Alfabet

 B
 Boekenwurm hangt uit in Delft
De foto is uit 2012 en voor zover ik heb kunnen zien
 op internet hangt hij er nog steeds
 bij boekhandel Paagman

foto ferrara
klik aan voor vergroten
kijk bij Melody hier wat andere deelnemers hebben bedacht 

Uit de oude doos

Dit boekje is overduidelijk uit de tijd van grote katoenen luiers en dito veiligheidsspelden.
Voor wie meer wil weten over het bedrijf Sanders en co dat in 1851 werd opgericht voeg ik een linkje bij. https://nl.wikipedia.org/wiki/Koninklijke_Sanders.

aanklikken voor vergroten
om de tekst te lezen

Pech (slot)

Vanmiddag ben ik gebeld door het installatiebedrijf. ‘Ah’, zegt de telefoniste.
‘U bent thuis, is het goed dat onze monteur straks het afdekkapje komt plaatsen?’ Natuurlijk vind ik dat goed. Om mijn vraag of ik i.v.m. de lengte van de ladder de schuttingdeur zal openen, moet ze helaas het antwoord schuldig blijven. Voor de zekerheid haal ik de deur maar vast van het hangslot, dat er uit veiligheidsoverwegingen permanent op zit.
Ongeveer twintig minuten later stopt een busje voor de deur en de monteur, ik schat van een jaar of dertig, verschijnt met een compact trapje onder zijn arm. In de gang stelt hij zich netjes voor. Ik wijs op zijn trapje en zeg: ‘Daarmee ga je het niet redden.’ Hij grijnst. ‘Dat klopt, maar ik kan hem helemaal uitschuiven.’
Ik loods hem door de keuken naar de achtertuin en daar wordt het klein ogende hulpmiddel in rap tempo getransformeerd tot een solide ladder, die helaas een aantal treden te kort blijkt te zijn. Ai, dat is een tegenvaller. Ik vertel dat ik i.v.m. de hoogte een foto heb gestuurd.
Op licht verontschuldigende toon laat hij weten dat de baas heeft gezegd dat het om drie meter ging. Terwijl de ladder weer tot een handzaam trapje wordt omgebouwd denk ik stiekem. 'Of de baas kan niet goed inschatten of ik heb de foto onder de verkeerde hoek genomen.' Net als ik wil zeggen dat het klusje waarschijnlijk vandaag niet geklaard gaat worden zegt de jonge man: ‘Ik ga even een andere ladder halen, ben zo terug.’
Een half uur later verschijnt de redder in nood bij de schuttingdeur met op zijn schouder een ‘gewichtige’ stalen constructie die uitgeschoven tot ver boven de dakrand reikt. In een tijd van ja en nee heeft hij het euvel verholpen en controleert en passant ook nog even de afvoerpijp van de verwarmingsketel. Tussen het telefoontje en het afscheid bij de schuttingdeur, waarbij ik hem uiteraard bedank voor zijn snelle service, is er nog geen anderhalf uur verstreken. Dit probleem is ook weer opgelost. Zodra ik de rekening heb ontvangen laat ik weten wat het heeft gekost. 

Alfabet

Een nieuwe serie.

A
Aquaduct in de buurt van Nort-sur-Edre in Bretagne
de foto is uit 2015

foto ferrara
klik aan voor vergroten
kijk hier wat andere deelnemers hebben bedacht

Uit de oude doos

klik aan voor vergroten

In dit reclameboekje is de leus ‘Heineken houdt het helder.’

Ik dacht, dat lijkt erg op ‘Heerlijk, Helder, Heineken’. 

De kreet waarvan Freddy Heineken zegt dat hij hem heeft bedacht.

Ik ondernam een speurtocht op internet en vond daar tot mijn verrassing een uitgebreid verhaal over een andere telg uit het geslacht Heineken. 

De schuingedrukte tekst is van internet en voor wie de hele geschiedenis wil lezen voeg ik de link toe. Al was het maar om een tekening van de hoogwerker te bekijken.hier

Of de reclame die ik laat zien uit 1878 is durf ik niet zeggen.
Het adres klopt in elk geval wel.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Freddy Heineken toch lichtelijk plagiaat heeft gepleegd. 

