Roeping

Mijn eerste baantje, nadat ik mijn Ulodiploma haalde, kwam deels voort uit gemak.

Ik had nog geen idee wat ik wilde gaan doen en toen ik de kans kreeg bij een verzekeringskantoor aan de slag te gaan, greep ik die met beide handen aan. Hoe dom kun je zijn als je jong bent.

Het kantoor had een dependance van een grotere bank en ik werd aangenomen om eenvoudige bankhandelingen te verrichten. De grote zaken werden elders afgehandeld. Tevens was ik een soort receptioniste die bezoekers bij de goede medewerker van het verzekeringskantoor bracht. Ik bakte niets van dit baantje althans van de bankzaken niet. Gastvrouw spelen ging me goed af.
Maar rekenen en zorgen dat het saldo aan het eind van de week klopte, oef wat een ellende.
Nog altijd neem ik mijn petje af voor de medewerker die al mijn fouten weer wist op te sporen en recht te trekken.

Schoolvakanties waren helemaal erg, dan kwamen de dozen met spaarpotjes binnen die deze bank in ons dorp ter beschikking had gesteld. Mijn schoolgaande dorpsgenootjes spaarden flink, vooral kleine muntjes.

En niks sorteermachine, ja een aantal plastic bakken met gaten van verschillende groottes op elkaar gestapeld en dan schudden met die handel.

Ik zat daar duidelijk niet op mijn plaats, maar voor je dat aan jezelf en iedereen toegeeft op je zeventiende, gaan er heel wat dubbeltjes door de zeef.

Dat die directeur me dat nooit echt duidelijk heeft gemaakt begrijp ik nu na al die jaren nog niet. Waarschijnlijk had hij medelijden met me.

Op een dag las ik een advertentie in de krant dat het ziekenhuis in de naburige stad nieuwe leerlingen zocht voor de opleiding tot verpleegster, zo heette dat toen toen nog.

Ik aarzelde geen moment en zei tegen mijn moeder, dat is het, dat ga ik doen. Ik in ga de verpleging.

Beter besluit had ik niet kunnen nemen.