In de wachtkamer 3 (slot)

Ondertussen verstrijkt de tijd en gebeurt er niet veel meer. Om de tijd te doden verdiep ik me in een oude Libelle. Het blad biedt weinig vertier.
De mevrouw met de kerstmuts sluit  weer aan, maar haar man is nog niet vrijgegeven. Stiekem vraag ik me af of hij straks met muts en al tevoorschijn zal komen.
Na verloop van tijd komt de man met het harde stemgeluid wel terug in de wachtkamer.   Blijkbaar is de lichte narcose nog niet helemaal uitgewerkt want hij helt lichtelijk over aan de arm van een verpleegkundige die hem voorzichtig op een bank drapeert. Neemt niet weg dat hij vraagt of de pleeg vannacht in de stille nacht naar de kerk gaat. 'Nee', zegt ze. 'Ik moet werken, iemand moet dienst doen. Gaat u wel?' 'Ik niet', loeit de man. 'Maar mijn vrouw is gelovig, zij gaat wel.' De echtgenote in kwestie oogt niet erg op haar gemak. Ik zie haar diep zuchten.
De verpleegkundige vertelt haar dat alles goed is verlopen, maar dat haar man nog een beetje wankel is. Ze adviseert nog even in de wachtkamer te blijven zitten, maar daar voelt de dame niet voor. Ze wil naar huis. Op weg naar de lift met haar man aan haar arm komt ze er snel achter dat het zonder rolstoel niet gaat lukken. Ze zet hem op een stoel en kijkt wat hulpeloos om zich heen.
De secretaresse achter haar balie legt uit dat alle rolstoelen beneden in de hal staan. Wat nu? Haar man alleen laten lijkt geen optie. Ik zie de hulpeloosheid in haar blik toenemen en kom overeind. Ik bied aan een rolstoel te halen. Ik zit daar tenslotte te niksen en copy op te doen voor een blog. En zo maak ik toch mijn loopje en haal in plaats van mijn boek een rolstoel. Als ik boven uit de lift kom staat ze mij met haar man aan haar arm al bij de liftdeur op te wachten. Geduld is blijkbaar niet haar beste eigenschap. Als we haar man in het stoeltje hebben gezet, neem ik mijn plaats in de wachtkamer weer in, waar mijn goede daad door een aantal wachtenden op prijs wordt gesteld. Ik neem het compliment in ontvangst en zeg dat het geen moeite kostte. Ik zeg niet dat het me spijt dat ik door die goede daad de aftocht van meneer en mevrouw Kerstmuts heb gemist. Lang kan ik er niet om treuren want ik word gehaald. Echtgenoot mag door naar het volgende onderzoek. Dit keer is de wachttijd van korte duur. Tegen de middag zijn we thuis. De komende dagen zullen we in alle rust doorbrengen en geen activiteiten ondernemen. Wat er na de kerstdagen gebeurde was al te lezen in. 'En dan is alles anders.'