Tegenstelling

Wel-Niet
Denekamp
tijdens een muziekfestival

foto ferrara
klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Sinds het overlijden van mijn echtgenoot staan er nog altijd verse bloemen in de woonkamer. De tijd dat ik ze zelf weer moet gaan kopen zal heus aanbreken, maar voor nu staan er weer twee prachtige zogenaamde plukboeketten. Aan geur en kleur momenteel geen gebrek want in een van de boeketten zitten paarse, zoetig ruikende violieren. Plukboeketten zijn mooi hoor, maar in omvang en hoogte nemen ze nogal wat ruimte in en ze voegen ook niet in al te wijde vazen. Gelukkig heb ik een aanzienlijke voorraad dus is er wel een geschikt omhulsel in de vazenkast te vinden. Er staat zelfs een klein vaasje in de keuken waar ik de restantjes, die nog niet naar de groenbak gaan, een tweede leven gun.
De gulle gevers bezorgen me aangename uren waarin ik ons verhaal van de afgelopen tijd nog eens kwijt kan. Als het zo uitkomt kan ik mijn tranen de vrije loop laten, maar als het bezoek lang genoeg blijft is er ook ruimte voor andere verhalen, herinneringen en een spontane lachbui.  De vage kennis die, overigens zeer gewaardeerd, nog een condoleancekaart komt brengen schenk ik thee en vertel met droge ogen wat er is gebeurd. Maar het bezoek van mijn schoonzus en haar dochter verloopt weer heel anders.
Zij waren ook bij de crematieplechtigheid en dus is dat gebeuren opnieuw aan de orde geweest, tja en dan hou ik het echt niet droog. Maar dit stel blijft eten en dus is er alle gelegenheid voor het ophalen van herinneringen. Mijn nicht van bijna 50 vertelt over de belevenissen die zij als kind met haar oma (mijn moeder) heeft gehad. Daar zijn hilarische anekdotes bij die ik niet ken en zo brengt ze mij weer in een vrolijker stemming. Echtgenoot ziet vanaf zijn plekje in de kast dat het goed is.
Afhankelijk van de situatie en de personen die ik tref stuiteren de emoties dus alle kanten op en dat zal voorlopig wel zo blijven want er ligt nog een en ander in het verschiet.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Eind vorig jaar wisten we al dat er iets niet deugde met de verwarming, maar er kwam niet meer van om een en ander te regelen. Met regelmatig bijvullen hield ik het wel warm.  Half januari heb ik er toch maar eens werk van gemaakt. Vandaag dus vroeg uit de veren want vanaf 8.00 uur kan de monteur op de stoep staan om de sleetse verwarmingsketel te vervangen en die man wil je niet in je ochtendjas ontvangen. Daarbij zit je, zodra hij binnen is, al snel zonder water en warmte. Dus nog even lekker warm douchen en dan een lange broek en dik vest aan om de uren door te komen. Om 9.00 uur begint hij aan het karwei en op het moment dat ik dit verhaal begin is het 13.30 uur en is de klus binnen nog niet helemaal geklaard. Inmiddels is de man wel het dak op geweest om een nieuwe afvoerpijp te bevestigen, hangt de nieuwe ketel op de plek, is het expansievat vervangen en naast de nieuwe thermostaat die kleiner is dan de vorige is het pluggaatje keurig gedicht. Een likje verf zal ik zelf een keer moeten aanbrengen. Als alles naar behoren hangt begint het inregelen, afstellen en ontluchten. Onder het genot van nog een kopje koffie de tablet invullen voor de baas en vooral niet vergeten de klant te instrueren. Volgens de monteur zit ik er de komende jaren weer warmpjes bij.
Om 16.00 uur is het huis weer van mij, stofzuigen, dweilen en alles weer op zijn vaste plek gezet. De rekening zal eerdaags wel komen.

