En dan is alles anders

Sinds het overlijden van mijn echtgenoot staan er nog altijd verse bloemen in de woonkamer. De tijd dat ik ze zelf weer moet gaan kopen zal heus aanbreken, maar voor nu staan er weer twee prachtige zogenaamde plukboeketten. Aan geur en kleur momenteel geen gebrek want in een van de boeketten zitten paarse, zoetig ruikende violieren. Plukboeketten zijn mooi hoor, maar in omvang en hoogte nemen ze nogal wat ruimte in en ze voegen ook niet in al te wijde vazen. Gelukkig heb ik een aanzienlijke voorraad dus is er wel een geschikt omhulsel in de vazenkast te vinden. Er staat zelfs een klein vaasje in de keuken waar ik de restantjes, die nog niet naar de groenbak gaan, een tweede leven gun.
De gulle gevers bezorgen me aangename uren waarin ik ons verhaal van de afgelopen tijd nog eens kwijt kan. Als het zo uitkomt kan ik mijn tranen de vrije loop laten, maar als het bezoek lang genoeg blijft is er ook ruimte voor andere verhalen, herinneringen en een spontane lachbui.  De vage kennis die, overigens zeer gewaardeerd, nog een condoleancekaart komt brengen schenk ik thee en vertel met droge ogen wat er is gebeurd. Maar het bezoek van mijn schoonzus en haar dochter verloopt weer heel anders.
Zij waren ook bij de crematieplechtigheid en dus is dat gebeuren opnieuw aan de orde geweest, tja en dan hou ik het echt niet droog. Maar dit stel blijft eten en dus is er alle gelegenheid voor het ophalen van herinneringen. Mijn nicht van bijna 50 vertelt over de belevenissen die zij als kind met haar oma (mijn moeder) heeft gehad. Daar zijn hilarische anekdotes bij die ik niet ken en zo brengt ze mij weer in een vrolijker stemming. Echtgenoot ziet vanaf zijn plekje in de kast dat het goed is.
Afhankelijk van de situatie en de personen die ik tref stuiteren de emoties dus alle kanten op en dat zal voorlopig wel zo blijven want er ligt nog een en ander in het verschiet.

foto ferrara
klik aan voor vergroten