandelt hij door een tuin met buxushaagjes die in fijne patronen zijn geknipt. Het geheel zou bij Paleis Het Loo niet misstaan.

Een paar dagen later belandt Chris tijdens zijn omzwervingen op de sfeervolle, kleurrijke markt in Barcelos. Op deze plek komt Portugal van heinde en verre samen om gevarieerde handelswaar aan de man te brengen en te kopen. Als je vooraan in je blootje begint, ben je aan het eind volledig gekleed, inclusief schoeisel en hoofddeksel en heb je stokvis, een levende kip, groente en fruit, tafelkleden en een heiligenbeeld onder je arm. Chris vindt hier de klompen die hij aan Jacintha’s voeten zag. Hij schaft zich een paar aan met licht leer. Als hij ze hier niet gaat dragen, kunnen ze in Veenwijk in de tuin dienstdoen. Bij de kraam met strohoeden staat hij lang te aarzelen, maar uiteindelijk maakt hij zijn keus. Een gleufhoed met een niet te brede rand.
Voor Janneke en Brecht koopt hij kleurige tafelkleden. Het fototoestel draait overuren, de hele markt is een fotogeniek decor. Een bejaard echtpaar dat tussen de waar uit eigen moestuin zit, de man die op de hand stokvis weegt voor hij tot kopen overgaat, de kraam vol bruin aardewerk en glimmende pannen die het zonlicht weerkaatsen. Kortom de toerist op deze markt komt ogen tekort.

Als Chris eind van de middag zijn auto bij de quinta parkeert vindt hij Leo op zijn pad. Deze ziet de strohoed en de klompen op de achterbank liggen en schiet in de lach.
‘Ik zie dat je de inburgeringscursus bent begonnen, misschien is het tijd voor een hernieuwde kennismaking met een glas port.' Tijdens een gezellig gesprek met zijn beide huisbazen slaat Chris zich dapper door de zoete drank heen. Eenmaal terug in zijn eigen onderkomen hapt hij met smaak in de schuimkraag van een koud glas Sagres.

Op en Rond de Deur

Chocolaterie
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2021/04/chocolaterie.html