Amsterdam had meer dan een eeuw geleden de primeur van de eerste Nederlandse ‘hoogwerker’: een ladderwagen met waterspuit die door paarden werd voortgetrokken. De introductie van dit Reinigingstoestel was een nieuw bewijs van modern ondernemerschap van A.G. Heineken, directeur van de Amsterdamsche Glazenwasscherij. Hij haalde de uit licht doch taai hout gemaakte ladders uit Neurenberg, de spuit kwam uit Leipzig en de waterwagen met perspomp was in Berlijn gekocht. Met het reinigingstoestel konden de raamwassers in hun witte oliepakken alleen voorgevels schoonmaken, maar er werd gewerkt aan toestellen voor achterpuien.

Al in maart 1878 liep de voormalige effectenmakelaar A.G. Heineken (een neef van G.A. Heineken, oprichter van de brouwerij) rond met het idee om de Amsterdamsche Glazenwasscherij te beginnen. Hij had een man in dienst genomen om de ramen van zijn kantoor aan het Damrak schoon te houden en het duurde niet lang of de buren wilden ook gebruik maken van deze raamwasser. Kort daarna had Heineken al schoonmaakcontracten afgesloten met bijna alle kantoren op het Damrak. Dat was het begin van glazenwassen als nieuwe industrietak. In maart 1878 schreef Heineken aan zijn relaties en aan verschillende ‘woningcorporatiën’ dat hij een maatschappij voor glas- en puireiniging wilde oprichten en op 15 mei 1878 was de zaak rond. In Van der Helststraat 1 ging het kantoor open van de Amsterdamsche Glazenwasscherij en Puibewassching.

Alfabet

Z
zonnewijzer in de Prinsentuin
Groningen

foto ferrara
klik aan voor vergroten
wie wil zien wat anderen
bedacht hebben kijk hier 
we gaan door en beginnen weer bij de A

Ontsnapt aan zakkenrollers

Binnenkort gids ik weer een stadswandeling en vanmiddag heb ik de route nog een keer gelopen. In een van de straten met interessante panden is de stoep aan de smalle kant. Ik steek een paar keer over om een aantal details nog eens goed te bekijken. Ik zie ook twee mannen, een jonge en een wat oudere. Allebei gekleed in T-shirt. De jongeman draagt een korte broek.
Zijn gezelschap heeft zich daaraan niet gewaagd en heeft vanmorgen een lange broek aangeschoten. Beide heren zijn voorzien van een petje en de oudere man draagt een felgroen heuptasje. Jullie lezen het, ik ben gewend details in me op te nemen. Het valt me op dat ook zij de straat zigzaggend verkennen. Op een goed moment hoor ik dat er al een tijdje iemand achter me loopt. Ik doe een stap opzij op de smalle stoep om de voetganger te laten passeren. Op hetzelfde moment voel ik een duwtje in mijn rug en dus draai ik me om. De bovengenoemde jonge man knielt achter me en vouwt een platte grond open, gaat staan en houdt de kaart onder mij neus. Ik herken onmiddellijk het grachtenpatroon van Amsterdam. In gebrekkig Engels zegt de knul dat hij op zoek is naar een straat en wijst met een vaag gebaar iets aan op de kaart. Ik maak hem in beter Engels duidelijk dat hij niet in Amsterdam is maar in Alkmaar. Hij komt tot de conclusie dat hij ‘totally lost’ is. Inmiddels heb ik geregistreerd dat zijn maat aan de overkant van de straat staat te wachten. Ik zeg dat het station aan het eind van deze straat is en dat hij maar beter de trein kan nemen naar Amsterdam. Hij bedankt me en loopt in richting die ik hem heb gewezen. Zijn maat loopt niet mee. Mij bekruipt een onaangenaam gevoel, ik haak mijn schoudertas af en jawel hoor, die staat wagenwijd open. Gelukkig is alles nog aanwezig, portemonnee, sowieso altijd diep weggestopt en aan aan de ketting tegen diefstal en ook mijn telefoon zit nog op de vaste plek. Opgelucht haal ik adem. De plattegrond truc kende ik nog niet.
Gered door mijn eigen aardigheid om een stap opzij te gaan. Daar had de dader even niet opgerekend.Thuis heb ik onmiddellijk een slotje aan de rits bevestigd. De tas is nog nieuw en die handeling was ik vergeten. Ik weet het, zo’n slotje biedt geen garantie. Maar elke extra handeling die je als tasjedief moet doen, schrikt toch af. De truc is dat als je aan het ene lipje trekt je de andere gelijk meeneemt en de tas dus niet open wil.

foto ferrara

klik aan voor vergroten