Tja en toen kwam ook nog de post met iets waar ik totaal niet aan heb gedacht.
De parkeervergunning staat op naam van mijn man en is nog twee maanden geldig, daarna stoppen de aangevraagde parkeerproducten. Ik maak er meteen werk van en heb inmiddels een vergunning op mijn naam en de nieuwe bezoekerskaart is toegezegd en kan ik afhalen bij het serviceloket. Doe ik morgen. Voor vandaag vind ik het wel genoeg.

Tegenstelling

Hoog-Laag
in Ootmarsum

foto ferrara
klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Gisteren was het Valentijnsdag. Echtgenoot en ik hadden daar totaal niets mee. De dag ervoor kwam de uitvaartleider nog een keer op bezoek en ik vroeg haar het adres van de bloemist die het rouwstuk op de kist van mijn man had verzorgd. Ik wilde alleen rode rozen, liefst zo donker mogelijk.
Het geheel zag er prachtig uit. Die avond stuurde ik dus een mail met lovende woorden en een bedankje. En wat gebeurde er. Gisterochtend om 9.00 uur gaat de bel en staat de bezorger op de stoep met een boeket. 'Wij denken dat u vandaag wel wat liefde kunt gebruiken en dank voor uw warme woorden.'
Ik neem het boeket in ontvangst en huil tranen met tuiten achter de inmiddels gesloten voordeur. Maar als je daarna de rest van de dag met blogqueen Rietepietz kunt doorbrengen en haar ook dit soort verhalen kunt vertellen kan, ondanks alle verdriet, je dag niet meer stuk.

En dan is alles anders

Het is morgen nog maar 5 weken geleden dat mijn echtgenoot werd gecremeerd. Maar het leven ziet er totaal anders uit. Er zijn van die kleine dingen waar je nooit bij stil hebt gestaan. De lege plek waar normaal zijn toilettas altijd staat overvalt me en zorgt voor tranen in de vroege ochtend.
Ik gooi met het grootste gemak de aftandse pantoffels weg die toch al niet lekker meer zaten. Maar dat de nieuwe ongedragen retour gaan is iets waar ik bij aanschaf niet echt bij heb nagedacht. Ik ontdek dat de wasmand zich maar langzaam vult en als de was dan eindelijk aan het rekje hangt blijkt daar alleen mijn ondergoed te hangen. Daar denk je niet over na, maar de aanblik komt binnen als een mokerslag. Geen overhemden meer op de strijkplank.
Ze hangen allemaal met andere kleding schoon in de kast. Ik moet er nog een goede bestemming voor zoeken, maar dat heeft geen haast. Ik hoor jullie denken breng het naar de kringloop of het Leger des Heils, maar daar hangt het al zo vol. Ik geef het liever weg om te voorkomen dat het ergens in Afrika op een afvalberg komt te liggen. Het gekke is dat ik de elektrische fiets totaal niet mis. Nadat ik, op zijn verzoek, de fietstassen en het bejaardenspiegeltje heb verwijderd is onze boomlange kleinzoon er heel tevreden op weggefietst. Hopelijk heeft hij er nog jaren plezier van. En zo zijn er nog tal van dingen te noemen die vooral moeten wennen en het gemis uitvergroten.
Minder boodschappen doen, kleinere porties koken of juist meer en invriezen, hoewel het eten me best smaakt is alleen aan tafel zitten met je warme prakje niet echt gezellig.  Als ik de eerste keer in mijn eentje rode kool eet, mis ik het ritueel van het zoeken naar de kruidnagels en de wedstrijd wie er de meeste op de bordrand heeft liggen.
Ik doe elke dag een klusje wat moet en langzaam vordert er het nodige dat geregeld moet worden. Het staat er allemaal nogal nuchter, maar dat ik 's avonds om 23.00 uur bekaf naar bed ga zegt wel iets over de emoties en de energie die het kost. Vooraf kijk ik naar de foto die in de kast staat en zeg; 'Vriend, het is me vandaag allemaal weer gelukt.'
Hoewel ik goed slaap ben ik er ook nog niet aan gewend dat de lege plek naast me in bed maar niet warm wil worden. 

Tegenstelling

 Heet-Koud
Uithangteken
Eguisheim-Elzas

foto ferrara
klik aan voor vergroten